Navigation path

Left navigation

Additional tools

[Graphic in PDF & Word format]




RADA
UNII EUROPEJSKIEJ

PL
C/07/194
12604/07 (Presse 194)
KOMUNIKAT PRASOWY
2818. posiedzenie Rady
Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne
Bruksela, 18 września 2007 r.
Przewodniczący Rui PEREIRA
minister spraw wewnętrznych Portugalii
Alberto COSTA
minister sprawiedliwości Portugalii

Główne wyniki posiedzenia Rady
Rada zatwierdziła tekst określający zabezpieczenia i identyfikatory biometryczne, które mają być stosowane przez państwa członkowskie w dokumentach pobytowych o jednolitym wzorze przeznaczonych dla obywateli państw trzecich. Tekst zostanie teraz opracowany przez grupę roboczą prawników lingwistów w celu jego formalnego przyjęcia przez Radę po wycofaniu pozostałych zastrzeżeń parlamentarnych.
Rada zatwierdziła ponadto zakres stosowania projektu tej decyzji ramowej, jak również system ochrony danych przy przekazywaniu danych do państw trzecich. Organy przygotowawcze Rady będą nadal analizować pozostałą część tekstu z myślą o jak najszybszym osiągnięciu porozumienia.
Rada przyjęła ponadto rozporządzenie w sprawie usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego, przyjmując wszystkie poprawki przegłosowane podczas drugiego czytania w Parlamencie Europejskim.

SPIS TREŚCI1

UCZESTNICY 6

OMAWIANE PUNKTY

POŁUDNIOWE GRANICE MORSKIE – konkluzje Rady 8

JEDNOLITY WZÓR DOKUMENTÓW POBYTOWYCH DLA OSÓB NIEBĘDĄCYCH OBYWATELAMI UE 13

WZAJEMNE ZNIESIENIE OBOWIĄZKU WIZOWEGO 14

WPROWADZENIE PILNEGO TRYBU PREJUDYCJALNEGO PRZED TRYBUNAŁEM SPRAWIEDLIWOŚCI 15

WZAJEMNE UZNAWANIE ŚRODKA NADZORU NIEPOLEGAJĄCEGO NA POZBAWIENIU WOLNOŚCI NA ETAPIE POSTĘPOWANIA PRZYGOTOWAWCZEGO I WYKONAWCZEGO 16

INNE KWESTIE 18

KOMIET MIESZANY 18

System informacyjny Schengen 18

FRONTEX 19

Południowe granice morskie – konkluzje Rady 21

Jednolity wzór dokumentów pobytowych dla osób niebędących obywatelami UE 21

Ochrona danych osobowych przetwarzanych w ramach unijnej współpracy policyjnej i sądowej 21

INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAWY WEWNĘTRZNE

  • Współpraca policyjna – Europejskie Kolegium Policyjne 22
  • EUROJUST – sprawozdanie z działalności za rok 2006 22
  • Rachunki SISNET-u za rok 2006 22
  • Schengen – SISNET 22
  • UE – kraje bałkańskie: ułatwienia wizowe i umowy o readmisji 22
  • Program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” 23

WSPÓLNA POLITYKA ZAGRANICZNA I BEZPIECZEŃSTWA

  • Specjalni przedstawiciele UE – wytyczne w zakresie mianowania, mandatu i finansowania 24

STOSUNKI ZEWNĘTRZNE

  • Umowa z Ukrainą – rozszerzenie UE 25

EUROPEJSKA POLITYKA BEZPIECZEŃSTWA I OBRONY

  • Przepisy finansowe Europejskiej Agencji Obrony 25
  • Cywilne operacje zarządzania kryzysowego prowadzone przez UE 25
  • Wojskowe operacje zarządzania kryzysowego prowadzone przez UE 25

WSPÓŁPRACA NA RZECZ ROZWOJU

  • Umowa o partnerstwie AKP-WE – Republika Południowej Afryki 26

POLITYKA HANDLOWA

  • Białoruś – produkty włókiennicze 26
  • Antydumping – Chiny – tkaniny z włókien poliestrowych 26
  • Kontrola eksportu produktów podwójnego zastosowania – broń masowego rażenia 27
  • Usługi w zakresie gier i zakładów – negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi 27

RYBOŁÓWSTWO

  • Zachowanie żywych zasobów morskich Antarktyki – kontrola działalności połowowej 27
  • Węgorz – środki służące ochronie* 27
  • Zasoby dorsza w Morzu Bałtyckim – plan wieloletni * 29

BADANIA

  • Nowa Zelandia – współpraca naukowo-techniczna 30

TRANSPORT

  • Umowa z Nową Zelandią dotycząca usług lotniczych 30


Usługi publiczne w zakresie transportu pasażerskiego 30

ŚRODOWISKO

  • Powodzie 32

MIANOWANIA

  • Komitet Regionów 33
  • Działanie Wspólnoty „Europejska Stolica Kultury”.................................................................. 34

UCZESTNICY

Rządy państw członkowskich oraz Komisja Europejska były reprezentowane przez następujące osoby:

Belgia:

Laurette ONKELINX wicepremier i minister sprawiedliwości

Patrick DEWAEL wicepremier i minister spraw wewnętrznych

Bułgaria:

Miglena TACZEWA minister sprawiedliwości

Rumen PETKOW minister spraw wewnętrznych

Republika Czeska:

Lenka PTACZKOVA MELICHAROVA wiceminister spraw wewnętrznych

Dania:

Lene ESPERSEN minister sprawiedliwości

Niemcy:

Brigitte ZYPRIES federalna minister sprawiedliwości

Wolfgang SCHÄUBLE federalny minister spraw wewnętrznych

Estonia:

Jüri PIHL minister spraw wewnętrznych

Irlandia:

Bobby MCDONAGH stały przedstawiciel

Grecja:

Vassilis KASKARELIS stały przedstawiciel

Hiszpania:

Mariano FERNÁNDEZ BERMEJO minister sprawiedliwości

Antonio CAMACHO VIZCAÍNO sekretarz stanu ds. bezpieczeństwa

Francja:

Rachida DATI strażnik pieczęci, minister sprawiedliwości

Michèle ALLIOT-MARIE minister spraw wewnętrznych, terytoriów zamorskich i jednostek terytorialnych

Włochy:

Clemente MASTELLA minister sprawiedliwości

Giuliano AMATO minister spraw wewnętrznych

Cypr:

Sofoklis SOFOKLEOUS minister sprawiedliwości i porządku publicznego

Lazaros SAVVIDES stały sekretarz w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych

Łotwa:

Gaidis BĒRZIŅŠ minister sprawiedliwości

Ivars GODMANIS minister spraw wewnętrznych

Litwa:

Petras BAGUŠKA minister sprawiedliwości

Regimantas ČIUPAILA wiceminister spraw wewnętrznych

Luksemburg:

Luc FRIEDEN minister sprawiedliwości, minister skarbu i budżetu

Nicolas SCHMIT minister delegowany do spraw zagranicznych i imigracji

Węgry:

Judit FAZEKAS podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości

Malta:

Tonio BORG wicepremier, minister sprawiedliwości i spraw wewnętrznych

Niderlandy:

Tom de BRUIJN stały przedstawiciel

Austria:

Maria BERGER federalna minister sprawiedliwości

Günther PLATTER federalny minister spraw wewnętrznych

Polska

Władysław STASIAK minister spraw wewnętrznych i administracji

Andrzej Sebastian DUDA podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości

Portugalia:

Alberto COSTA minister sprawiedliwości

Rui PEREIRA minister spraw wewnętrznych

José MAGALHÃES sekretarz stanu do spraw wewnętrznych przy ministrze spraw wewnętrznych

Rumunia:

Tudor CHIUARIU minister sprawiedliwości

Cristian DAVID minister spraw wewnętrznych i reform administracyjnych

Słowenia:

Lovro SZTURM minister sprawiedliwości

Dragutin MATE minister spraw wewnętrznych

Słowacja:

Robert KALINIAK wicepremier i minister spraw wewnętrznych

Daniel HUDAK sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości

Finlandia:

Tuija BRAX minister sprawiedliwości

Anne HOLMLUND minister spraw wewnętrznych

Astrid THORS minister ds. migracji i spraw europejskich

Szwecja:

Magnus GRANER sekretarz stanu przy ministrze sprawiedliwości

Gustaf LIND sekretarz stanu przy ministrze ds. migracji

Zjednoczone Królestwo:

Jack STRAW minister sprawiedliwości i lord kanclerz

Meg HILLIER parlamentarna podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych

Komisja:

Franco FRATTINI wiceprzewodniczący

Sekretariat Generalny Rady:

Ivan BIZJAK dyrektor generalny

Inni uczestnicy:

Vassilios SKOURIS przewodniczący Trybunału Sprawiedliwości

Ilkka LAITINEN dyrektor wykonawczy FRONTEX-u

OMAWIANE PUNKTY

POŁUDNIOWE GRANICE MORSKIE – konkluzje Rady

Rada przyjęła następujące konkluzje:

,,Rada:

a) Przypominając, że należy oprzeć się na działaniach już podjętych w celu wzmocnienia południowych granic morskich Unii Europejskiej, tak aby skuteczniej zwalczać nielegalną migrację i reagować na tragedie ludzkie związane z nielegalną migracją drogą morską;

b) Powołując się na konkluzje przyjęte przez Radę w dniach 5–6 października 2006 r. w sprawie wzmocnienia południowych zewnętrznych granic morskich, a także wyrażając aprobatę dla postępów we wdrażaniu zasadniczych działań, które określono we wspomnianych konkluzjach;

c) Powołując się na przeprowadzoną w dniach 12–13 czerwca dyskusję Rady dotyczącą sytuacji panującej na południowych granicach morskich Unii Europejskiej, w tym na propozycje dzielenia się obowiązkami w niektórych sytuacjach, a także zwracając uwagę na prace już podjęte w odniesieniu do tych propozycji i towarzyszących im możliwości;

Zwracając uwagę, że wszelkie tego typu działania muszą wpisywać się w globalne podejście do kwestii migracji przyjęte przez Radę Europejską oraz muszą być w pełni zgodne z prawem europejskim i międzynarodowym; zasadniczo konieczne jest, aby każde tego typu działanie mogło być zastosowane względem dowolnego państwa członkowskiego stojącego przed podobnymi trudnościami, choć należy również uwzględnić tymczasowe rozwiązania doraźnych problemów poszczególnych państw członkowskich;

a) Doceniając pomoc, jakiej w tym względzie mogą udzielić organizacje międzynarodowe;

b) Podkreślając ponownie, że współpraca z państwami trzecimi jest niezbędnym warunkiem ratowania życia i zwalczania nielegalnej imigracji następującej drogą morską;

PRZYJMUJE następujące konkluzje:

A. Jeżeli chodzi o natychmiastowe działania, które mają służyć dodatkowemu wzmocnieniu południowych granic morskich UE, Rada:

1. Zwraca się do państw członkowskich w duchu solidarności i współpracy w dzieleniu się obowiązkami, by udzielały wsparcia (np. pomagały w operacjach związanych z powrotami, w zapewnianiu odpowiednich warunków do przyjęcia migrantów, dzieliły się doświadczeniem fachowym w prowadzeniu indywidualnych spraw lub dobrowolnie przejmowały odpowiedzialność za m.in. osoby występujące o azyl, uchodźców, osoby korzystające z ochrony uzupełniającej lub małoletnich bez opiekuna) w ramach współpracy dwustronnej tym państwom członkowskim, które znalazły się w szczególnie trudnej sytuacji, pogarszanej czynnikami takimi, jak ich położenie geograficzne, podejście państw sąsiednich do wypełniania swoich międzynarodowych obowiązków w zakresie akcji poszukiwawczo-ratunkowych oraz bieżący stan współpracy z tymi państwami.

2. Apeluje do Komisji i państw członkowskich, by utrzymywały kontakty niedawno nawiązane z państwami trzecimi z myślą o podjęciu lub pogłębieniu konkretnej współpracy w kontrolowaniu granic, prowadzeniu akcji poszukiwawczo-ratunkowych i organizowaniu powrotów (w tym w identyfikowaniu osób i prowadzeniu dokumentacji); współpracę taką należy prowadzić w pełnym poszanowaniu prawa międzynarodowego i prawa do ochrony międzynarodowej oraz rozwijać w ramach globalnego podejścia do kwestii migracji.

3. Podkreśla, że należy propagować ścisłą współpracę z państwami trzecimi będącymi krajami pochodzenia lub tranzytu, w tym z państwami trzecimi wytypowanymi jako priorytetowi partnerzy po to, by:

  • zwiększyć ich zdolność do zarządzania własnymi granicami;
  • pomóc im w wypełnianiu ich zobowiązań pod względem akcji poszukiwawczo-ratunkowych;
  • zwalczać przestępczość zorganizowaną, która wiąże się z handlem ludźmi i ich przemytem;
  • zwiększyć ich zdolność do udzielania ochrony potrzebującym;

  • stworzyć skuteczny system umożliwiający powroty imigrantów, m.in. dzięki umowom o readmisji.

4. Pozytywnie ocenia pomysł prezydencji portugalskiej, by przy okazji ministerialnego spotkania partnerów euro-śródziemnomorskich w dniach 18–19 listopada w Portugalii nasilić dialog ze wszystkimi partnerami z basenu Morza Śródziemnego na temat kwestii związanych z imigracją.

5. Zwraca się do państw członkowskich, by dzieliły się najlepszymi rozwiązaniami i doświadczeniami z dwustronnej współpracy z państwami trzecimi, oraz apeluje o lepsze koordynowanie i wymianę informacji na temat wsparcia udzielanego państwom trzecim na szczeblu europejskim i krajowym.

6. Zachęca państwa członkowskie i Komisję do podjęcia działań gwarantujących, że nowe fundusze dostępne na działania w dziedzinach granic, powrotów i azylu, a także fundusze dostępne na działania w tej dziedzinie w państwach trzecich, będą w pełni wykorzystywane tak, aby urzeczywistniać zasadę solidarności przez skierowane do konkretnych odbiorców, skoordynowane podejście.

7. Zachęca państwa członkowskie, Komisję i FRONTEX do dalszego rozbudowywania, we współpracy z odpowiednimi partnerami – w tym również Wysokim Komisarzem ONZ ds. Uchodźców, Międzynarodową Organizacją ds. Migracji i innymi organizacjami międzynarodowymi – zintegrowanego podejścia do kontroli granic i nadzoru nad nimi, w szczególności w obszarach wysokiego ryzyka, oraz do zwalczania nielegalnej imigracji – obejmującego nie tylko przejmowanie, ale również potrzeby ochrony i repatriację, oraz prowadzonego z właściwym poszanowaniem prawa międzynarodowego i prawa migrantów do godnego traktowania oraz do ochrony międzynarodowej.

8. Zwraca się do państw członkowskich i FRONTEX-u, by wybrały i zastosowały bardziej długofalowe środki dotyczące patroli morskich na południowej zewnętrznej granicy, w tym:

  • wspólne operacje na terenie ograniczonej liczby obszarów wysokiego ryzyka wybranych na podstawie analiz ryzyka przeprowadzonych przez FRONTEX;
  • europejską sieć patroli, w sytuacji gdy należy rozważyć możliwość rozszerzenia obszarów wspólnych operacji również na morze pełne;
  • wspieranie uczestnictwa odpowiednich państw trzecich w tych działaniach.

9. Uważa, że FRONTEX należy wyposażyć w niezbędne zasoby i apeluje do państw członkowskich o wniesienie niezbędnego wkładu – obejmującego m.in. środki techniczne – dzięki któremu działania takie będzie można urzeczywistnić w roku 2008.

10. Apeluje o zdecydowane przyspieszenie prac nad wprowadzeniem w życie konkluzji Rady z 12–13 czerwca 2007 r. w sprawie udoskonalenia współpracy między państwami członkowskimi, Komisją a FRONTEX-em w zakresie powrotów migrantów. Należy w szczególności wspierać dalszy rozwój ICONet-u jako sieci informacyjnej, co umożliwi systematyczne korzystanie z tej sieci.

11. Zwraca się do państw członkowskich o przeanalizowanie możliwości wzajemnego wsparcia, dzięki któremu działania związane z powrotami migrantów będą sprawniejsze, między innymi przez wykorzystanie – w odpowiednich przypadkach – istniejących umów dwustronnych i kanałów dyplomatycznych we współpracy z zainteresowanymi państwami trzecimi, oraz propagowanie realizacji zobowiązań dotyczących readmisji wynikających z art. 13 umowy z Kotonu.

12. Apeluje do państw członkowskich o to, aby wykorzystywały w największym możliwym stopniu programy dobrowolnego powrotu migrantów oraz istniejące fundusze wspólnotowe przeznaczone na wspomagane dobrowolne powroty migrantów.

B. Z myślą o przyspieszeniu prac,

13. Zachęca Komisję, FRONTEX i państwa członkowskie, by priorytetowo potraktowały zakończenie analizy prawa morza w zakresie odpowiadającym wspólnym operacjom FRONTEX-u i zwraca się do Komisji o złożenie Radzie sprawozdania przed końcem tego roku.

14. Zachęca Komisję do dalszej analizy zakresu, w jakim wymagane są dalsze środki rozwiązania szczególnych problemów związanych z migracją, mogących dotknąć państwa członkowskie, oraz analizy propozycji wniesionych przez Maltę podczas posiedzenia Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w dniach 12–13 czerwca 2007 r., i do złożenia Radzie sprawozdania w najkrótszym możliwym terminie.

15. W ramach debaty zapoczątkowanej opublikowaniem Zielonej księgi w sprawie wspólnego europejskiego systemu azylowego zachęca Komisję i państwa członkowskie do dopilnowania, by w miejscach wjazdu utworzyły zespoły ekspertów ds. azylu oraz by przeanalizowały rozwiązania pomocne państwom członkowskim w sytuacjach, w których ich systemy azylowe i możliwości przyjmowania migrantów są pod szczególną presją, a także by złożyły sprawozdania Radzie.”

JEDNOLITY WZÓR DOKUMENTÓW POBYTOWYCH DLA OSÓB NIEBĘDĄCYCH OBYWATELAMI UE

Rada zatwierdziła tekst określający zabezpieczenia i identyfikatory biometryczne, które mają być stosowane przez państwa członkowskie w dokumentach pobytowych o jednolitym wzorze przeznaczonych dla obywateli państw trzecich.

Tekst zostanie teraz opracowany przez grupę roboczą prawników lingwistów w celu jego formalnego przyjęcia przez Radę po wycofaniu pozostałych zastrzeżeń parlamentarnych.

Jednolity wzór dokumentów pobytowych obejmować będzie nośnik pamięci z zapisem wizerunku twarzy i zapisem dwóch odcisków palców posiadacza dokumentu dokonanym w formatach interoperacyjnych. Dane te będą zabezpieczone i przechowywane w nośniku pamięci; zostanie również zagwarantowana ich integralność, autentyczność i poufność.

Specyfikacje techniczne dotyczące pobierania identyfikatorów biometrycznych ustalone zostaną zgodnie z wymogami technicznymi odnoszącymi się do paszportów, które państwa członkowskie wydają swoim obywatelom.

WZAJEMNE ZNIESIENIE OBOWIĄZKU WIZOWEGO

Rada przyjęła do wiadomości trzecie sprawozdanie Komisji w sprawie zniesienia obowiązku wizowego (dok. 12881/07).

W sprawozdaniu tym Komisja stwierdza, że dialog z państwami trzecimi prowadzony w ramach nowego mechanizmu wzajemności okazał się skuteczny. Od czasu jego wprowadzenia w czerwcu 2005 roku – w ciągu nieco ponad dwóch lat – w przypadku kilku ważnych państw trzecich zapewniono pełną wzajemność wizową bądź perspektywy jej uzyskania. Pozostaje to faktem pomimo nowych problemów, jakie pojawiają się w związku ze zgłoszeniami Bułgarii i Rumunii na temat braku wzajemności. Na przykład w przypadku Nowej Zelandii i Meksyku, obowiązek wizowy wobec Bułgarii i Rumunii został zniesiony w okresie krótszym niż pół roku od chwili ich przystąpienia do UE. Komisja osiągnęła również istotne postępy w dialogu z Australią, która, jak się oczekuje, wprowadzi zasady równego traktowania obywateli wszystkich państw członkowskich poczynając od połowy 2008 roku. W najbliższym czasie mają rozpocząć się negocjacje z Brazylią na temat kompleksowej umowy w sprawie zniesienia obowiązku wizowego.

W odniesieniu do USA przyjęcie nowych przepisów zmieniających program zniesienia obowiązku wizowego (VWP) powinno otworzyć drogę do rozszerzenia programu na wszystkie państwa członkowskie. Warunki wprowadzane przez nowe przepisy oraz harmonogram ich wdrożenia będą uważnie śledzone. Komisja zastrzega sobie prawo do złożenia wniosku o podjęcie działań retorsyjnych w przypadku braku oczekiwanych postępów na drodze do realizacji pełnej wzajemności wizowej w stosownym terminie.

Kanada podjęła starania w celu jaśniejszego przedstawienia swojego procesu weryfikacji wymagań wizowych oraz zaprezentowała dodatkowe informacje na temat progów. Do chwili obecnej nie stwierdzono jednak żadnych postępów w zakresie zniesienia obowiązku wizowego. Komisja proponuje, by w celu wykazania zaangażowania w rozwiązanie przedmiotowej kwestii, skłonić Kanadę do zniesienia obowiązku wizowego wobec co najmniej jednego państwa członkowskiego UE przed końcem bieżącego roku, oraz do wykazania dalszych konkretnych postępów w kwestii wprowadzania wzajemności w pierwszej połowie 2008 roku. W przypadku braku takich postępów można byłoby rozważyć podjęcie stosownych działań wobec Kanady.

Komisja przedstawi kolejne sprawozdanie Radzie w terminie do 30 czerwca 2008 r.

WPROWADZENIE PILNEGO TRYBU PREJUDYCJALNEGO PRZED TRYBUNAŁEM SPRAWIEDLIWOŚCI

Prezes Trybunału Sprawiedliwości, pan Vassilios Skouris, przedstawił Radzie wniosek Trybunału o zmianę jego statutu w celu wprowadzenia pilnego trybu prejudycjalnego.

Zmiana ta umożliwiłaby wprowadzenia odstępstw od niektórych postanowień Protokołu w sprawie statutu Trybunału Sprawiedliwości na rzecz procedury określającej pilny tryb prejudycjalny mający zastosowanie do odesłań prejudycjalnych w określonych dziedzinach.

Rada poleciła swoim organom przygotowawczym, by przystąpiły do szczegółowej analizy treści wniosku.

WZAJEMNE UZNAWANIE ŚRODKÓW NADZORU NIEPOLEGAJĄCYCH NA POZBAWIENIU WOLNOŚCI NA ETAPIE POSTĘPOWANIA PRZYGOTOWAWCZEGO I WYKONAWCZEGO

Rada przeprowadziła debatę na temat wniosku dotyczącego decyzji ramowej w sprawie europejskiego nakazu nadzoru oraz przyjęła do wiadomości sprawozdanie z postępów w pracach nad projektem decyzji ramowej w sprawie poddania sprawcy próbie.

Wspomniane projekty aktów prawnych mają przyczynić się do pełniejszego stosowania zasady wzajemnego uznawania we wspólnym obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Celem obydwu aktów jest umożliwienie stosowania do osób przebywających w państwie członkowskim, w którym mają miejsce pobytu, środka nadzoru niepolegającego na pozbawieniu wolności lub środka polegającego na poddaniu sprawcy próbie nałożonego w innym państwie członkowskim.

Wniosek Komisji w sprawie europejskiego nakazu nadzoru dotyczy postępowania przygotowawczego. Francusko-niemiecka inicjatywa dotycząca poddania sprawcy próbie odnosi się do postępowania wykonawczego. O ile intensywne prace nad drugim z tych aktów prawnych są w toku, co odzwierciedla sprawozdanie z postępów prac, to prace nad pierwszym z nich jeszcze się nie rozpoczęły.

W rzeczy samej prezydencja uznała za słuszne przeprowadzanie najpierw na forum Rady debaty dotyczącej kierunków polityki w odniesieniu do wniosku Komisji i wprowadzenie do niego stosownych zmian, a dopiero potem rozpoczęcie prac przez organy przygotowawcze Rady.

Na podstawie wspomnianej debaty prezydencja sformułowała następujące wnioski:

- Wszystkie państwa członkowskie popierają cele zawarte we wniosku Komisji. Wiele państw członkowskich ma jednak wątpliwości co do samej redakcji tego wniosku. Uważają one, że należy ponownie rozważyć różne praktyczne aspekty tego wniosku. Wyraźnym przykładem jest tu mechanizm zakładający powrót osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa do państwa członkowskiego wydającego nakaz.

- Prawie wszystkie państwa członkowskie poparły punkt widzenia prezydencji, która twierdzi, że nad tym wnioskiem należy nadal prowadzić prace, ale na podstawie nowego, całkowicie zmienionego tekstu. Tekst należy zmienić przestrzegając następujących zasad:

  • europejski nakaz nadzoru powinien opierać się o zasadę wzajemnego uznawania;
  • w jak największym stopniu należy uwzględnić specyficzne cechy krajowych systemów wymiaru sprawiedliwości i postępowania karnego w odniesieniu do kryteriów i warunków wydawania europejskiego nakazu nadzoru;
  • swobodne uznanie państwa członkowskiego wydającego nakaz powinno jednak być w pewnym stopniu ograniczone, a to z uwagi na konieczność zapewnienia prostej, szybkiej i skutecznej współpracy między państwami członkowskimi;
  • powinien on być spójny z podejściem przyjętym w innych aktach prawnych dotyczących wzajemnego uznawania; spójność tę można osiągnąć przez ustanowienie elastycznych zasad co do transgranicznego uznawania i wykonywania europejskiego nakazu nadzoru. Należy również zastanowić się nad wprowadzeniem mechanizmu zakładającego powrót osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa do państwa członkowskiego wydającego nakaz. W tym kontekście szczególną uwagę należy zwrócić na rozwiązania zastosowane w projekcie decyzji ramowej w sprawie poddania sprawcy próbie.
  • Pomimo że wniosek Komisji w sprawie europejskiego nakazu nadzoru jest w pewnym stopniu związany z projektem decyzji ramowej w sprawie poddania sprawcy próbie, obydwa te akty prawne powinny stanowić – przynajmniej w chwili obecnej – odrębny przedmiot prac, ponieważ obejmują one specyficzne aspekty techniczne (odnoszące się do postępowania przygotowawczego i wykonawczego) oraz prace nad nimi znajdują się na różnych etapach negocjacji.

Na podstawie tych zasad prezydencja w porozumieniu ze służbami Komisji wprowadzi zmiany do tekstu wniosku i zmieniony tekst przedstawi organom przygotowawczym Rady.

INNE KWESTIE

  • Delegacje: niemiecka, austriacka i duńska przekazały sprawzodania na temat przeprowadzonych ostatnio przez policję operacji wymierzonych w sieć terrorystyczną w ich krajach.
  • Wiceprzewodniczący Komisji, Franco Frattini, poinformował Radę o możliwości przedstawienia wniosku w sprawie utworzenia w UE systemu danych dotyczących przelotu pasażera (PNR).
  • Delegacja słoweńska poinformowała o otwarciu w Podgoricy wspólnego centrum składania wniosków o wydanie wizy, planowanym na 5 października 2007 r.

*

* *

KOMIET MIESZANY

Komitet mieszany (UE + Norwegia, Islandia i Szwajcaria) spotkał się w dniu 18 września 2007 r. o godz. 10.00 i omówił następujące kwestie:

System informacyjny Schengen

Komitet Mieszany przeprowadził dyskusję na temat wdrożenia projektu SISone4all (rozszerzenie działającego systemu SIS I, mające na celu objęcie tym systemem nowych państw członkowskich) oraz postępów, jakie państwa mające przystąpić do strefy Schengen poczyniły w zakresie dostosowywania swoich przepisów prawnych do dorobku prawnego Schengen.

Prezydencja poinformowała, że zgodnie z planem część techniczna projektu SISone4ALL jest już gotowa do działania. Oznacza to, że od 1 września 2007 r. Republika Czeska, Estonia, Łotwa, Litwa, Węgry, Malta, Polska, Słowenia i Słowacja mogą stosować system informacji Schengen (SIS). Niektóre spośród tych państw zgłosiło już zgodności danych wygenerowane przez system.

Komitet mieszany zatwierdził także sprawozdanie okresowe z oceny wdrażania prawnego dorobku Schengen.

Prace we wszystkich dziedzinach niezwiązanych z SIS (takich jak ochrona danych, współpraca policyjna, granice morskie, lądowe i powietrzne oraz wydawanie wiz) rozpoczęły się w pierwszej połowie 2006 roku i zbliżają się ku końcowi. Państwa mające przystąpić do strefy Schengen podejmują znaczne wysiłki, aby wypełnić zalecenia opracowane przez stosowne komitety przeprowadzające ocenę.

Zakładając że zostaną spełnione wszystkie warunki, Rada ds. WSiSW mogłaby na posiedzeniu w dniach 8 i 9 listopada ustalić termin zniesienia kontroli na granicach wewnętrznych: w odniesieniu do granic lądowych i morskich – do końca grudnia 2007 roku, w odniesieniu do granic powietrznych – do końca marca 2008 roku.

Na zakończenie Komisja poinformowała o postępach w zakresie opracowywania projektu SIS II.

FRONTEX

Dyrektor wykonawczy FRONTEX-u, Ilkka Laitinen, przekazał delegacjom informacje na temat aktualnej sytuacji i planowanych działań w odniesieniu do: wspólnych operacji przeprowadzanych w ramach europejskiej sieci patroli, tak zwanego zestawu narzędzi (CRATE – scentralizowany rejestr wyposażenia technicznego) oraz wprowadzenia w życie rozporządzenia w sprawie zespołów szybkiej interwencji na granicy (RABIT).

Wprowadzenie

Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (FRONTEX) została utworzona rozporządzeniem Rady (WE) nr 2007/2004 z 26.10.2004 w celu koordynowania i wspomagania działań państw członkowskich, które to działania mają służyć ochronie i kontroli zewnętrznych granic UE.

W ramach podstawowych zadań, określonych w art. 2 wyżej wspomnianego rozporządzenia, FRONTEX: a) koordynuje współpracę operacyjną między państwami członkowskimi w dziedzinie zarządzania granicami zewnętrznymi; b) wspomaga państwa członkowskie w szkoleniach krajowych funkcjonariuszy straży granicznych, w tym w ustanowieniu wspólnych standardów szkoleniowych; c) przeprowadza analizy ryzyka; d) śledzi rozwój badań mających znaczenie dla kontroli i ochrony granic zewnętrznych; e) wspomaga państwa członkowskie w sytuacjach wymagających zwiększonej pomocy technicznej i operacyjnej na granicach zewnętrznych; f) udziela państwom członkowskim niezbędnego wsparcia w organizowaniu wspólnych działań dotyczących powrotów.

Agencja oficjalnie była gotowa do rozpoczęcia działalności w Warszawie od dnia 1 maja 2005 r., ale faktycznie rozpoczęła ją 3 października 2005 r. Od tego momentu FRONTEX stopniowo rozwijał swoją zdolność operacyjną i podejmował działania mające duże znaczenie dla zwiększenia bezpieczeństwa na zewnętrznych granicach UE, zwracając szczególną uwagę na walkę z nielegalną migracją.

W dniu 24 maja 2007 r. uruchomiono projekt dotyczący europejskiej sieci patroli, który ma zapewnić koordynację działań patrolujących podejmowanych przez państwa członkowskie. W przyszłości sieć ta powinna stać się integralną częścią europejskiego systemu nadzoru. Na pierwszym etapie działania europejska sieć patroli oparta jest na systemie krajowych punktów kontaktowych obejmujących części wybrzeża Morza Śródziemnego i Oceanu Atlantyckiego określone przez sąsiadujące państwa członkowskie. Na późniejszym etapie utworzona zostanie właściwa struktura organizacyjna (krajowe ośrodki koordynacji), która obejmie również morze pełne. FRONTEX koordynował już kilka wspólnych operacji przeprowadzonych w ramach europejskiej sieci patroli.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 2007/2004 FRONTEX opracował tzw. zestaw narzędzi, czyli scentralizowany rejestr dostępnego wyposażenia technicznego (CRATE), potrzebnego do kontroli i ochrony granic zewnętrznych. Rejestr ten obejmuje helikoptery, samoloty, statki, ruchome radary, pojazdy i inne instrumenty ochrony granic, które państwa członkowskie dobrowolnie, na wniosek innego państwa członkowskiego lub po rozpoczęciu wspólnej operacji FRONTEX-u, gotowe są oddać do dyspozycji na określony czas.

W rozporządzeniu (WE) nr 863/2007 ustanowiono mechanizm tworzenia zespołów szybkiej interwencji na granicy (RABIT). Rozporządzenie to zostało przyjęte w dniu 11 lipca 2007 r. i weszło w życie w dniu 20 sierpnia 2007 r. Do jego realizacji konieczne jest utworzenie wykazu oddelegowanych ekspertów krajowych, mających zapewnić występującemu o pomoc państwu członkowskiemu – w którym zaistniała wyjątkowo trudna sytuacja wymagająca pilnych działań, zwłaszcza gdy na pewne odcinki granic zewnętrznych masowo napływają obywatele państw trzecich usiłujący przedostać się nielegalnie na terytorium Unii Europejskiej – szybkie wsparcie operacyjne przez określony czas. FRONTEX, który jest odpowiedzialny za przygotowywanie wykazów funkcjonariuszy straży granicznej poszczególnych państw członkowskich, za organizację szkoleń dla tych funkcjonariuszy oraz za podejmowanie decyzji o składzie i rozmieszczeniu poszczególnych zespołów, rozpoczął już wprowadzanie w życie przedmiotowego rozporządzenia i zamierza przeprowadzić pierwsze ćwiczenie w Portugalii na przełomie października i listopada 2007 roku.

Południowe granice morskie – konkluzje Rady

Patrz konkluzje Rady na str. 8.

Jednolity wzór dokumentów pobytowych dla osób niebędących obywatelami UE

Patrz podsumowanie na s. 13.

Ochrona danych osobowych przetwarzanych w ramach unijnej współpracy policyjnej i sądowej

Komitet mieszany zatwierdził zakres stosowania projektu przedmiotowej decyzji ramowej, jak również system ochrony danych przy przekazywaniu danych do państw trzecich.

Organy przygotowawcze Rady będą nadal analizować pozostałą część tekstu z myślą o jak najszybszym osiągnięciu porozumienia.

Celem przedmiotowego aktu prawnego jest zapewnienie przy wymianie danych osobowych wysokiego poziomu ochrony praw i wolności podstawowych wszystkich osób, a zwłaszcza ich prywatności, przy jednoczesnym zagwarantowaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa publicznego.

Po ponad półtora roku intensywnych negocjacji dotyczących tego wniosku prezydencja zaproponowała wąski zakres stosowania decyzji ramowej, co oznacza, że tekst tej decyzji będzie miał zastosowanie wyłącznie do transgranicznej wymiany danych osobowych. Takie podejście zakłada również przeprowadzenie przez Komisję oceny systemu ochrony danych, w tym ograniczenia zakresu stosowania, w terminie trzech lat od momentu, w którym państwa członkowskie zaczną stosować tę decyzję ramową.

W odniesieniu do zasad odnoszących się do przekazywania danych osobowych państwom trzecim, dane przekazane innemu państwu członkowskiemu mogą zostać następnie przekazane państwom trzecim lub organom międzynarodowym tylko po spełnieniu szeregu warunków, obejmujących również uzyskanie wcześniej zgody.

INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAWY WEWNĘTRZNE 

Współpraca policyjna – Europejskie Kolegium Policyjne

Rada przyjęła do wiadomości sprawozdanie roczne Europejskiego Kolegium Policyjnego za rok 2006 (dok. 11889/07).

EUROJUST – sprawozdanie z działalności za rok 2006

Rada przyjęła do wiadomości sprawozdanie z działalności wspólnego organu nadzorczego EUROJUST-u za rok 2006, a następnie przekazała je do wiadomości Parlamentowi Europejskiemu. (dok. 11988/07).

Rachunki SISNET-u za rok 2006

Po przedłożeniu sprawozdania przez Trybunał Obrachunkowy, państwa członkowskie zebrane w Radzie podjęły decyzję o udzieleniu absolutorium sekretarzowi generalnemu i zastępcy sekretarza generalnego z wykonania budżetu za rok 2006 w odniesieniu do SISNET-u (infrastruktury łączności dla środowiska Schengen).

Schengen – SISNET

Państwa członkowskie zebrane w Radzie zatwierdziły budżet korygujący SISNET-u na rok 2007 (dok. 12280/07).

UE – kraje bałkańskie: ułatwienia wizowe i umowy o readmisji

Rada przyjęła decyzje w sprawie zatwierdzenia podpisania umów o ułatwieniach w wydawaniu wiz obywatelom UE oraz obywatelom: Albanii (dok. 12198/07), Bośni i Hercegowiny (dok. 12201/07), Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii (dok. 12203/07), Czarnogóry (dok. 12204/07) i Serbii (dok. 12205/07).

Przyjęła również decyzje w sprawie zatwierdzenia podpisania umów o readmisji osób przebywających nielegalnie z: Bośnią i Hercegowiną (dok. 12196/07), Byłą Jugosłowiańską Republiką Macedonii (dok. 12199/07), Czarnogórą (dok. 12197/07) i Serbią (dok. 12202/07).

Celem umów dotyczących wiz jest wprowadzenie ułatwień, na zasadzie wzajemności, w wydawaniu wiz obywatelom UE oraz Albanii, Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Czarnogóry i Serbii planującym pobyt nie dłuższy niż 90 dni w okresie 180 dni. Opłata za rozpatrzenie wniosków wizowych złożonych przez obywateli wymienionych państw wynosić będzie 35 EUR. Umowy te nie będą miały zastosowania na terytorium Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa.

Umowy o readmisji określają, na zasadzie wzajemności, szybkie i skuteczne procedury identyfikowania osób, które nie spełniły lub już nie spełniają warunków wjazdu, pobytu lub zamieszkiwania na terytorium Bośni i Hercegowiny, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, Czarnogóry i Serbii lub jednego z państw członkowskich UE, procedury powrotu takich osób oraz procedury ułatwiające tranzyt takich osób w duchu współpracy. Umowy te nie będą miały zastosowania na terytorium Danii.

Wymienione umowy zostały dzisiaj podpisane przy okazji posiedzenia Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.

Program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych”

Rada przyjęła w drugim czytaniu, po negocjacjach z Parlamentem Europejskim, decyzję ustanawiającą na lata 2007-2013 program szczegółowy „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” jako część programu ogólnego „Prawa podstawowe i sprawiedliwość ”(dok. PE-CONS 3638/1/07, 11666/07).

Program „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” ma na celu poprawę wzajemnego zrozumienia systemów prawnych i sądowych państw członkowskich oraz zmniejszenie przeszkód we współpracy sądowej w sprawach cywilnych, co usprawni funkcjonowanie rynku wewnętrznego.

Na wdrożenie tego programu zostanie przeznaczona kwota w wysokości  109 300 000 EUR do wykorzystania w latach 2007–2013.

WSPÓLNA POLITYKA ZAGRANICZNA I BEZPIECZEŃSTWA

Specjalni przedstawiciele UE – wytyczne w zakresie mianowania, mandatu i finansowania

Rada zatwierdziła i uaktualniła wytyczne w zakresie mianowania, mandatu i finansowania specjalnych przedstawicieli UE (SPUE) (dok. 11328/1/07).

Wytyczne zostały poprawione i opracowane w szczególności w odniesieniu do następujących kwestii:

  • co do zasady kadencja SPUE nie będzie przekraczać czterech lat;
  • należy dążyć do zapewnienia równowagi płci;
  • proces oceny zostanie wzmocniony w celu rozważenia ewentualnego odnowienia mandatu SPUE w świetle osiągniętych celów polityki;
  • zostanie zwiększona rola SPUE we wspieraniu koordynacji politycznej w terenie w odniesieniu do pomocy w zapewnieniu spójnego zaangażowania wszystkich podmiotów z UE.

Artykuł 18 Traktatu UE przewiduje możliwość mianowania specjalnych przedstawicieli przez Radę.

Obecnie dziewięciu specjalnych przedstawicieli UE oddelegowanych jest w różne części świata. Specjalni przedstawiciele promują politykę i interesy UE w regionach i państwach borykających się z trudnościami oraz odgrywają aktywną rolę w działaniach na rzecz umacniania pokoju, stabilizacji i praworządności. W regionach tym wspierają działalność Javiera Solany, wysokiego przedstawiciela UE ds. wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.

Więcej informacji na ten temat można znaleźć pod następującym adresem internetowym:

http://www.consilium.europa.eu/uedocs/cmsUpload/070709FACTSHEETJuly07REV1.pdf

STOSUNKI ZEWNĘTRZNE

Umowa z Ukrainą – uwzględnienie rozszerzenia UE

Rada przyjęła decyzję w sprawie zawarcia protokołu do umowy o partnerstwie i współpracy z Ukrainą w celu uwzględnienia przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do UE (dok. 11756/07).

EUROPEJSKA POLITYKA BEZPIECZEŃSTWA I OBRONY

Przepisy finansowe Europejskiej Agencji Obrony

Rada przyjęła decyzję w sprawie przepisów finansowych Europejskiej Agencji Obrony (EDA) oraz przepisów dotyczących zamówień publicznych i przepisów dotyczących wkładów finansowych z budżetu operacyjnego EDA (dok. 11213/07).

Cywilne operacje zarządzania kryzysowego prowadzone przez UE

Rada przyjęła projekt wzoru umowy w sprawie statusu misji cywilnego zarządzania kryzysowego prowadzonej przez Unię Europejską na terytorium państwa przyjmującego (SOMA).

Wojskowe operacje zarządzania kryzysowego prowadzone przez UE

Rada upoważniła prezydencję, wspomaganą tam, gdzie to niezbędne, przez Sekretarza Generalnego/Wysokiego Przedstawiciela, aby, w przypadku przyszłych wojskowych operacji zarządzania kryzysowego prowadzonych przez UE rozpoczęła negocjacje z państwami przyjmującymi, z myślą o zawarciu – w oparciu o nową wersję wzoru umowy – umów w sprawie statusu sił działających pod przywództwem Unii Europejskiej.

WSPÓŁPRACA NA RZECZ ROZWOJU

Umowa o partnerstwie AKP-WE – Republika Południowej Afryki

Rada przyjęła decyzję w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Wspólnota w ramach Rady Ministrów AKP-WE, odnośnie do zmian w protokole nr 3 do umowy o partnerstwie AKP-WE dotyczącym Republiki Południowej Afryki.

Zmiana protokołu nr 3 jest konieczna w celu włączenia Republiki Południowej Afryki jako pełnego członka do negocjacji w sprawie umowy o partnerstwie gospodarczym między Wspólnotą i członkami Południowoafrykańskiej Wspólnoty Rozwoju (SADC) oraz w celu ostatecznego przystąpienia RPA do tej umowy.

POLITYKA HANDLOWA

Białoruś – produkty włókiennicze

Rada przyjęła decyzję w sprawie upoważnienia Komisji do rozpoczęcia negocjacji z Białorusią w celu przedłużenia umowy o handlu produktami włókienniczymi.

Antydumping – Chiny – tkaniny z włókien poliestrowych

Rada przyjęła rozporządzenie zmieniające rozporządzenie nr 1487/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło nałożone na przywóz niektórych wykończonych tkanin z włókien poliestrowych pochodzących z Chin (dok. 12434/07).

Kontrola eksportu produktów podwójnego zastosowania – broń masowego rażenia

Rada przyjęła rozporządzenie aktualizujące wspólny unijny wykaz stosowany do kontroli eksportu produktów i technologii podwójnego zastosowania w celu dostosowania tego wykazu do nowych międzynarodowych zobowiązań podjętych w tej dziedzinie (dok. 12405/07). Wykaz produktów podwójnego zastosowania zamieszczony jest w rozporządzeniu nr 1334/2000.

Usługi w zakresie gier i zakładów – negocjacje ze Stanami Zjednoczonymi

Rada przyjęła zalecenie upoważniające Komisję do rozpoczęcia negocjacji ze Stanami Zjednoczonymi w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie wszelkich koniecznych wyrównań za wycofanie zobowiązań dotyczących usług w zakresie gier i zakładów na mocy art. XXI GATS.

RYBOŁÓWSTWO

Zachowanie żywych zasobów morskich Antarktyki – kontrola działalności połowowej

Rada przyjęła rozporządzenie zmieniające rozporządzenie (WE) nr 601/2004 ustanawiające określone środki kontrolne stosowane wobec działalności połowowej na obszarze objętym Konwencją o zachowaniu żywych zasobów morskich Antarktyki (CCAMLR) (dok. 11346/07+COR1+COR2

Rozporządzenie (WE) nr 601/2004, które wdraża pewne środki kontrolne przyjęte przez CCAMLR, zostało zmienione w celu dostosowania jego treści do szeregu zmian do środków ochronnych przyjętych na posiedzeniach CCAMLR odbywających się kolejno w 2004, 2005 i 2006 roku; zmiany te miały służyć między innymi usprawnieniu wymogów dotyczących licencjonowania, ochronie środowiska, zintensyfikowaniu badań naukowych w odniesieniu do Dissostichus spp. oraz zwalczaniu nielegalnych połowów.

Węgorz – środki służące ochronie*

Rada przyjęła rozporządzenie ustanawiające środki służące odbudowie zasobów węgorza europejskiego (dok. 12031/07).

Rada i Komisja wydały trzy oświadczenia, które zamieszczono w dok. 12030/07 ADD2.

Najważniejsze środki wprowadzone w tym rozporządzeniu są następujące:

  • każde państwo członkowskie[1] ma opracować krajowy plan gospodarowania zasobami węgorza dla każdego dorzecza, co pozwoli na to, by do morza docierało średnio co najmniej 40% stada[2] dorosłego węgorza;
  • w planach gospodarowania należy przedstawić sposoby dążenia do wyznaczonego celu oraz sposoby monitorowania i weryfikowania realizacji tego celu;
  • jeżeli państwa członkowskie dzielą dorzecze z innymi państwami członkowskimi, powinny one przygotować wspólnie z nimi plany transgraniczne lub próbować rozwinąć współpracę z państwami trzecimi;
  • wszystkie państwa członkowskie powinny zgłosić swoje plany krajowe do dnia 31 grudnia 2008 r. i wprowadzić je w życie najpóźniej do dnia 1 lipca 2009 r., po tym jak zostaną one zatwierdzone przez Komisję;
  • pierwszy raz do dnia 30 czerwca 2012 r., a następnie co trzy lata wszystkie państwa członkowskie mają składać Komisji sprawozdanie na temat planu gospodarowania zasobami węgorza i poruszać kwestie monitorowania, skuteczności i skutków planu;
  • do dnia 31 grudnia 2013 r. Komisja ma złożyć Parlamentowi i Radzie sprawozdanie na temat naukowej oceny planu gospodarowania zasobami węgorza;
  • państwa członkowskie zezwalające na odławianie węgorzy o długości poniżej 12 cm powinny zachować 60% połowów na użytek zarybiania, począwszy od 35% w pierwszym roku realizacji planu, stopniowo zwiększając ten odsetek o co najmniej 5% rocznie, tak by osiągnąć poziom 60% do dnia 31 lipca 2013 r.;
  • Komisja co roku przedstawia Radzie sprawozdanie na temat zmiany rynkowych cen węgorza szklistego i w razie potrzeby składa stosowne wnioski, by odpowiednio wyważyć środki służące zarybianiu lub zmienić wyżej wymienione proporcje;
  • w odniesieniu do Morza Czarnego i systemów rzecznych z nim połączonych Komisja podejmie do dnia 31 grudnia 2007 r., po konsultacji z Komitetem Naukowym, Technicznym oraz Gospodarczym ds. Rybołówstwa, decyzję stwierdzającą, czy są to wody, w których węgorz europejski występuje naturalnie zgodnie z art. 3 przedmiotowego rozporządzenia.

Zasoby dorsza w Morzu Bałtyckim – plan wieloletni *

Rada przyjęła rozporządzenie ustanawiające wieloletni plan w zakresie zasobów dorsza w Morzu Bałtyckim oraz połowów tych zasobów (dok. 11259/07 i 11256/07 ADD1 REV1). Przyjęcie tego rozporządzenia jest następstwem porozumienia politycznego, jakie Rada osiągnęła w czerwcu bieżącego roku. Będzie ono stosowane od dnia 1 stycznia 2008 r.

Główne cele rozporządzenia to:

  • wyłączenie Zatoki Ryskiej z przedmiotowego planu, ponieważ zasolenie jej wód jest zbyt niskie dla dorszy; założenie to opiera się na pewnych warunkach, których spełnienie należy zweryfikować;
  • większa dowolność, jeśli chodzi o przenoszenie dni połowowych przez małe statki o długości 8–12 m; przenieść można pięć lub dziesięć dni połowowych odpowiednio dla zachodniej i wschodniej części Morza Bałtyckiego (w obu przypadkach pięć dni na każdy miesiąc letniego zakazu połowów);
  • ograniczenia połowów na pewnych obszarach wyznaczonych za pomocą systemu koordynacji satelitarnej;
  • wydawanie przez państwa członkowskie niektórym statkom specjalnych zezwoleń na połów dorszy, sporządzanie wykazu tych statków i udostępnianie go na oficjalnych internetowych stronach państw członkowskich;
  • prowadzenie dzienników połowowych na wspólnotowych statkach, których całkowita długość wynosi co najmniej 8 m;
  • elektroniczne rejestrowanie i przekazywanie danych o połowach;
  • sporządzanie zapisów o opuszczaniu portów na Morzu Bałtyckim i wpływaniu do nich;
  • dokonywanie wyładunku w wyznaczonych portach, jeżeli statek przewozi na pokładzie dorsze w ilości przekraczającej 750 kg żywej wagi. Państwa członkowskie mają opracować wykazy wyznaczonych portów i udostępnić je na swoich oficjalnych stronach internetowych.

Komisja wydała dwa oświadczenia – jedno dotyczące odzyskiwania dni połowowych przez te państwa, które na stałe zredukowały flotę, a drugie dotyczące sposobów zachęcania do tego, by wyposażać statki w satelitarne systemy ich monitorowania i w elektroniczne systemy przekazywania informacji.

Rozporządzenie o ogólnym dopuszczalnym połowie na Morzu Bałtyckim i o kwotach połowowych, do którego co roku wprowadzane są stosowne zmiany, zostanie przyjęte z uwzględnieniem tego planu, na podstawie wniosku Komisji, nad którym zostanie przeprowadzona dyskusja na posiedzeniu Rady ds. Rybołówstwa w dniach 22–23 października.

BADANIA

Nowa Zelandia – współpraca naukowo-techniczna

Rada przyjęła decyzję upoważniającą Komisję do rozpoczęcia negocjacji w sprawie umowy z Nową Zelandią o współpracy naukowo-technicznej.

TRANSPORT

Umowa z Nową Zelandią dotycząca usług lotniczych

Rada przyjęła decyzję zatwierdzającą zawarcie umowy z Nową Zelandią dotyczącą pewnych aspektów usług lotniczych.

Umowa została wynegocjowana przez Komisję na mocy mandatu, który upoważnia Komisję do prowadzenia negocjacji z państwem trzecim, po to by uzgodnić z prawem wspólnotowym umowy dwustronne w dziedzinie lotnictwa obowiązujące pomiędzy tym państwem a państwami członkowskimi.

Usługi publiczne w zakresie transportu pasażerskiego

Rada przyjęła rozporządzenie dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego, zatwierdzając wszystkie poprawki przegłosowane podczas drugiego czytania w Parlamencie Europejskim (dok. PE-CONS 3623/07, 9500/07). W pierwszej połowie 2007 roku Rada i Parlament po intensywnych negocjacjach osiągnęły porozumienie w sprawie tych poprawek.

Nowe ramy prawne regulujące zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych zastąpią przepisy obowiązujące od 1969 roku, zmienione ostatnio w roku 1991. Na dzisiejszym europejskim rynku usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego obecne są już nie tylko podmioty krajowe, regionalne lub lokalne. Działalność tych podmiotów przeniosła się na szczebel europejski. Konieczne jest zatem ustanowienie nowych przepisów, które uwzględnią tę zmianę na rynku europejskich usług publicznych w zakresie transportu.

Rozporządzenie dotyczące zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych wprowadza dwa nowe elementy. Po pierwsze, przepisy przewidujące, że w zamian za realizację zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych, właściwe organy zawierają umowy dotyczące wykonywania usług publicznych, jeżeli przyznają wyłączne prawa podmiotom świadczącym usługi w zakresie transportu lub rekompensują im poniesione koszty. Stosowne postanowienia umowne mają duże znaczenie dla ochrony przedsiębiorstw kolejowych przed brakiem odpowiedniej kompensaty, zwłaszcza w związku z liberalizacją międzynarodowych kolejowych usług pasażerskich, która ma zostać przeprowadzona do 2010 roku. Po drugie, ustanowiono w nim przepisy regulujące sposoby udzielania zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych. Co do zasady umowy o świadczenie usług publicznych powinny być objęte procedurą przetargową – zakładającą tak zwaną „konkurencję regulowaną”. W następujących czterech przypadkach organy publiczne mogą jednak udzielać zamówień bezpośrednio:

  • jeżeli podmiot świadczący usługi transportowe jest podmiotem wewnętrznym, czyli odrębną prawnie jednostką podlegającą kontroli właściwego organu analogicznej do kontroli, jaką organ ten sprawuje nad własnymi służbami;
  • jeżeli wartość umów lub liczba kilometrów w nich przewidziana nie przekracza określonych progów; progi te są wyższe w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw;
  • w sytuacjach nadzwyczajnych;
  • w przypadku usług w sektorze pasażerskiego transportu kolejowego, obejmującego transport miejski i podmiejski.

Nowe ramy prawne zmniejszą zakłócenia konkurencji przez zwiększenie przejrzystości i przez utworzenie niedyskryminacyjnych warunków konkurencji między podmiotami. Ponadto ramy te, tworząc przejrzysty system przyznawania wyłącznych praw i rekompensat, gwarantują pewność prawną podmiotom i organom publicznym działającym w sektorze transportu publicznego.

Pozostałe istotne elementy przedmiotowego rozporządzenia dotyczą następujących kwestii:

zakres stosowania – rozporządzenie ma zastosowanie do usług publicznych w sektorze autobusowego i kolejowego transportu pasażerskiego. Państwa członkowskie mogą jednak zdecydować o zastosowaniu go do publicznego pasażerskiego transportu wodnego śródlądowego oraz na krajowych wodach terytorialnych;

okres obowiązywania umów – okres obowiązywania umów o świadczenie usług publicznych nie może przekraczać 15 lat w odniesieniu do transportu kolejowego i innych środków transportu szynowego. Okres obowiązywania umów zawartych na mocy zamówienia udzielanego bezpośrednio w odniesieniu do transportu kolejowego nie może przekraczać 10 lat. Maksymalny okres obowiązywania został również ustalony w odniesieniu do usług autokarowych i autobusowych – wynosi on 10 lat. Po spełnieniu określonych warunków okresy te mogą zostać przedłużone o połowę;

okres przejściowy i wejście w życie – przedmiotowe rozporządzenie wejdzie w życie po upływie dwóch lat od daty jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym UE, a po upływie 10 lat od tej daty zamówienia prowadzące do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu kolejowego i drogowego będą udzielane wyłącznie zgodnie z przepisami tego rozporządzenia.

Przedmiotowe rozporządzenie uchyla rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 i 1107/70.

ŚRODOWISKO

Powodzie

Rada przyjęła dyrektywę w sprawie oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim (dok. PE-CONS 3618/07), przyjmując wszystkie poprawki zaproponowane przez Parlament Europejski w drugim czytaniu.

Powodzie mogą powodować ofiary śmiertelne, wysiedlenia osób, szkody w rolnictwie i w środowisku, poważnie hamować rozwój gospodarczy oraz zagrażać działalności gospodarczej. Powodzie należą do naturalnych zjawisk, którym nie sposób zapobiec. Niemniej jednak niektóre działania człowieka i zmiany klimatyczne przyczyniają się do zwiększenia prawdopodobieństwa występowania powodzi i zaostrzenia ich negatywnych skutków. Ograniczenie ryzyka wystąpienia negatywnych skutków związanych z powodziami jest wykonalne i pożądane.

Celem przedmiotowej dyrektywy jest ustanowienie ram dla oceny ryzyka powodziowego i zarządzania nim, w celu ograniczania negatywnych konsekwencji dla zdrowia ludzkiego, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej, związanych z powodziami na terytorium Wspólnoty.

Podstawowe przepisy przedmiotowej dyrektywy wprowadzają między innymi następujące zasady:

  • Na terytorium Wspólnoty dochodzi do rozmaitych rodzajów powodzi, w tym powodzi rzecznych, powodzi wywołanych nawalnymi deszczami, powodzi na terenach miejskich i powodzi sztormowych na obszarach wybrzeża. Szkody spowodowane powodzią mogą być również zróżnicowane w zależności od kraju czy regionu Wspólnoty. Stąd też cele dotyczące zarządzania ryzykiem powodziowym powinny być określone przez same państwa członkowskie i powinny się opierać na warunkach lokalnych i regionalnych.
  • Aby udostępnić skuteczne narzędzie pozyskiwania danych i stworzyć wartościowe podstawy podejmowania decyzji dotyczących zarządzania ryzykiem powodziowym, konieczne jest opracowanie map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego przedstawiających potencjalne szkody związane z powodzią, która może wystąpić zgodnie z różnymi scenariuszami powodzi, w tym informacje o potencjalnych źródłach zanieczyszczenia środowiska w wyniku powodzi. W związku z tym państwa członkowskie powinny dokonać oceny działań, które mają wpływ na zwiększenie zagrożenia powodziowego.
  • Z myślą o unikaniu negatywnych skutków powodzi właściwym jest opracowanie planów zarządzania ryzykiem powodziowym. Przyczyny i skutki zdarzeń powodziowych są zróżnicowane w zależności od kraju i regionu UE. Dlatego też w planach zarządzania ryzykiem powodziowym powinno się wziąć pod uwagę szczególne cechy terenów objętych tymi planami, umożliwiając opracowanie indywidualnych rozwiązań. Państwa członkowskie powinny w szczególności powstrzymywać się od podejmowania działań, które znacznie zwiększają ryzyko powodziowe w innych państwach członkowskich.

MIANOWANIA

Komitet Regionów

Rada przyjęła decyzję w sprawie mianowania:

a) na stanowisko członka Komitetu Regionów mianowani są

zgodnie z wnioskiem rządu Węgier:

  • pan Sándor NAGY na miejsce pana Imre BORA,
  • pan Gábor BIHARY, Representative of the Settlement, 3rd District of Budapest (zmiana mandatu), na miejsce pana Gábora BIHARYEGO, member of Budapest General Assembly,
  • pan András SZALAY, Representative of the Settlement Veszprém, na miejsce pana Zsolta FÁBIÁNA,
  • pan György GÉMESI na miejsce pana Sándora KÁLIEGO,
  • pani Erika SZŰCS, Deputy Mayor of Miskolc, na miejsce pana László DIÓSSYEGO,

zgodnie z wnioskiem rządu Finlandii:

  • pan Jyrki MYLLYVRITA, burmistrz Lahti (zmiana mandatu);

i

b) na stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów mianowani są

zgodnie z wnioskiem rządu Węgier:

  • pan Levente MAGYAR, Member of the General Assembly of Jász-Nagykun-Szolnok, na miejsce pana Sándora NAGYA,
  • pan Csaba MOLNÁR, Member of General Assembly of Gyÿr-Moson-Sopron, na miejsce pana Andrása MÁTISA,
  • pan László VÉCSEY, Mayor of Szada, na miejsce pana György'a GÉMESIEGO,
  • pani Kata TÜTTŐ, , Member of General Assembly of Capital, na miejsce pana Balázsa NÉMETHA,
  • pani Helga MIHÁLYI, Member of General Assembly of Borsod-Abaúj-Zemplén, na miejsce pana Nándora LITTERA.

zgodnie z wnioskiem rządu Finlandii:

  • pani Irja SOKKA, członek Rady Miejskiej Kuopio

na okres pozostający do końca kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2010 r.

Działanie Wspólnoty „Europejska Stolica Kultury”

Następujące osoby zostały mianowane przez Radę jako członkowie komisji selekcyjnej oraz komisji monitorująco-doradczej na potrzeby działania Wspólnoty „Europejska Stolica Kultury”:

– pani Mary McCarthy

– pani Mary Michailidou.


[1] Poza tymi państwami członkowskimi, na których terytorium nie ma naturalnych siedlisk węgorza europejskiego.

[2] Według najbardziej realnych szacunków przy braku oddziaływania człowieka, co oznacza najodpowiedniejszy okres przed rokiem 1980.


Side Bar