European Union website, the official EU website

Przestrzeń kosmiczna

Przestrzeń kosmiczna

Wiele usług we współczesnym świecie – od telekomunikacji, telewizji i meteorologii po globalne systemy finansowe – opiera się na systemach kosmicznych i technologii kosmicznej.

Większość krajów nie byłaby w stanie zrealizować w pojedynkę szeroko zakrojonych projektów kosmicznych. Dlatego różne kraje muszą połączyć swój potencjał techniczny i możliwości finansowe, aby realizować politykę kosmiczną przy wsparciu ze strony Komisji Europejskiej (która współpracuje z Europejską Agencja Kosmiczną – międzyrządową agencją, którą zarządza 20 krajów europejskich).

Europejska polityka kosmiczna koncentruje się na czterech głównych obszarach:

  • systemie obserwacji Ziemi Copernicus
  • programach nawigacji satelitarnej Galileo/EGNOS
  • eksploracji przestrzeni kosmicznej
  • badaniach w dziedzinie przestrzeni kosmicznej.

System obserwacji Ziemi – Copernicus

Copernicus to najambitniejszy w historii program obserwacji Ziemi.

Jest to zbiór złożonych systemów, które gromadzą dane o naszej planecie z wykorzystaniem satelitów i czujników na lądzie, morzu i w przestrzeni powietrznej.

Dzięki niemu politycy, przedsiębiorstwa i wszystkie zainteresowane osoby dysponują aktualnymi i wiarygodnymi informacjami o tym, w jaki sposób zmienia się nasza planeta i klimat. Dane te pomagają przewidywać ewolucje klimatu w przyszłości.

Są one wykorzystywane w różnych dziedzinach:

  • miejskie planowanie przestrzenne
  • ochrona przyrody
  • rolnictwo i leśnictwo
  • zdrowie
  • reagowanie w przypadku katastrof
  • transport
  • turystyka.

Za koordynację programu Copernicus i zarządzanie nim odpowiada Komisja Europejska. Europejska Agencja Kosmiczna odpowiada za infrastrukturę satelitarną, natomiast Europejska Agencja Środowiska i poszczególne kraje UE zajmują się projektowaniem czujników.

Europejska Organizacja Eksploatacji Satelitów Meteorologicznych EUMETSAT zapewnia również wsparcie operacyjne dla usług w ramach programu Copenicus w zakresie obszarów morskich, atmosfery oraz zmian klimatu.

Galileo – system nawigacji satelitarnej

Galileo to unijny globalny system nawigacji satelitarnej. Jest on europejskim odpowiednikiem amerykańskiego globalnego systemu pozycjonowania (GPS) i rosyjskiego systemu GLONASS.

Galileo jest pierwszym systemem, który pozostaje pod kontrolą instytucji cywilnych. Będzie kompatybilny z systemem amerykańskim i systemem rosyjskim, ale nie będzie od nich zależny.

Umożliwi pozycjonowanie w czasie rzeczywistym o dokładności 1 m lub mniej, bardziej precyzyjne niż oferuje system GPS.

30 satelitów (w tym 6 zapasowych) ma być operacyjnych do 2020 r. Pierwsze usługi Galileo będą dostępne w 2016 r.

Galileo może mieć wiele rożnych zastosowań. Są to m.in.:

  • zarządzanie ruchem i transportem
  • akcje ratunkowe
  • rolnictwo
  • ochrona ludności
  • oznaczanie i synchronizacja czasu.

Unijne nakłady na program Galileo zwrócą się w postaci nowych możliwości rynkowych i nowych miejsc pracy w sektorze odbiorników sygnałów satelitarnych i aplikacji wykorzystujących technologie satelitarne.

Partnerzy programu Galileo:

System wspomagania satelitarnego EGNOS

Europejski system wspomagania satelitarnego (EGNOS) zwiększa dokładność pozycji uzyskiwanej z GPS z około 10 metrów do około 2 metrów (czyli o 95 proc.). Ostrzega on również użytkowników o problemach z sygnałami GPS. Był on prekursorem programu Galileo.

Aby korygować błędy GPS i zapewnić dokładne pozycjonowanie, EGNOS korzysta z trzech satelitów.

W przeciwieństwie do Galileo, system EGNOS ma zasięg ogólnoeuropejski (nie globalny) i jest zależny od GPS.

Został zbudowany przez Komisję Europejską, Europejską Agencję Kosmiczną oraz Eurocontrol (Europejska Organizacja ds. Bezpieczeństwa Żeglugi Powietrznej).

Przykłady zastosowań systemu EGNOS:

  • lotnictwo – lepsza nawigacja i bardziej efektywne trasy
  • poszukiwania i ratownictwo – łatwiejsze lądowanie helikopterów w trudnych warunkach
  • kontrola ruchu drogowego – szybsza reakcji służb ratowniczych
  • pociągi – dokładne lokalizowanie pociągów
  • rolnictwo precyzyjne - wirtualne ogrodzenia, określanie płodności krów.

Eksploracja przestrzeni kosmicznej

Eksploracja przestrzeni kosmicznej stanowi siłę napędową innowacji technologicznych i rozwoju naukowego w dziedzinach takich jak recykling, zdrowie, biotechnologia, zarządzanie energią i monitorowanie środowiska.

Programy kosmiczne są bardzo kosztowne, więc niezbędna jest współpraca międzynarodowa.

UE aktywnie uczestniczy w międzynarodowych dyskusjach na temat współpracy w zakresie eksploracji przestrzeni kosmicznej, szczególnie z USA, Rosją i Chinami.

UE uczestniczy również w Międzynarodowym forum eksploracji przestrzeni kosmicznej, które stanowi serię spotkań na szczeblu ministerialnym poświęconych koordynacji i współpracy na poziomie międzynarodowym.

Badania

UE chce rozwijać konkurencyjny, niezależny i globalny europejski przemysł kosmiczny.

Wspieranie badań kosmicznych i innowacji jest niezbędne, aby Europa mogła mieć dostęp do przestrzeni kosmicznej i mogła przeprowadzać operacje w kosmosie.

Projekty badawcze w dziedzinie przestrzeni kosmicznej są finansowane w ramach programu „Horyzont 2020 ”, a dokładnie w ramach programu prac „Wiodąca pozycja w zakresie technologii wspomagających i przemysłowych ” (13,5 mld euro).

Mogą być finansowane badania dotyczące m.in.:

  • zastosowań nawigacji satelitarnej Galileo
  • obserwacji Ziemi
  • ochrony europejskich inwestycji i interesów w przestrzeni kosmicznej
  • konkurencyjności europejskiego sektora kosmicznego: technologia i nauka
  • specjalnego instrumentu przeznaczonego dla MŚP (pomoc dla małych średnich przedsiębiorstw).
Przedsiębiorstwa

/european-union/file/przedsi%C4%99biorstwa_plPrzedsiębiorstwa

Przedsiębiorstwa (1.06 MB)

Tekst zaktualizowano w listopad 2014 r.

Niniejsza publikacja stanowi część serii „Zrozumieć politykę Unii Europejskiej”.