Navigation path

Left navigation

Additional tools

IP/09/ 891

Bruksela, 9 czerwca 2009 r.

Komisarz Reding ogłasza przyjęcie Europejskiej Karty na rzecz Wolności Prasy

Komisarz Viviane Reding przyjęła dziś Hansa-Ulricha Jörgesa, redaktora naczelnego niemieckiego magazynu Stern, który był pomysłodawcą Europejskiej Karty na rzecz Wolności Prasy. Karta podpisana 25 maja przez 48 dziennikarzy reprezentujących 19 krajów z całej Europy, ma na celu ochronę prasy przed nieuprawnionym wpływem władz i zapewnienie dziennikarzom prawa dostępu do źródeł informacji. Karta, w której sformułowano nadrzędne wartości, zasługujące na uszanowanie przez władze państwowe w stosunkach z dziennikarzami, została dziś zaprezentowana i przekazana przez Hansa-Ulricha Jörgesa na ręce komisarz Viviane Reding, która wyraziła zadowolenie z przyjęcia pierwszej Europejskiej Karty na rzecz Wolności Prasy przez dziennikarzy.

Karta na rzecz Wolności Prasy, uchwalona z inicjatywy europejskiej społeczności dziennikarskiej, stanowi ważne potwierdzenie fundamentalnych wartości – w tym pluralizmu medialnego, swobody wypowiedzi i dostępu do informacji, które leżą u podstaw europejskich tradycji demokratycznych, i które zostały uświęcone w podstawowych aktach prawodawstwa. Może ona również posłużyć za przypomnienie faktu, że władze państwowe mają również swoją rolę do odegrania w zapewnieniu rzeczywistej wolności prasy: władza musi się wykazać gotowością do ochrony swobody wypowiedzi i propagowania jej poszerzania” – jak zapewniała unijna komisarz ds. społeczeństwa informacyjnego i mediów Viviane Reding. Właśnie dlatego Karta jest tak istotnym krokiem w kierunku umocnienia tych podstawowych wartości i praw, pozwalając dziennikarzom powołać się na nie wobec władzy państwa w sytuacji, gdy ta wolność mogłaby im się wydawać zagrożona.

Z kolei pomysłodawca Europejskiej Karty na rzecz Wolności Prasy Hans-Ulrich Jörges, redaktor naczelny niemieckiego magazynu Stern, powiedział: Pragnę wyrazić wdzięczność dla pani Komisarz Viviane Reding za udzielenie od samego początku pełnego poparcia idei Europejskiej Karty na rzecz Wolności Prasy . Spodziewamy się zatem, że Komisja Europejska nie tylko będzie przykładnie przestrzegała zasad Karty, ale również sama przyczyni się do jej respektowania w całej Europie . Spodziewamy się ponadto, że uznanie przez władze państw kandydujących zasad zawartych w Karcie stanie się również jednym z warunków ubiegania się o przystąpienie do Unii . Naczelnym celem Karty jest zjednoczenie europejskiego dziennikarstwa i umożliwienie wszystkim dziennikarzom powołania się na swoje podstawowe prawa w przypadkach naruszania wolności prasy.”

W dziesięciu artykułach Karty zawarto najbardziej fundamentalne zasady, których rządy państw muszą przestrzegać w stosunku do dziennikarzy, takie jak: zakaz cenzury, swoboda dostępu do krajowych i zagranicznych źródeł informacji oraz swoboda gromadzenia i rozpowszechniania informacji. Karta podkreśla ponadto wagę ochrony dziennikarzy przed inwigilacją, wzywając do skutecznej ochrony praw dziennikarzy za pomocą skutecznego systemu wymiaru sprawiedliwości (zob. pełny tekst Karty – w załącz eniu). Jak dotąd Kartę spisano w ośmiu językach (angielskim, francuskim, niemieckim, duńskim, chorwackim, rosyjskim, polskim i rumuńskim). Udostępniana jest w Internecie, gdzie zainteresowani dziennikarze mogą ją również podpisywać.

Idea karty na rzecz wolności prasy zrodziła się w 2007 r. w trakcie spotkania komisarz Reding z udziałem redaktora Jörgesa oraz innych redaktorów naczelnych czasopism europejskich ( IP/07/713 ). Podobne okazje do dialogu wysokiego szczebla pomiędzy prasą drukowaną a Komisją organizowano od roku 2005 raz na rok, obejmując szeroki zakres różnych zagadnień (zob. też IP/05/1164 , IP/06/1445 i IP/08/1091 ) za pośrednictwem zespołu zadaniowego ds. mediów Komisji odpowiedzialnego za przesiewanie wszystkich wytwarzanych przez Komisję dokumentów dla uniknięcia nieumyślnego naruszenia swobody redakcyjnej lub komercyjnej prasy drukowanej przez jakąkolwiek inicjatywę Komisji. Karta na rzecz Wolności Prasy stanowi namacalny rezultat tych owocnych dyskusji pomiędzy przedstawicielami różnego rodzaju mediów a Komisją Europejską.

Tekst Europejskiej Karty na rzecz Wolności Prasy wraz z listą sygnatariuszy można znaleźć w Internecie: http://www.pressfreedom.eu

Załącznik

Europejska Karta Na Rzecz Wolności Prasy

Art. 1

Wolność prasy jest niezbędna w demokratycznym społeczeństwie. Wszystkie rządy powinny szanować i chronić różnorodność dziennikarskich mediów oraz szanować ich społeczną, polityczną i kulturową misję.

Art. 2

Cenzura musi być zakazana. Musi istnieć gwarancja, że niezależne dziennikarstwo we wszystkich mediach jest wolne i nie podlega represji, prześladowaniom lub politycznej regulacji ze strony państwa. Prasa i media internetowe nie powinny być licencjonowane przez państwo.

Art. 3

Prawo dziennikarzy do zbierania i rozpowszechniania informacji i opinii nie powinno podlegać ograniczeniom, represjom ani karom.

Art. 4

Ochrona dziennikarskich źródeł musi obowiązywać. Przeszukania redakcji oraz innych miejsc pracy dziennikarskiej podobnie jak wychwytywanie, podsłuchiwanie i nadzór dziennikarskiej komunikacji w celu identyfikacji źródeł informacji lub łamania zasady tajemnicy redakcyjnej są niedopuszczalne.

Art. 5

Wszystkie państwa muszą zapewnić mediom w zakresie wykonywania ich obowiązków pełną ochronę prawną, urzędową oraz ochronę niezależnego systemu sprawiedliwości. Szczególnie w odniesieniu do presji wywieranych na dziennikarzy i ataków na ich życie i ich współpracowników. Groźby ograniczenia tych praw oraz ich naruszanie powinny podlegać starannemu śledztwu i być karane przez wymiar sprawiedliwości.

Art. 6

Ani państwo, ani kontrolowane przez państwo instytucje nie mają prawa do działań, które zagrażają podstawom ekonomicznej egzystencji i niezależności mediów. Grożenie ekonomicznymi sankcjami jest również nie do przyjęcia. Prywatne firmy powinny szanować dziennikarską wolność mediów. Nie powinny wywierać presji na przekaz mediów oraz nie powinny próbować zacierać granicy między materiałami dziennikarskimi a reklamą.

Art. 7

Państwowe oraz kontrolowane przez państwo instytucje nie powinny utrudniać mediom dostępu do informacji. Są zobowiązane do ułatwienia im tego dostępu oraz do wspierania mediów w ich informacyjnej misji.

Art. 8

Dziennikarze i media mają prawo do nieograniczonego dostępu do wszystkich źródeł informacyjnych, także tych zagranicznych. Zagraniczni dziennikarze powinni natychmiast otrzymywać wizy, akredytacje oraz inne dokumenty niezbędne do ich pracy.

Art. 9

Odbiorcy w każdym państwie powinni mieć gwarantowany dostęp do wszystkich krajowych i zagranicznych mediów oraz źródeł informacji.

Art. 10

Państwo nie powinno ograniczać dostępu do zawodu dziennikarza.


Side Bar