Kruimelpad

Bijgewerkt : 23/06/2014

shopping

Oneerlijke handelspraktijken

Als u ergens in de EU goederen en diensten koopt - of dat nu op een website is of in een winkel in binnen- of buitenland - beschermt de EU-wetgeving u tegen oneerlijke handelspraktijken.

Als bedrijven producten leveren, verkopen of er reclame voor maken, moeten ze voldoende en nauwkeurige informatie verstrekken (bekijk uw recht op online informatie) zodat u een gegronde beslissing kunt nemen. Als ze dit niet doen, dan is er sprake van oneerlijke handelingen. Zie Schadevergoeding voor de stappen die u dan kunt nemen.

Misleidende en agressieve praktijken

U bent beschermd tegen 2 soorten oneerlijke handelspraktijken:

  • misleidende praktijken, hetzij door het geven van foutieve informatie, of door het weglaten van belangrijke informatie
  • agressieve praktijken die u door middel van bedreigingen tot aankopen dwingen.

De Zwarte lijst: oneerlijke praktijken die altijd verboden zijn

De Zwarte lijstбългарски (bg)czech (cs)dansk (da)Deutsch (de)eesti (et)ελληνικά (el)English (en)español (es)Français (fr)Gaeilge (ga)italiano (it)latviešu (lv)lietuvių (lt)magyar (hu)Malti (mt)polski (pl)português (pt)română (ro)slovenčina (sk)slovenščina (sl)suomi (fi)svenska (sv) helpt u om handelspraktijken te herkennen die onder alle omstandigheden verboden zijn. Alle handelingen die op deze lijst staan, zijn oneerlijk.

Veelvoorkomende praktijken die op de zwarte lijst staan:

Lokkertjes

Verkopers mogen geen producten of diensten tegen een extreem lage prijs aanbieden als de voorraad niet voldoende is. Ze moeten klanten informeren over het aantal beschikbare artikelen en over de duur van de aanbiedingen.

Voorbeeld

Alex zag een advertentie op een reclamebord met een speciale vluchtaanbieding: "Naar de zon in Barcelona voor slechts 1 euro!"

Maar toen hij de vlucht probeerde te boeken, was er geen ticket voor 1 euro meer beschikbaar. Toen hij de klantenservice van de firma belde, vernam hij dat slechts een beperkt aantal plaatsen tegen de voordeelprijs werd aangeboden.

Hij ging met de zaak naar zijn nationale consumentencentrum, en zij bevestigden dat de vliegmaatschappij een redelijk aantal stoelen zou moeten aanbieden tegen de aanbiedingsprijs, afhankelijk van de omvang van de advertentie of ten minste het aantal beschikbare stoelen voor de aanbiedingsprijs had moeten vermelden.

Hoewel Alex zelf nog steeds geen ticket tegen de aangeboden prijs kon krijgen, heeft de maatschappij op aanraden van het nationale consumentencentrum de advertentie van het reclamebord verwijderd, waardoor voorkomen werd dat andere consumenten hetzelfde zou overkomen.

Telefonische 'gratis' aanbiedingen

Verkopers moeten de echte prijzen van hun producten en diensten communiceren. Ze mogen niet doen alsof een betaalde dienst "gratis" is of een extra "gratis" service aanbieden als de echte kosten van zulke "gratis" diensten al bij de reguliere prijs inbegrepen zijn.

Voorbeeld

Francesca heeft zich aangemeld voor een sms-dienst. Onderaan de website zag ze "5 gratis sms'jes per dag" staan. Toen ze daarop klikte, kwam ze op een andere site terecht, waar weer "5 GRATIS SMS'JES PER DAG" stond.

Ze volgde de instructies en kreeg te horen dat ze was geregistreerd en dat de kosten voor de dienst 3 euro per week bedroegen. Ze ging terug naar de vorige pagina en kwam erachter dat er in kleine lettertjes op de site stond dat het een betaalde dienst was.

U moet erg opletten bij dit soort aanbiedingen, en aandachtig de voorwaarden bekijken.

Kindermanipulatie

Verkopers mogen uw kind er niet toe aanzetten u over te halen om hun producten te kopen. Een directe oproep als "Koop het boek nu" of "Zorg dat je ouders dit spel kopen" zijn verboden. Dit verbod geldt voor alle media.

Voorbeeld

Cécile was verbaasd toen haar dochtertje ineens begon te zeuren om een collectie films over haar favoriete boekenheld.

Cécile begreep waar dit vandaan kwam toen ze een advertentie voor de films zag waarin stond: "Je favoriete boek is nu ook verkrijgbaar op dvd – vraag je moeder om hem voor jou te kopen!"

Ze nam contact op met een consumentenorganisatie, die bevestigde dat dit een oneerlijke praktijk was en een klacht indiende tegen het bedrijf zodat de campagne zou stoppen.

Bedrieglijke beweringen over geneeskrachtig vermogen

Als een product wordt neergezet als geneeskrachtig - genezing voor allergieën, haar weer laten groeien, helpen met afvallen etc. - heeft u het recht om te weten of zulke claims wetenschappelijk bewezen zijn. In de meeste gevallen zijn zulke claims niet medisch gegrond en zijn ze simpelweg te mooi om waar te zijn.

Voorbeeld

Mario kreeg een brief van een buitenlands bedrijf waarin stond dat hun product ervoor zou zorgen dat zijn haar binnen drie weken terug zou komen.

Mario besloot om het product te bestellen, omdat er in de brief stond dat het "uitgeprobeerd en getest" was . Het product was echter helemaal niet getest, en werkte niet. Mario nam contact op met zijn nationale consumentenorganisatie en kreeg te horen dat een heleboel andere misleide consumenten ook hadden geklaagd. Hij werd geadviseerd om deel te nemen aan de juridische procedures die al tegen het bedrijf waren aangespannen.

Verborgen reclame in de media (advertenties)

U heeft het recht om te weten of een krantenartikel, tv-programma of radio-uitzending 'gesponsord' is door een bedrijf om reclame te maken voor hun producten. Dit moet duidelijk gemaakt worden door middel van afbeeldingen, tekst of geluid.

Voorbeeld

Yann las in een reistijdschrift een artikel over trektochten in Ierland.

In het artikel, dat gepubliceerd was als een lezersverhaal, werd een bepaald merk voor materiaal dat gebruikt was gedurende de reis van de lezer aangeprezen.

Omdat hij het 100% zeker wilde weten, besloot Yann om ook een online forum te raadplegen. Daar kwam Yann erachter dat veel liefhebbers van trektochten het materiaal van dit bedrijf helemaal niet goed vonden. Het was zelfs zo dat veel forumgebruikers misleid waren om het materiaal te kopen, omdat ze zich er niet van bewust waren geweest dat het artikel gesponsord werd door de producent van het materiaal.

Toen Yann contact opnam met een consumentenorganisatie, werd hem verteld dat het reistijdschrift, op basis van de EU-wetgeving, duidelijk had moeten maken dat het artikel een advertentie was. De consumentenorganisatie nam contact op met de uitgever van het tijdschrift, die vervolgens een verklaring publiceerde en de lezers zijn excuses aanbood.

Piramidesystemen

Bij een piramidesysteem kunnen consumenten tegen betaling kans maken op een vergoeding. Deze vergoedingen komen echter voornamelijk voort uit het werven van nieuwe leden. Het verkopen van producten speelt slechts een bijrol. Uiteindelijk stort het systeem in en verliezen de laatste nieuwkomers hun inleg.

Voorbeeld

Oana kreeg een baan aangeboden bij een marketingnetwerk voor cosmeticaproducten. Er werd haar verteld dat ze in haar vrije tijd en vanuit haar eigen woonkamer veel geld zou gaan verdienen.

Er waren 2 voorwaarden: eenmalig inschrijfgeld betalen en 5 vrienden bij het netwerk introduceren. Hoe meer vrienden ze aan het netwerk zou toevoegen, hoe meer geld ze zou verdienen. Haar vrienden zouden ook extra geld verdienen als zij weer 5 andere vrienden lid zouden maken.

Oana besefte niet dat haar voornaamste inkomstenbron het werven van mensen voor het netwerk was, in plaats van het verkopen van cosmeticaproducten.

Als u zich in een soortgelijke situatie bevindt, moet u contact opnemen met een consumentenorganisatie die u kan vertellen welke stappen u in uw land kunt nemen.

Misleidende prijzen en cadeaus

Een bedrijf mag geen 'gratis' prijzen of cadeaus aanbieden, om u vervolgens te laten betalen om ze te ontvangen. Als u een brief of e-mail ontvangt waarin staat: "Gefeliciteerd, u heeft een prijs gewonnen!", wees dan op uw hoede, want dit zou zomaar een oneerlijke praktijk kunnen zijn.

Voorbeeld

Eveline kreeg een brief van een bedrijf waarin ze gefeliciteerd werd met het winnen van meer dan 100 euro aan prijzen. Om haar prijzen te kunnen ontvangen moest ze binnen een week bellen, anders zou de aanbieding verlopen.

Maar toen ze het nummer belde bleek dat de prijs eigenlijk gewoon een advertentie was. Ze kreeg geen prijs, maar het advies om huishoudelijke apparaten aan te schaffen, waardoor ze mee zou doen met een loterij.

Evelina was teleurgesteld en besloot na te gaan of dit wel toegestaan was. Ze nam contact op met haar nationale consumentenorganisatie en kwam erachter dat zulke praktijken verboden zijn. De consumentenorganisatie nam contact op met het bedrijf, dat uiteindelijk de praktijk beëindigde.

'Speciale' telefonische aanbiedingen

Verkopers mogen niet doen alsof ze speciale rechten aan je toekennen, als deze rechten al zijn beschreven in de wet.

Voorbeeld

Konstantinos besloot een computer te kopen via internet.

Hij koos een internetwinkel uit met een speciale aanbieding: kopers kregen 2 jaar garantie met recht op reparatie of vervanging als het product gebreken zou vertonen of zou verschillen van de reclame.

Konstantinos was ervan overtuigd dat dit een speciale aanbieding was, maar de garantieperiode van twee jaar is een wettelijke verplichting voor alle verkopers.

Veel verkopers of fabrikanten bieden hun eigen garantietermijnen van bijv. 1, 3 of 5 jaar aan, waarbinnen ze beloven het product te repareren. Soms is dat zelfs gratis. Deze aanvullende garantietermijnen vervangen echter nooit de minimale garantieperiode van twee jaar, waar je volgens de wet altijd recht op hebt.

Konstantinos schreef een brief aan de handelaar, die toegaf dat er een fout was gemaakt en toestemde de consument een extra garantieperiode van 1 jaar te geven.

Bedrieglijk gebruik van tijdelijke aanbiedingen

Als verkopers beweren dat een bepaald aanbod slechts een korte tijd geldig is, proberen ze u misschien onder druk te zetten om iets te kopen zonder de tijd te nemen voor een geïnformeerd besluit. Het is oneerlijk om te beweren dat een aanbod tijdelijk is als dat eigenlijk niet zo is.

Voorbeeld

Simon wilde graag een fiets kopen. In de webshop van een Nederlandse fietsenwinkel vond hij een speciale aanbieding die slechts 24 uur geldig was.

Het was niet precies de fiets die hij in gedachten had, maar hij had geen tijd om verder te kijken omdat de aanbieding maar zo kort geldig was. Hij besloot snel om de fiets te kopen zodat hij van de 50% korting gebruik kon maken.

Toen hij een week later en de week daarop weer in de webshop keek, kwam hij tot zijn verbazing precies dezelfde aanbieding tegen.

Simon realiseerde zich dat het een nepaanbieding was om hem daar een fiets te laten kopen. Hij diende hierover twee klachten in bij de handelaar maar kreeg geen reactie.

Hij wendde zich vervolgens tot het Europees consumentencentrum in België, die de zaak doorgaf aan hun Nederlandse collega's. Even later liet het Nederlandse centrum Simon weten dat de handelaar de website had aangepast.

Hardnekkige en ongewenste reclame

Volgens de EU-wetgeving mogen bedrijven geen aanhoudende reclame sturen, of dat nou per telefoon, fax, e-mail of andere media is.

Voorbeeld

Margus ging naar een winkel waar ze keukengerei verkochten en schreef zich in voor een reclamenieuwsbrief.

Snel daarna begon hij reclame te ontvangen van tijdschriften over koken, tuinieren, parachutespringen, huishouden... Hoewel hij zich nooit had aangemeld voor een mailinglijst, kreeg hij soms wel 10 e-mails per dag! Margus' verzoeken om van de mailinglist te worden gehaald werden genegeerd.

Een vriend adviseerde Margus om contact op te nemen met het nationale consumentencentrum, omdat zij daar in het verleden al eens met een soortgelijk probleem was geholpen. Na ingrijpen van het centrum werd Margus door het bedrijf van de lijst gehaald.

Bescherming van de kwetsbare consument

Bedrijven mogen geen praktijken uitvoeren die kwetsbare consumenten, zoals kinderen, zieken en verslaafden, uitbuiten. Het is bijvoorbeeld illegaal om kinderen onder druk te zetten om een product te kopen, of ze aan te zetten net zo lang bij hun ouders te zeuren tot zij het willen kopen.

Er staan nog meer praktijken op de zwarte lijst die niet onder de bovengenoemde criteria vallen, maar die ook als oneerlijk beschouwd worden. Vraag uw nationale consumentencentrum of het Netwerk van Europese Consumentencentraбългарски (bg)czech (cs)dansk (da)Deutsch (de)eesti (et)ελληνικά (el)English (en)español (es)Français (fr)Gaeilge (ga)italiano (it)latviešu (lv)lietuvių (lt)magyar (hu)Malti (mt)polski (pl)português (pt)română (ro)slovenčina (sk)slovenščina (sl)suomi (fi)svenska (sv) om advies.

Hulp en advies

Hulp en advies

Vraag advies aan experts

Footnote

In dit geval de 27 EU-lidstaten, IJsland, Liechtenstein en Noorwegen

Retour au texte en cours.