Navigation path

Left navigation

Additional tools

2982. posiedzenie Rady Konkurencyjność (rynek wewnętrzny, przemysł i badania) Bruksela, 3-4 grudnia 2009 r.

European Council - PRES/09/365   03/12/2009

Other available languages: EN FR DE DA ES IT SV PT EL LT LV SK SL BG RO



RADA
UNII EUROPEJSKIEJ

PL

17076/09 (Presse 365)

(OR. en)

KOMUNIKAT PRASOWY

2982. posiedzenie Rady

Konkurencyjność (rynek wewnętrzny, przemysł i badania)

Bruksela, 3-4 grudnia 2009 r.

Przewodniczący Tobias KRANTZ
minister szkolnictwa wyższego i badań naukowych
Nyamco SABUNI
minister integracji i równouprawnienia
Maud Olofsson
wicepremier i minister gospodarki
Ewa Björling
minister handlu

ze Szwecji

Główne wyniki posiedzenia Rady

Rada przyjęła konkluzje w sprawie wzmocnionego systemu patentowego w Europie i osiągnęła porozumienie co do przyszłego rozporządzenia w sprawie patentu UE (zwanego wcześniej patentem „wspólnotowym”).

W ramach wkładu do przyszłej strategii UE na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia Rada przyjęła konkluzje dotyczące następujących zagadnień: sposobów przekształcenia gospodarki w bardziej konkurencyjną, innowacyjną i wydajną ekologicznie; priorytetów w zakresie rynku wewnętrznego oraz lepszych uregulowań prawnych.

W dziedzinie badań naukowych Rada przyjęła konkluzje w sprawie:

- wskazówek dotyczących przyszłych priorytetów badań europejskich i innowacji opartych na badaniach zawartych w strategii lizbońskiej na okres po 2010 roku;

- przyszłości badań, innowacji i infrastruktur dotyczących technologii informacyjno-komunikacyjnych ; oraz

- wspólnego planowania badań naukowych w Europie, w tym rozpoczęcia pilotażowej inicjatywy badawczej dotyczącej walki z chorobami zwyrodnieniowymi ośrodkowego układu nerwowego , szczególnie z chorobą Alzheimera.

Rada przyjęła ponadto rezolucję w sprawie lepszego zarządzania europejską przestrzenią badawczą.

SPIS TREŚCI 1

UCZESTNICY

OMAWIANE PUNKTY

WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE PRZYSZŁYCH PRIORYTETÓW BADAŃ EUROPEJSKICH I INNOWACJI OPARTYCH NA BADANIACH – konkluzje Rady

LEPSZE ZARZĄDZANIE EUROPEJSKĄ PRZESTRZENIĄ BADAWCZĄ (EPB) rezolucja Rady

PRZYSZŁOŚĆ BADAŃ, INNOWACJI I INFRASTRUKTUR DOTYCZĄCYCH TECHNOLOGII INFORMACYJNO-KOMUNIKACYJNYCH (TIK) konkluzje Rady

DYREKTYWA W SPRAWIE PRAW KONSUMENTÓW

WZMOCNIONY SYSTEM PATENTOWY W EUROPIE konkluzje Rady

ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE PATENTU UE

w kierunku konkurencyjnej, innowacyjnej i wydajnej ekologicznie europy – konkluzje Rady

lepsze uregulowania prawne konkluzje Rady

EUROPEJSKA SPÓŁKA PRYWATNA

PRIORYTETY RYNKU WEWNĘTRZNEGO – konkluzje Rady

SPRAWY RÓŻNE

INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

RYNEK WEWNĘTRZNY

  • Progi obowiązujące w zakresie udzielania zamówień – zamówienia publiczne

SPRAWY OGÓLNE

  • Wdrażanie traktatu lizbońskiego – mianowania

ROLNICTWO

  • Homologacja typu ciągników rolniczych lub leśnych – procedura regulacyjna połączona z kontrolą

UCZESTNICY

Rządy państw członkowskich oraz Komisja Europejska były reprezentowane przez następujące osoby:

Belgia:

Vincent VAN QUICKENBORNE minister ds. przedsiębiorstw i uproszczeń administracyjnych

Benoît CEREXHE minister rządu Regionu Stołecznego Brukseli odpowiedzialny za pracę, gospodarkę, badania naukowe, pożarnictwo i ratownictwo medyczne

Mr Kris PEETERS premier rządu flamandzkiego i flamandzki minister ds. reform instytucjonalnych, ds. administracyjnych, polityki zewnętrznej, mediów, turystyki, portów, rolnictwa, rybołówstwa morskiego oraz polityki obszarów wiejskich

Bułgaria:

Evgeny ANGELOV wiceminister ds. gospodarki, energetyki i turystyki

Republika Czeska:

Miroslava KOPICOVÁ minister ds. edukacji, młodzieży i sportu

Martin TLAPA wiceminister przemysłu i handlu

Dania:

Lene ESPERSEN minister ds. gospodarki, handlu i przemysłu

Uffe TOUDAHL PEDERSEN sekretarz stanu, Ministerstwo Nauki, Techniki i Innowacji

Niemcy:

Rainer BRÜDERLE federalny minister ds. gospodarki i techniki

Sabine LEUTHEUSSER-SCHNARRENBERGER federalny minister sprawiedliwości

Thomas RACHEL parlamentarny sekretarz stanu przy Federalnym Ministrze Edukacji i Badań Naukowych

Estonia:

Tõnis LUKAS minister edukacji i nauki

Juhan PARTS minister gospodarki i komunikacji

Irlandia:

Mary COUGHLAN wicepremier (Tánaiste) i minister ds. przedsiębiorstw, handlu i pracy

Grecja:

Stavros ARNAOUTAKIS sekretarz stanu, Ministerstwo Gospodarki, Konkurencyjności i Żeglugi

Hiszpania:

Cristina GARMENDIA MENDIZÁBAL minister nauki i innowacji

Miguel SEBASTIÁN GASCÓN minister przemysłu, turystyki i handlu

Francja:

Pierre LELLOUCHE sekretarz stanu przy Ministrze Spraw Zagranicznych i Europejskich, odpowiedzialny za sprawy europejskie

Włochy:

Andrea RONCHI minister bez teki, minister ds. polityk europejskich

Cypr:

Costas IACOVOU dyrektor planowania w Biurze Planowania

Efstathios CHAMBOULLAS dyrektor generalny, Ministerstwo Handlu

Łotwa:

Artis KAMPARS minister gospodarki

Tatjana KOĶE minister edukacji i nauki

Litwa:

Rimantas ŽYLIUS wiceminister gospodarki

Luksemburg:

Jeannot KRECKÉ minister gospodarki i handlu zagranicznego

Węgry:

Judit LÉVAYNÉ FAZEKAS sekretarz stanu, Ministerstwo Sprawiedliwości i Porządku Publicznego

Zoltán MESTER sekretarz stanu, Ministerstwo Rozwoju Krajowego i Gospodarki

Malta:

Jason AZZOPARDI parlamentarny sekretarz stanu ds. przychodów i gruntów państwowych w Ministerstwie Finansów, Gospodarki i Inwestycji

Niderlandy:

Maria van der HOEVEN minister gospodarki

Ronald PLASTERK minister edukacji, kultury i nauki

Austria:

Johannes HAHN federalny minister nauki i badań naukowych

Reinhold MITTERLEHNER federalny minister gospodarki, rodziny i młodzieży

Polska:

Igor DZIALUK podsekretarz stanu, Ministerstwo Sprawiedliwości

Marcin KOROLEC podsekretarz stanu, Ministerstwo Gospodarki

Jerzy SZWED podsekretarz stanu, Ministerstwo Nauki i SzkolnictwaWyższego

Portugalia:

José MARIANO GAGO minister nauki, techniki i szkolnictwa wyższego

José VIEIRA DA SILVA minister gospodarki, innowacji i rozwoju

Fernando SERRASQUEIRO sekretarz stanu ds. handlu, usług i ochrony konsumentów

Rumunia:

Bogdan MANOIU minister ds. europejskich

Bogdan CHIRIOIU sekretarz stanu

Marian ECHANESCU sekretarz stanu

Słowenia

Jozsef GYÖRKÖS sekretarz stanu w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego, Nauki i Techniki

Słowacja:

Jozef HABÁNIK sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji

Peter ŽIGA sekretarz stanu w Ministerstwie Gospodarki

Finlandia:

Anni SINNEMÄKI minister pracy

Riina NEVAMÄKI sekretarz stanu ds. gospodarczych

Szwecja:

Maud OLOFSSON wicepremier, minister ds. przedsiębiorstw i energetyki

Ewa BJÖRLING minister handlu

Tobias KRANTZ minister szkolnictwa wyższego i badań naukowych

Nyamko SABUNI minister ds. integracji i równych szans

Peter HONETH sekretarz stanu przy Ministrze Szkolnictwa Wyższego i Badań Naukowych

Jöran HÄGGLUND sekretarz stanu przy Ministrze Gospodarki

Gunnar WIESLANDER sekretarz stanu przy Ministrze Handlu

Zjednoczone Królestwo:

Kevin BRENNAN wiceminister ds. edukacji dorosłych, umiejętności, szkoleń i konsumentów

David LAMMY wiceminister ds. szkolnictwa wyższego i własności intelektualnej

Ian LUCAS parlamentarny podsekretarz stanu ds. działalności gospodarczej i reformy regulacyjnej

Komisja:

Günter VERHEUGEN wiceprzewodniczący

Janez POTOČNIK członek

Neelie KROES członek

Meglena KUNEVA członek

OMAWIANE PUNKTY

WSKAZÓWKI DOTYCZĄCE PRZYSZŁYCH PRIORYTETÓW BADAŃ EUROPEJSKICH I INNOWACJI OPARTYCH NA BADANIACH – konkluzje Rady

Rada przeprowadziła debatę publiczną na temat przyszłych priorytetów w dziedzinie badań; debata ta stanowi wkład w dotyczącą okresu po 2010 roku strategię lizbońską na rzecz zwiększania wzrostu gospodarczego i zatrudnienia.

Podczas debaty skupiono się na trzech głównych tematach: celach strategii na okres po 2010 roku, konieczności zwiększania interakcji między badaniami, innowacjami opartymi na badaniach i edukacją oraz znacznym uproszczeniu procedur administracyjnych i zasad finansowania badań.

Po zakończeniu debaty Rada przyjęła konkluzje zamieszczone w dokumencie 17189/09 .

LEPSZE ZARZĄDZANIE EUROPEJSKĄ PRZESTRZENIĄ BADAWCZĄ (EPB) rezolucja Rady

Rada przyjęła rezolucję zamieszczoną w dokumencie 17159/09 .

PRZYSZŁOŚĆ BADAŃ, INNOWACJI I INFRASTRUKTUR DOTYCZĄCYCH TECHNOLOGII INFORMACYJNO-KOMUNIKACYJNYCH (TIK)konkluzje Rady

Rada przyjęła konkluzje zamieszczone w dokumencie 17190/09 .

WSPÓLNE PLANOWANIE BADAŃ NAUKOWYCH W EUROPIE – konkluzje Rady

a) Rozpoczęcie pilotażowej inicjatywy w zakresie wspólnego planowania dotyczącej walki z chorobami zwyrodnieniowymi ośrodkowego układu nerwowego, szczególnie z chorobą Alzheimera

b) Postępy w zakresie wspólnego planowania i dalsze działania

Rada przyjęła konkluzje zamieszczone w dokumencie 17226/09 .

DYREKTYWA W SPRAWIE PRAW KONSUMENTÓW

Podczas sesji jawnej Rada przeprowadziła debatę orientacyjną poświęconą projektowi dyrektywy, która ma przyczynić się do poprawy funkcjonowania rynku wewnętrznego, zapewniając jednocześnie wysoki poziom ochrony praw konsumentów w całej UE; do osiągnięcia tego celu konieczna jest zmiana i uzupełnienie czterech obowiązujących dyrektyw 1 oraz wprowadzenie nowych przepisów dotyczących dostaw oraz przejścia ryzyka.

Wynik debaty stanowić będzie wskazówkę i solidną podstawę dalszych prac w najbliższych miesiącach.

Po zakończeniu debaty prezydencja dokonała jej podsumowania:

„Działania skupiające się na ważnych przyszłych wyzwaniach obejmujących:

  • sytuację konsumentów i obywateli w odniesieniu do rynku wewnętrznego;

  • rozwój techniczny i handel elektroniczny, który ze swej natury ma charakter ponadgraniczny;

  • wymiar transgraniczny praw konsumentów w stosunkach między regionami, między państwami sąsiadującymi i w obrębie całego rynku wewnętrznego; oraz

  • konieczność znalezienia równowagi między prawami konsumentów a obowiązkami przedsiębiorców.

Chociaż pozycje wyjściowe państw członkowskich czasami różnią się między sobą, uważamy, że konieczne jest wypracowanie większej liczby wspólnych przepisów – umożliwią one opracowanie nowoczesnej i przejrzystej polityki europejskiej w zakresie praw konsumentów, która zagwarantuje pewność prawa.

Podczas ostatecznej redakcji poprawionej wersji projektu dyrektywy prezydencja szwedzka uwzględni opinie poszczególnych delegacji.

Rozwiązanie zakładające wprowadzenie szerokiej definicji umów zawieranych na odległość i umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa spotkało się z dużym poparciem – dzięki niemu konsumenci będą mieć prawo do konkretnych informacji i do odstąpienia od umowy częściej niż dzieje się to obecnie.

Kilka delegacji wyraziło poparcie dla wspólnych przepisów dotyczących prawa odstąpienia; zdecydowana większość delegacji opowiedziała się za tym, żeby konsumenci mogli odstąpić od umowy w terminie 14 dni, zarówno w przypadku umów zawieranych na odległość, jak i umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa.

Jeśli chodzi o przepisy dotyczące dostaw i towarów wadliwych, kilku uczestników przedstawiło pewne obawy, zapewniając jednocześnie o chęci utorowania drogi do wypracowania rozwiązań.

Znaczna liczba państw członkowskich UE uważa, że niektórych dziedzin – takich jak umowy dotyczące nieruchomości i usług finansowych – nie należy obejmować niektórymi lub wszystkimi przepisami przedmiotowej dyrektywy”.

Z wcześniejszych negocjacji wynika, że konieczne jest doprecyzowanie tekstu wniosku Komisji ( 14183/08 ), tak żeby znalazły się w nim podstawowe elementy, takie jak: zakres stosowania przyszłej dyrektywy, spójność z innymi aktami prawnymi Wspólnoty oraz system zależności z ogólnym prawem umów państw członkowskich.

Wniosek obejmuje prawo do informacji i odstąpienia od umowy w przypadku dokonywania zakupów na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa, zwrotu wpłaconej sumy, jeżeli umowa ulega rozwiązaniu ze względu na opóźnienie dostawy, oraz form zadośćuczynienia w przypadku towarów wadliwych. Obejmuje także zakaz wprowadzania nieuczciwych postanowień umownych. Jego celem jest stworzenie nowoczesnego, jasnego i bardziej jednolitego zestawu przepisów regulujących prawa konsumentów przy nabywaniu towarów i usług, co przyczyni się do prawidłowego funkcjonowania rynku wewnętrznego oraz zapewni wysoki poziom ochrony konsumentów.

Przedmiotowy wniosek, do którego przyjęcia wymagane jest zastosowanie procedury współdecyzji z Parlamentem Europejskim, przedstawiono w październiku 2008 roku po zakończeniu przeglądu dorobku prawnego w dziedzinie praw konsumentów rozpoczętego w 2004 roku.

WZMOCNIONY SYSTEM PATENTOWY W EUROPIE konkluzje Rady

ROZPORZĄDZENIE W SPRAWIE PATENTU UE

Rada przeprowadziła debatę na temat wzmocnionego systemu patentowego w Europie i przyjęła konkluzje w sprawie podstawowej charakterystyki przyszłego systemu patentowego, który będzie się opierać na dwóch podstawowych założeniach:

1. utworzeniu jednolitego systemu rozstrzygania sporów patentowych, który byłby jedynym systemem właściwym dla sporów cywilnych dotyczących zarówno naruszeń patentów UE i patentów europejskich, jak i ich ważności, i który składałby się z sądu pierwszej instancji (oddział centralny oraz oddziały lokalne i regionalne) i sądu apelacyjnego.

2. utworzeniu patentu UE jako jednolitego instrumentu prawnego służącego udzielaniu patentów ważnych w całej UE. Podczas debaty jawnej Rada uzgodniła również podejście ogólne (tj. osiągnęła porozumienie co do zasady, z zastrzeżeniem wydania opinii przez Parlament Europejski) w sprawie projektu rozporządzenia dotyczącego utworzenia patentu UE.

Tekst konkluzji, który stanowić będzie podstawę przyszłych prac, zamieszczono poniżej:

„RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

1. PRZYPOMINAJĄC, że wzmocnienie systemu patentowego w Europie jest niezbędnym warunkiem wstępnym zwiększenia wzrostu gospodarczego przez innowacje oraz pomocy udzielanej przedsiębiorstwom europejskim, zwłaszcza MŚP, aby mogły stawić czoło kryzysowi gospodarczemu i konkurencji;

2. UWAŻAJĄC, że taki wzmocniony system patentowy jest kluczowym elementem rynku wewnętrznego oraz że powinien opierać się na dwóch filarach, tzn. na utworzeniu patentu Unii Europejskiej (dalej zwanego „patentem UE”) i ustanowieniu zintegrowanej, specjalistycznej i ujednoliconej jurysdykcji dla sporów związanych z patentami, co usprawniłoby egzekwowanie patentów i zwiększyło pewność prawną;

3. UZNAJĄC znaczny zakres prac wykonanych dotychczas przez organy przygotowawcze Rady w zakresie instrumentów prawnych, które są potrzebne, aby ustanowić wyżej wspomniane dwa filary;

4. UZNAJE, że poniższe konkluzje dotyczące głównych elementów Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej (I) powinny stanowić podstawę, natomiast konkluzje dotyczące patentu UE (II) powinny stanowić część ogólnego ostatecznego porozumienia co do pakietu środków w zakresie wzmocnionego systemu patentowego w Europie obejmującego utworzenie Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej, patentu UE – w tym osobne rozporządzenie dotyczące systemu tłumaczeń, o którym mowa w pkt 36 poniżej – pogłębionego partnerstwa między Europejskim Urzędem Patentowym a centralnymi urzędami własności przemysłowej państw członkowskich oraz – w niezbędnym zakresie – zmianę konwencji o patencie europejskim;

5. PODKREŚLA, że następujące konkluzje pozostają bez uszczerbku dla wniosku o opinię Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz dla indywidualnych wniosków pisemnych państw członkowskich i że są uzależnione od opinii Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości;

6. PRZYJMUJE DO WIADOMOŚCI projekt porozumienia w sprawie Europejskiego i Wspólnotowego Sądu Patentowego zawarty w dokumencie 7928/09 z dnia 23 marca 2009 r. (dalej zwany projektem porozumienia) oraz stwierdza, że niektóre elementy przedmiotowego porozumienia są szczegółowo omawiane;

7. PODKREŚLA, że projektowany system powinno się utworzyć z należytym uwzględnieniem przepisów konstytucjonalnych państw członkowskich oraz że system ten pozostaje bez uszczerbku dla wniosku o opinię Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości; podkreśla również, że utworzenie Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej opierać się będzie na porozumieniu, które państwa członkowskie powinny ratyfikować zgodnie ze swymi odnośnymi wymogami konstytucyjnymi;

8. ZGADZA SIĘ, że decyzja dotycząca siedziby Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej powinna zostać podjęta jako część ogólnego ostatecznego porozumienia, o którym mowa w pkt. 4 powyżej, i powinna być zgodna z właściwymi przepisami prawa UE;

9. UZNAJE, że niektóre państwa członkowskie mają zasadnicze obawy o charakterze prawnym dotyczące utworzenia Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej i jego projektowanej ogólnej struktury odzwierciedlonej w tych konkluzjach, które zostaną ponownie rozpatrzone w świetle opinii Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości.

I. PODSTAWOWA CHARAKTERYSTYKA EUROPEJSKIEGO SĄDU PATENTOWEGO I SĄDU PATENTOWEGO UNII EUROPEJSKIEJ

EUROPEJSKI SĄD PATENTOWY I SĄD PATENTOWY UNII EUROPEJSKIEJ

10. Europejski Sąd Patentowy i Sąd Patentowy Unii Europejskiej powinien mieć wyłączną jurysdykcję w odniesieniu do sporów cywilnych dotyczących naruszania patentów UE i patentów europejskich oraz ich ważności.

11. Zgodnie z projektem porozumienia Europejski Sąd Patentowy i Sąd Patentowy Unii Europejskiej powinny składać się z Sądu Pierwszej Instancji, Sądu Apelacyjnego i Sekretariatu. Sąd Pierwszej Instancji powinien składać się z oddziału centralnego oraz z oddziałów lokalnych lub regionalnych.

12. Europejski Trybunał Sprawiedliwości zapewnia zasadę nadrzędności prawa UE i jego jednolitej wykładni.

SKŁADY ORZEKAJĄCE

13. Aby użytkownicy systemu patentowego mieli zaufanie do tego systemu oraz aby zagwarantować wysoką jakość i skuteczność prac Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej, niezbędne jest zorganizowanie składów orzekających w sposób gwarantujący najlepsze wykorzystanie doświadczenia sędziów i prawników wyspecjalizowanych w zakresie sporów patentowych na poziomie krajowym przez łączenie zasobów. Doświadczenie można również zdobyć przez szkolenie teoretyczne i praktyczne, które należy zapewnić w celu poprawy i zwiększenia dostępnej wiedzy fachowej w zakresie sporów patentowych oraz w celu rozpowszechnienia takiej specjalistycznej wiedzy i doświadczenia na jak największym obszarze.

14. Wszystkie składy orzekające oddziałów lokalnych i regionalnych oraz oddział centralny Sądu Pierwszej Instancji powinny gwarantować taką samą wysoką jakość prac i taki sam wysoki poziom prawnej i technicznej wiedzy specjalistycznej.

15. Oddziały w umawiającym się państwie, w którym w ciągu trzech kolejnych lat rozpoczęto mniej niż pięćdziesiąt spraw rocznie, powinny albo dołączyć do oddziału regionalnego mającego przynajmniej pięćdziesiąt spraw rocznie albo zasiadać w składzie, w którym jeden z sędziów posiadających kwalifikacje prawne jest obywatelem danego umawiającego się państwa, a dwóch sędziów posiadających kwalifikacje prawne, którzy nie są obywatelami danego umawiającego się państwa, pochodzi z zespołu sędziów, oddelegowanego do oddziału w danym przypadku.

16. W składach orzekających w oddziałach w umawiającym się państwie, w którym w ciągu trzech kolejnych lat rozpoczęto więcej niż pięćdziesiąt spraw w każdym roku kalendarzowym, powinni zasiadać dwaj posiadający kwalifikacje prawne sędziowie będący obywatelami umawiającego się państwa. Trzeci sędzia posiadający kwalifikacje prawne, który byłby obywatelem innego państwa, byłby delegowany z zespołu sędziów. Posiadający kwalifikacje prawne sędziowie z zespołu powinni być delegowani na zasadzie długoterminowej, jeśli będzie to konieczne z uwagi na skuteczne działanie oddziałów bardzo obciążonych pracą.

17. We wszystkich składach orzekających w oddziałach lokalnych i regionalnych powinien zasiadać dodatkowy sędzia techniczny w przypadku roszczenia wzajemnego dotyczącego uchylenia lub w przypadku powództwa w sprawie naruszenia – na wniosek jednej ze stron. We wszystkich składach orzekających w oddziale centralnym powinni zasiadać dwaj sędziowie posiadający kwalifikacje prawne i jeden sędzia posiadający kwalifikacje techniczne. Posiadający kwalifikacje techniczne sędzia powinien posiadać kwalifikacje w dziedzinie danej technologii i być oddelegowany do składu orzekającego z zespołu sędziów w zależności od danego przypadku. W pewnych warunkach, które zostaną określone w regulaminie wewnętrznym, oraz za zgodą stron sprawy pierwszej instancji mogą być rozpatrywane przez jednego sędziego posiadającego kwalifikacje prawne.

18. Przydziału sędziów należy dokonywać na podstawie ich fachowej wiedzy prawnej lub technicznej, umiejętności językowych oraz stosownego doświadczenia.

19. Przepisy o składach orzekających i przydziale sędziów powinny gwarantować, że Europejski Sąd Patentowy i Sąd Patentowy Unii Europejskiej będą niezawisłe i bezstronne w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

JURYSDYKCJA WOBEC POWÓDZTW I POWÓDZTW WZAJEMNYCH O UCHYLENIE

20. Aby oddziały lokalne i regionalne mogły pracować szybko i jak najskuteczniej, bardzo ważne jest zapewnienie im pewnej dowolności w postępowaniu z powództwami i powództwami wzajemnymi o uchylenie.

a) Bezpośrednie powództwa o uchylenie patentu należy wnosić do oddziału centralnego.

b) Powództwa wzajemne o uchylenie w przypadku powództwa w sprawie naruszenia można wnosić do oddziału lokalnego lub regionalnego. Dany oddział lokalny lub regionalny może:

(i) wszcząć postępowanie z powództwa wzajemnego o uchylenie; lub

(ii) przekazać powództwo wzajemne oddziałowi centralnemu, a sam kontynuować postępowanie z powództwa w sprawie naruszenia lub zawiesić to postępowanie; lub

(iii) za zgodą stron przekazać całość sprawy do rozpatrzenia oddziałowi centralnemu.

JĘZYKI POSTĘPOWANIA

21. Projekt porozumienia, statut i regulamin wewnętrzny powinny zawierać uzgodnienia gwarantujące stronom sprawiedliwy i przewidywalny system językowy. Ponadto każdy oddział Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej powinien dysponować infrastrukturą do tłumaczenia pisemnego i ustnego na potrzeby postępowania ustnego, by w stopniu uznanym za właściwy można było pomóc zainteresowanym stronom, zwłaszcza gdy jedną z nich jest małe lub średnie przedsiębiorstwo albo osoba prywatna.

22. Językiem postępowania oddziałów lokalnych i regionalnych zasadniczo powinien być język(-ki) umawiającej(-cych) się państwa(państw), w których oddziały zostały utworzone. Umawiające się państwa mogą jednak wskazać jako język postępowania oddziału lokalnego lub regionalnego, który znajduje się na ich terytorium, co najmniej jeden z języków urzędowych Europejskiego Urzędu Patentowego. Językiem postępowania oddziału centralnego powinien być język, w którym udzielono patentu. Językiem postępowania przed sądem apelacyjnym powinien być język, w którym toczyło się postępowanie w pierwszej instancji.

23. Wszelkie dalsze decyzje, które w jakikolwiek sposób wpływałyby na uzgodnienia co do języka postępowania zawarte w porozumieniu dotyczącym Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej, należy przyjmować jednogłośnie.

OKRES PRZEJŚCIOWY

24. Okres przejściowy powinien trwać nie dłużej niż pięć lat od wejścia w życie porozumienia dotyczącego Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej.

25. W okresie przejściowym postępowanie w sprawie naruszeń lub w sprawie unieważnienia patentu europejskiego można wciąż wszcząć przed sądem krajowym lub przed innym właściwym organem umawiającego się państwa, któremu na mocy prawa krajowego przypada jurysdykcja. Wszelkie postępowania toczące się przed sądem krajowym pod koniec okresu przejściowego powinny nadal podlegać systemowi przejściowemu.

26. Jeżeli nie wszczęto jeszcze postępowania przed Europejskim Sądem Patentowym i Sądem Patentowym Unii Europejskiej, posiadacze patentu europejskiego przyznanego przed wejściem w życie porozumienia dotyczącego Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej lub wniosku patentowego złożonego przed wejściem w życie tego porozumienia powinni mieć możliwość wyłączenia się spod jurysdykcji wyłącznej tych sądów, jeżeli powiadomią o takim zamiarze sekretariat nie później niż miesiąc przed upływem okresu przejściowego.

KLAUZULA PRZEGLĄDOWA DOTYCZĄCA SKŁADÓW ORZEKAJĄCYCH ORAZ POWÓDZTW WZAJEMNYCH O UNIEWAŻNIENIE

27. Komisja powinna uważnie śledzić funkcjonowanie, skuteczność i skutki przepisów o składach orzekających w pierwszej instancji oraz o jurysdykcji w powództwach i powództwach wzajemnych o unieważnienie (por. pkt 15, 16 i 20). Albo sześć lat po wejściu w życie porozumienia dotyczącego Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej, albo gdy Europejski Sąd Patentowy i Sąd Patentowy Unii Europejskiej rozstrzygną dostateczną liczbę spraw dotyczących naruszeń (ok. 2000) – zależnie od tego, która data przypadnie później – a następnie w razie potrzeby w regularnych odstępach czasu, Komisja powinna – po przeprowadzeniu powszechnych konsultacji z użytkownikami i uzyskaniu opinii Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej – sporządzić sprawozdanie z zaleceniami co do dalszego obowiązywania, wygaśnięcia lub modyfikacji stosownych przepisów, o czym zdecydowałby komitet mieszany.

28. Komisja powinna zwłaszcza rozważyć alternatywne rozwiązania, które poszerzałyby międzynarodowy charakter składów orzekających w oddziałach lokalnych i regionalnych oraz które uzależniałyby od zgody obu stron możliwość odsyłania do oddziału centralnego powództw wzajemnych o unieważnienie patentu lub całości spraw.

ZASADY FINANSOWANIA EUROPEJSKIEGO SĄDU PATENTOWEGO I SĄDU PATENTOWEGO UNII EUROPEJSKIEJ

29. Europejski Sąd Patentowy i Sąd Patentowy Unii Europejskiej powinny być finansowane ze swych własnych przychodów, na które składać się będą opłaty sądowe, oraz – przynajmniej w okresie przejściowym – z wkładów Unii Europejskiej (dalej zwanej „UE”) i umawiających się państw niebędacych państwami członkowskimi.

30. Umawiające się państwo, które tworzy lokalny oddział, powinno zapewnić niezbędną do tego infrastrukturę.

31. Opłaty sądowe powinien ustalać komitet mieszany na wniosek Komisji; wniosek ten powinien zawierać sporządzoną przez Komisję ocenę przewidywanych kosztów działania Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej. Opłaty sądowe należy ustalić na takim poziomie, by zapewnić właściwą równowagę pomiędzy zasadą równego dostępu do wymiaru sprawiedliwości, zwłaszcza dla małych i średnich przedsiębiorstw i dla mikropodmiotów, a odpowiednim wkładem stron na pokrycie kosztów ponoszonych przez Europejski Sąd Patentowy i Sąd Patentowy Unii Europejskiej; należy przy tym uwzględnić korzyści ekonomiczne dla zaangażowanych stron oraz cel, którym jest samofinansujący się sąd o zrównoważonym budżecie. Rozważyć można także ukierunkowane wsparcie dla małych i średnich przedsiębiorstw i dla mikropodmiotów.

32. Europejski Sąd Patentowy i Sąd Patentowy Unii Europejskiej powinny być zorganizowane w sposób jak najlepszy i najefektywniejszy kosztowo oraz zapewniać równy dostęp do wymiaru sprawiedliwości, z uwzględnieniem potrzeb MŚP i mikroprzedsiębiorstw.

33. Koszty i finansowanie Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej powinny być regularnie monitorowane przez komitet mieszany, a poziom opłat sądowych powinien być okresowo weryfikowany zgodnie z pkt 31 powyżej.

34. Pod koniec okresu przejściowego komitet mieszany powinien rozważyć – na podstawie sprawozdania Komisji na temat kosztów i finansowania Europejskiego Sądu Patentowego i Sądu Patentowego Unii Europejskiej – przyjęcie środków, których celem jest samofinansowanie się tych sądów.

PRZYSTĄPIENIE

35. Na początku możliwość przystąpienia przewidzianą dla umawiających się państw stron konwencji o patencie europejskim, które nie są państwami członkowskimi Unii Europejskiej, należy dać umawiającym się stronom europejskiego porozumienia o wolnym handlu. Po okresie przejściowym komitet mieszany może jednogłośnie postanowić o zaproszeniu do przystąpienia umawiających się państw stron konwencji o patencie europejskim, jeżeli w pełni wdrożyły wszystkie stosowne przepisy prawa UE i ustanowiły skuteczne struktury ochrony patentowej.

II. PATENT UE

SYSTEM TŁUMACZEŃ

36. Rozporządzeniu o patencie UE powinno towarzyszyć osobne rozporządzenie, które regulowałoby system tłumaczeń patentu UE i które zostałoby przyjęte przez Radę jednogłośnie zgodnie z art. 118 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Rozporządzenie o patencie UE powinno wejść w życie wraz z osobnym rozporządzeniem o systemie tłumaczeń patentu UE.

OPŁATY ZA PRZEDŁUŻENIE OCHRONY

37. Opłata za przedłużenie ochrony patentu UE powinna stopniowo wzrastać przez cały okres obowiązywania patentu i – wraz z opłatami należnymi w fazie zgłoszenia – pokrywać wszystkie koszty związane z wydaniem patentu UE i administrowaniem nim. Opłaty za przedłużenie ochrony byłyby uiszczane na rzecz Europejskiego Urzędu Patentowego, który zatrzymywałby 50% ich kwoty, a pozostałą część rozdzielał między państwa członkowskie według klucza służącego do celów patentowych.

38. Gdy rozporządzenie o patencie UE wejdzie w życie, komisja specjalna Rady Administracyjnej Europejskiej Organizacji Patentowej powinna ustalić zarówno dokładną wysokość opłat za przedłużenie ochrony, jak i klucz ich podziału. Wspomniany komitet powinien się składać jedynie z przedstawicieli UE oraz wszystkich państw członkowskich. Stanowisko, jakie reprezentować będą UE i państwa członkowskie na forum tego komitetu, będzie musiała określić Rada podczas przyjmowania rozporządzenia o patencie UE. Kwota opłat za przedłużenie ochrony powinna być ustalana nie tylko według podanych wyżej zasad, ale także z myślą o ułatwianiu innowacji i propagowaniu konkurencyjności europejskich przedsiębiorstw. Powinna także odzwierciedlać wielkość rynku, na którym obowiązywałby patent UE, oraz w przybliżeniu odpowiadać opłacie za przedłużenie ochrony przeciętnego – w ogólnym mniemaniu – patentu europejskiego obowiązującej w chwili, gdy komitet specjalny będzie podejmował swoją pierwszą decyzję.

39. Klucz podziału należy ustalić, uwzględniając koszyk sprawiedliwych, równych i istotnych kryteriów, takich jak np. nasilenie działalności patentowej i wielkość rynku. Klucz powinien przewidywać wynagrodzenie za m.in. język urzędowy niebędący jednym z języków urzędowych Europejskiego Urzędu Patentowego, za nieproporcjonalnie niski poziom działalności patentowej i za krótszy okres przynależności do konwencji o patencie europejskim.

40. Wspomniany komitet specjalny powinien okresowo weryfikować swoje decyzje.

POGŁĘBIONE PARTNERSTWO

41. Pogłębione partnerstwo ma służyć propagowaniu innowacji przez to, że usprawni procedurę przyznawania patentu dzięki eliminacji powielania prac, tak żeby przyspieszyć wydawanie patentów i w efekcie dostęp innowacyjnych produktów i usług do rynku oraz zmniejszyć koszty ponoszone przez wnioskodawców. Pogłębione partnerstwo powinno nie tylko korzystać z obecnego doświadczenia centralnych urzędów patentowych, ale również wzmacniać ich możliwości poprawiania ogólnej jakości systemu patentowego w przyszłości.

42. Pogłębione partnerstwo powinno ułatwić Europejskiemu Urzędowi Patentowemu regularne korzystanie, jeżeli to celowe, z wyników poszukiwań przeprowadzanych przez centralne urzędy własności przemysłowej w państwach członkowskich Europejskiej Organizacji Patentowej w związku ze zgłoszeniem patentowym, którego priorytetowy charakter wynika z wpłynięcia z kolei wniosku o patent europejski. Takie wyniki powinny być udostępniane Europejskiemu Urzędowi Patentowemu zgodnie ze schematem funkcjonowania Europejskiego Urzędu Patentowego.

43. Centralne urzędy własności przemysłowej mogą odgrywać istotną rolę w propagowaniu innowacji. Wszystkie centralne urzędy własności przemysłowej, nawet te, które nie przeprowadzają poszukiwań podczas procedury przyznawania patentu krajowego, mogą mieć w pogłębionym partnerstwie zasadniczą rolę do spełnienia: doradzać potencjalnym wnioskodawcom, w tym MŚP, rozpowszechniać informacje o patentach oraz przyjmować zgłoszenia.

44. Pogłębione partnerstwo nie powinno w żadnym stopniu naruszać centralnej roli, jaka przypada Europejskiemu Urzędowi Patentowemu w analizowaniu i przyznawaniu patentów europejskich. W ramach tego partnerstwa można będzie oczekiwać, że Europejski Urząd Patentowy weźmie pod uwagę pracę wykonaną przez uczestniczące urzędy, ale nie będzie miał obowiązku z tej pracy korzystać. Europejski Urząd Patentowy powinien dysponować prawem do przeprowadzenia dalszych poszukiwań. Pogłębione partnerstwo nie powinno ograniczać swobody wnioskodawców, jeżeli pragną oni dokonać zgłoszenia bezpośrednio w Europejskim Urzędzie Patentowym.

45. Pogłębione partnerstwo podlegałoby okresowej weryfikacji, w której odpowiednio skorzystano by z uwag użytkowników systemu patentowego. Ponadto istotne byłyby regularne informacje zwrotne przekazywane przez Europejski Urząd Patentowy uczestniczącym urzędom o tym, jak Europejski Urząd Patentowy wykorzystuje raporty z poszukiwań; informacje te pozwoliłyby dopracować proces poszukiwania z myślą o optymalnym wykorzystaniu zasobów.

46. Pogłębione partnerstwo powinno opierać się na europejskiej normie prowadzenia poszukiwań ( European Standard for Searches), która zawiera kryteria zapewniania jakości. Norma ta powinna określać nie tylko standardy poszukiwań, ale też m.in. szkolenia, narzędzi, informacji zwrotnych i oceny.

47. Podczas przyjmowania rozporządzenia o patencie europejskim stanowisko, które ma zająć UE i państwa członkowskie, dotyczące realizacji pogłębionego partnerstwa, w tym europejskiej normy prowadzenia poszukiwań, powinno zostać określone przez Radę i wdrożone w kontekście europejskiej sieci patentowej, w szczególności schematu funkcjonowania oraz europejskiego systemu jakości w ramach Europejskiej Organizacji Patentowej.

48. Uczestnictwo centralnych urzędów własności przemysłowej w pogłębionym partnerstwie powinno być dobrowolne, ale otwarte dla wszystkich. Z myślą o ułatwianiu wykorzystania patentów i łączeniu wszystkich dostępnych zasobów należy promować współpracę regionalną. Ponadto należy dogłębniej przeanalizować, przetestować i ocenić możliwość ograniczenia uczestnictwa centralnego urzędu własności przemysłowej do jednej lub kilku konkretnych dziedzin technicznych.

49. Podjęte działania nie powinny mieć wpływu na przyszły rozwój pogłębionego partnerstwa, ani na przyszłe modele ulepszania partnerstwa między Europejskim Urzędem Patentowym a centralnymi urzędami własności patentowej. W związku z tym Europejski Urząd Patentowy i państwa członkowskie powinny przedstawić kompleksową ocenę działania i dalszego rozwoju pogłębionego partnerstwa, opartą na doświadczeniach zebranych przez centralne urzędy własności przemysłowej na bazie wdrażania europejskiej normy prowadzenia poszukiwań i osiągniętych rezultatów.

ZMIANY DO KONWENCJI O PATENCIE EUROPEJSKIM ORAZ PRZYSTĄPIENIE UNII EUROPEJSKIEJ DO TEJ KONWENCJI

50. Aby patent UE zaczął działać w koniecznym zakresie, wprowadzono by zmiany do konwencji o patencie europejskim. UE i jej państwa członkowskie powinny podjąć wszelkie niezbędne działania, by nadać tym zmianom moc, w tym działania potrzebne, aby UE mogła przystąpić do konwencji. Uznane za konieczne w tym względzie zmiany do konwencji nie powinny oznaczać konieczności rewizji prawa materialnego patentowego ani prawa związanego ze stworzeniem patentu UE”.

w kierunku konkurencyjnej, innowacyjnej i wydajnej ekologicznie europy – konkluzje Rady

Po przeprowadzeniu debaty Rada przyjęła konkluzje zamieszczone w dokumencie 17179/09 .

lepsze uregulowania prawnekonkluzje Rady

Rada przyjęła konkluzje zamieszczone w dokumencie 16111/09 .

EUROPEJSKA SPÓŁKA PRYWATNA

Ze względu na fakt, że nie udało się osiągnąć jednomyślności potrzebnej do wypracowania porozumienia, Rada odnotowała, że należy prowadzić dalsze prace nad wnioskiem dotyczącym nadania formy prawnej europejskiej spółce prywatnej (zwanej również „Societas Privata Europaea” lub „e.s.p.”).

W dniu 27 czerwca 2008 r. Komisja przedstawiła projekt rozporządzenia ( 11252/08 ) jako jedno z działań podejmowanych w ramach programu Small Business Act for Europe. Organy przygotowawcze Rady przy różnych okazjach zajmowały się analizą tego projektu; w maju bieżącego roku podczas dyskusji na temat wdrażania programu Small Business Act Rada przyjęła do wiadomości sprawozdanie z postępów prac ( 9658/09 ).

Celem wniosku jest stworzenie nowego instrumentu, który zwiększyłby konkurencyjność małych i średnich przedsiębiorstw („MŚP”) działających w formie spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, poprzez wprowadzenie ułatwień w ich zakładania i ich działalności na jednolitym rynku, zapewnienie elastycznych przepisów regulujących prawo spółek w całej UE i zmniejszenie kosztów przestrzegania przepisów, które pojawiają się na etapie zakładania i działalności MŚP.

PRIORYTETY RYNKU WEWNĘTRZNEGO – konkluzje Rady

W ramach przygotowań agendy lizbońskiej na rzecz trwałego wzrostu gospodarczego i zatrudnienia po 2010 roku Rada przyjęła konkluzje zamieszczone w dokumencie 16112/09 .

SPRAWY RÓŻNE

Dyskusja podczas lunchu roboczego poświęcona przemysłowi samochodowemu

Podczas nieformalnego lunchu, który zorganizowano w związku z posiedzeniem Rady, prezydencja poprosiła przedstawicieli firmy General Motors ( GM) o zaprezentowanie planów dotyczących restrukturyzacji działalności tej firmy w Europie. Po zakończeniu prezentacji ministrowie przeprowadzili dyskusję na temat sytuacji w przemyśle samochodowym. Prezydencja odnotowała zbieżne poglądy na temat następujących zasad:

  • podczas restrukturyzacji europejskiego przemysłu samochodowego należy wykorzystać jedyne w swoim rodzaju atuty europejskie, przede wszystkim rynek wewnętrzny i dążenie do przekształcenia europejskiego parku samochodowego w bardziej przyjazny środowisku, co z kolei pomoże w realizacji naszych celów dotyczących ochrony klimatu;

  • cały przemysł samochodowy może skorzystać na zachodzących w Europie skutecznych procesach gospodarczych bez uciekania się do pomocy państwa, która zakłóca funkcjonowanie rynku;

  • producenci powinni dostosowywać możliwości produkcyjne do zmieniającej się sytuacji na rynku;

  • państwa członkowskie i Komisja odgrywają ważną rolę w promowaniu badań naukowych, rozwoju i innowacji, a także działań z zakresu rozwoju technicznego podejmowanych w ramach Europejskiego planu naprawy gospodarczej;

  • podczas przyznawania pomocy finansowej przemysłowi samochodowemu należy kierować się obiektywnymi kryteriami gospodarczymi; pomoc ta jest stale i dokładnie kontrolowana przez Komisję, która ją również zatwierdza;

  • należy zapewnić wysoki stopień przejrzystości i wymianę informacji oraz nie należy dopuszczać do sytuacji, w której uwarunkowania o charakterze niegospodarczym mogłyby wpływać na geograficzny rozkład działań restrukturyzacyjnych podejmowanych przez GM lub inne przedsiębiorstwa działające w sektorze samochodowym;

  • należy przestrzegać obowiązku informowania i przeprowadzania konsultacji oraz stosować podejście uwzględniające kwestię odpowiedzialności społecznej;

  • zasadnicze znaczenie nadal ma zarówno unikanie „wyścigów o dotacje” między państwami członkowskimi, jak i wszelkich podziałów rynku wewnętrznego.

Na podstawie powyższych zasad Komisja została poproszona o dalsze koordynowanie unijnych polityk w tej dziedzinie, w tym o przeprowadzanie oceny ex-ante planu biznesowego i weryfikowanie przestrzegania zasad pomocy państwa i zasad funkcjonowania rynku wewnętrznego.

Delegacja Belgii przedstawiła notę informacyjną ( 16693/09 ).

Program badawczy na rzecz Morza Bałtyckiego (BONUS-169)

Komisja pokrótce przedstawiła wniosek ( 15234/09 ) dotyczący zwalczania negatywnego wpływu zanieczyszczeń, zmiany klimatu, zakwaszenia, nadmiernej eksploatacji żywych zasobów i utraty różnorodności biologicznej w Morzu Bałtyckim w ramach wspólnego programu badawczo-rozwojowego (program „BONUS-169”) przygotowanego przez kraje bałtyckie należące do UE ( 16768/09 ).

Projekt ITER – eksperymentalny reaktor termojądrowy

Rada przyjęła do wiadomości przedstawione przez Komisję informacje na temat wyników posiedzenia rady Międzynarodowej Organizacji Energii Termojądrowej (ITER), które odbyło się w miejscowości Cadarache (Francja) w dniach 18 i 19 listopada.

Rozwój technologii niskoemisyjnych (plan EPSTE)

Komisja przedstawiła Radzie informacje dotyczące komunikatu w sprawie inwestowania w rozwój technologii niskoemisyjnych (plan EPSTE). Europejski strategiczny plan w dziedzinie technologii energetycznych (plan EPSTE) przedstawiono w konkluzjach Rady z dnia 28 lutego 2008 r. Ma on pomóc w przyspieszeniu rozwoju i stosowaniu na dużą skalę czystych, zrównoważonych i efektywnych technologii energetycznych, co przyczyni się do zrealizowania celów UE w zakresie energii i klimatu do roku 2020, jak również do ogólnoświatowego przejścia na gospodarkę o niskich emisjach dwutlenku węgla do roku 2050.

Projekt badawczy Extreme Light Infrastructure (ELI)

Ministrowie ds. badań naukowych reprezentujący Republikę Czeską, Węgry i Rumunię ogłosili zamiar opracowania projektu badawczego ELI oraz zwrócili się do pozostałych państw członkowskich o udział w tej inicjatywie ( 16197/09 ).

Transgraniczny handel elektroniczny między przedsiębiorcami a konsumentami w UE

Komisja przedstawiła pokrótce komunikat ( 15058/09 ) , w którym analizuje się skutki obecnej polityki dotyczącej transgranicznej sprzedaży towarów za pośrednictwem Internetu. Wynika z niego również, że handel elektroniczny nadal w dużym stopniu zamknięty jest w granicach poszczególnych krajów, pomimo tego, że istnieją szerokie możliwości przekształcenia jego charakteru na bardziej transgraniczny. W komunikacie tym zwrócono także uwagę na fakt, że w różnych dziedzinach polityki można napotkać na bariery o charakterze regulacyjnym.

Konferencja „Prawa konsumenta przy zakupie treści cyfrowych” (Sztokholm, 4 listopada)

Prezydencja poinformowała Radę o wynikach tej konferencji 1 .

Globalny monitoring środowiska i bezpieczeństwa (GMES)

Komisja przedstawiła notę informacyjną ( 16546/09 ) dotyczącą komunikatu w sprawie GMES: „Wyzwania i kolejne działania dotyczące komponentu kosmicznego” ( 15496/09 ).

Gry losowe i zakłady w UE

Rada przyjęła do wiadomości sprawozdanie prezydencji ( 16571/09 ) dotyczące ram prawnych regulujących gry losowe i zakłady w państwach członkowskich UE. Prezydencja szwedzka zorganizowała szereg posiedzeń z udziałem ekspertów na temat wymiany najlepszych wzorców, ze szczególnym uwzględnieniem społeczno-gospodarczych kosztów gier losowych, działań w zakresie odpowiedzialności za takie gry oraz zakazu reklamy i zakazu podżegania do popełniania przestępstw.

Wprowadzanie do obrotu wyrobów budowlanych w obrębie rynku wewnętrznego

Rada przyjęła do wiadomości przedstawione przez prezydencję sprawozdanie z postępu prac dotyczące stanu negocjacji w sprawie projektu rozporządzenia ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych ( 16570/09 ).

Lepsze uregulowania prawne: ankieta dotycząca wymiany dobrych przykładów

Prezydencja przedstawiła pokrótce wyniki ankiety, w której poproszono państwa członkowskie o zaprezentowanie dobrych przykładów w zakresie lepszych uregulowań prawnych i skutków takich uregulowań ( 16596/09 ) .

Google Books

Komisja przedstawiła ministrom ds. konkurencyjności pisemne sprawozdanie na temat projektu ugody dotyczącej pozwu zbiorowego w sprawie programu bibliotecznego Google Library. W dniach 26 i 27 listopada sprawozdanie to przedstawiono również Radzie ds. Edukacji, Młodzieży i Kultury ( 15109/09 ).

Program prac przyszłej prezydencji

Delegacja hiszpańska przedstawiła Radzie program prac w dziedzinie polityki konkurencyjności dotyczący pierwszego półrocza 2010 roku, tj. okresu prezydencji hiszpańskiej. Program ten jest zgodny ze wspólnym programem, który przygotowały trzy prezydencje: hiszpańska, belgijska i węgierska i który obejmuje okres od stycznia 2010 roku do czerwca 2011 roku ( 16771/09 ) .

POZOSTAŁE ZATWIERDZONE PUNKTY

RYNEK WEWNĘTRZNY

Progi obowiązujące w zakresie udzielania zamówień – zamówienia publiczne

Rada podjęła decyzję o niezgłaszaniu sprzeciwu wobec przyjęcia przez Komisję rozporządzenia służącego zmianie progów obowiązujących w zakresie procedur udzielania zamówień; progi te określone są w następujących dyrektywach:

  • dyrektywie 2004/17/WE dotyczącej podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych;

  • dyrektywie 2004/18/WE w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych; oraz

  • dyrektywie 2009/81/WE w sprawie udzielania zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa.

SPRAWY OGÓLNE

Wdrażanie traktatu lizbońskiego – mianowania

Rada przyjęła za wspólnym porozumieniem z wybranym przewodniczącym kolejnej Komisji, José Manuelem Durăo Barroso, oraz zgodnie z art. 17 ust. 3 i 4 oraz art. 17 ust. 7 traktatu lizbońskiego listę pozostałych osób, które proponuje mianować członkami Komisji na okres od końca kadencji obecnej Komisji do 31 października 2014 r. ( 16937/09 ).

Na mocy odrębnego aktu Rada Europejska mianowała, za zgodą Przewodniczącego Komisji oraz zgodnie z art. 18 ust. 1 traktatu lizbońskiego, Catherine Ashton Wysokim Przedstawicielem Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa na okres od końca kadencji obecnej Komisji do 31 października 2014 r. ( 1/09 ).

Zgodnie z art. 17 ust. 7 akapit trzeci traktatu lizbońskiego Przewodniczący, Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa oraz pozostali członkowie Komisji podlegają kolegialnie zatwierdzeniu w drodze głosowania przez Parlament Europejski.

ROLNICTWO

Homologacja typu ciągników rolniczych lub leśnych – procedura regulacyjna połączona z kontrolą

Rada podjęła decyzję o niezgłaszaniu sprzeciwu wobec decyzji Komisji w sprawie dostosowania do postępu technicznego niektórych dyrektyw dotyczących homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych. Zgodnie z procedurą regulacyjną połączoną z kontrolą Rada może sprzeciwić się przyjęciu przez Komisję aktu prawnego, który wykracza poza uprawnienia wykonawcze Komisji, który nie jest zgodny z celem lub treścią instrumentu podstawowego lub który narusza zasadę pomocniczości lub zasadę proporcjonalności, jeżeli komitet regulacyjny wcześniej poparł przewidziane środki.

1 :

Dyrektywa 85/577/EWG w sprawie umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa; dyrektywa 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich; dyrektywa 97/7/WE w sprawie umów zawieranych na odległość oraz dyrektywa 1999/44/WE w sprawie sprzedaży towarów konsumpcyjnych i gwarancji.

1 :

Consumer rights when purchasing digital content


Side Bar

My account

Manage your searches and email notifications


Help us improve our website