Navigation path

Left navigation

Additional tools

Other available languages: EN FR DE IT

Komisja Europejska - Zestawienie informacji

Zalecenie Komisji w sprawie praworządności w Polsce Pytania i odpowiedzi

Bruksela, 27 lipca 2016 r.

Komisja Europejska przyjęła dziś zalecenie w sprawie praworządności w związku z obecną sytuacją w Polsce. Komisja wyraziła swoje obawy i zaleciła, w jaki sposób można rozwiązać tę sytuację.

Dlaczego Komisja przyjmuje opinię w sprawie praworządności w Polsce?

Praworządność jest jedną z podstawowych wartości, na których opiera się Unia Europejska. Zadaniem Komisji Europejskiej, która stoi na straży przestrzegania prawa UE, jest również gwarantowanie, wraz z Parlamentem Europejskim, państwami członkowskimi i Radą, poszanowania podstawowych wartości Unii. Niedawne wydarzenia w Polsce, zwłaszcza spór polityczny i prawny wokół składu Trybunału Konstytucyjnego i nieogłoszenia wyroków wydanych przez Trybunał Konstytucyjny, a także analiza ustawy o Trybunale Konstytucyjnym i jej wpływu na skuteczność badania zgodności nowych ustaw z Konstytucją wywołały obawy dotyczące poszanowania zasady praworządności.

W wyniku debaty w kolegium komisarzy, która odbyła się w dniu 13 stycznia, Komisja rozpoczęła dialog w sprawie sytuacji w Polsce zgodnie z ramami na rzecz praworządności.

Pomimo intensywnego dialogu prowadzonego z władzami polskimi od dnia 13 stycznia kryzys wokół Trybunału Konstytucyjnego nie został do tej pory zażegnany.

W dniu 1 czerwca 2016 r. Komisja przyjęła opinię w sprawie praworządności w Polsce, by w ten sposób oficjalnie przedstawić swoją ocenę sytuacji. W opinii Komisja przedstawiła swoje obawy i położyła nacisk na wypracowanie rozwiązania w toku dialogu prowadzonego z władzami polskimi.

W dniu 22 lipca Sejm przyjął nową ustawę o Trybunale Konstytucyjnym. Komisja przyjrzała się dokładnie tej ustawie i stwierdziła, że nadal istnieje szereg kwestii budzących wątpliwości (zob. poniżej).

Na drugim etapie procedury przewidzianej w ramach na rzecz praworządności Komisja wydała dzisiaj zalecenie, w którym przedstawiła powody, dla których uważa, że nadal istnieje systemowe zagrożenie praworządności w Polsce, i zaleciła, w jaki sposób rozwiązać obecną sytuację.

Jakie działania Komisja zaleca władzom Polski?

Komisja uważa za konieczne, aby Trybunał Konstytucyjny miał możliwość przeprowadzania w pełni skutecznej kontroli zgodności aktów ustawodawczych z Konstytucją. W szczególności Komisja zaleca władzom polskim, co następuje:

  • pełne wykonanie wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 i 9 grudnia 2015 r. Zgodnie z tymi wyrokami stanowiska sędziów Trybunału Konstytucyjnego ma objąć trzech sędziów wybranych zgodnie z prawem przez poprzedniego ustawodawcę w październiku 2015 r., a nie trzech sędziów wybranych przez nowego ustawodawcę bez ważnej podstawy prawnej;
  • ogłoszenie i pełne wykonanie wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 marca 2016 r. i jego późniejszych wyroków, a także zagwarantowanie automatycznego ogłaszania przyszłych wyroków niezależnie od decyzji władzy wykonawczej lub ustawodawczej;
  • zagwarantowanie zgodności wszelkich nowelizacji ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z wyrokami Trybunału Konstytucyjnego, w tym z wyrokami z dnia 3 i 9 grudnia 2015 r. i 9 marca 2016 r. oraz pełnego uwzględnienia w tych nowelizacjach opinii Komisji Weneckiej; zagwarantowanie, aby skuteczność Trybunału Konstytucyjnego jako gwaranta Konstytucji nie była podważana przez wymogi – ani przez pojedyncze wymogi ani też przez łączne skutki wymogów;
  • zagwarantowanie, aby Trybunał Konstytucyjny mógł dokonać kontroli zgodności z Konstytucją przyjętej w dniu 22 lipca 2016 r. nowej ustawy o Trybunale Konstytucyjnym przed jej wejściem w życie; opublikowanie i pełne wykonanie wyroku Trybunału w tej sprawie;
  • zaniechanie działań i wypowiedzi publicznych, które mogłyby podważyć legitymację i skuteczne działanie Trybunału Konstytucyjnego.

Komisja podkreśla, że lojalna współpraca, wymagana między różnymi instytucjami państwowymi w kwestiach związanych z praworządnością, jest niezwykle ważna w celu znalezienia rozwiązania w obecnej sytuacji. Komisja zachęca również władze polskie do zasięgnięcia opinii Komisji Weneckiej na temat przyjętej w dniu 22 lipca 2016 r. nowej ustawy o Trybunale Konstytucyjnym.

Komisja wzywa rząd Rzeczypospolitej Polskiej do rozwiązania wyszczególnionych w niniejszym zaleceniu problemów w terminie trzech miesięcy od otrzymania zalecenia i do poinformowania Komisji o podjętych w tym celu działaniach.

Czy ustawa przyjęta w dniu 22 lipca 2016 r. rozwiązuje jakiekolwiek problemy?

W dniu 22 lipca 2016 r. Sejm przyjął nową ustawę o Trybunale Konstytucyjnym, która zastępuje ustawę z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Komisja uważa, że nawet jeśli da się zauważyć pewną poprawę w stosunku do zmieniającej ustawy z dnia 22 grudnia i nawet jeśli niektóre problemy zostały faktycznie rozwiązane, nadal jednak istnieje szereg poważnych wątpliwości. W szczególności utrzymują się obawy co do kwestii mianowania sędziów Trybunału Konstytucyjnego, nieogłaszania i niewykonywania wyroków Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 marca i późniejszych wyroków. Co więcej, wprowadzono wiele nowych przepisów, które również budzą obawy – przede wszystkim są to nowe przepisy dotyczące roli Prokuratora Generalnego i odraczania narad, przepisy przejściowe dotyczące nierozstrzygniętych spraw i vacatio legis. Ogólnie rzecz ujmując, skutki niektórych przepisów ustawy przyjętej w dniu 22 lipca, rozważane odrębnie lub łącznie, budzą obawy co do skuteczności kontroli zgodności z Konstytucją i co do praworządności.

Jakie wydarzenia w Polsce budzą obawy kolegium komisarzy?

1. Mianowanie sędziów Trybunału Konstytucyjnego

Przed wyborami parlamentarnymi do Sejmu, które odbyły się dnia 25 października 2015 r., dnia 8 października Sejm poprzedniej kadencji wybrał pięć osób, które miały być następnie mianowane na stanowiska sędziów Trybunału przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej. Trzech sędziów miało objąć stanowiska zwolnione w trakcie poprzedniej kadencji Sejmu, natomiast dwaj pozostali mieli zastąpić sędziów, których kadencja upływała podczas kolejnej kadencji Sejmu, rozpoczynającej się dnia 12 listopada.

W dniu 19 listopada Sejm nowej kadencji znowelizował, w trybie przyśpieszonym, ustawę o Trybunale Konstytucyjnym, umożliwiając stwierdzenie nieważności mianowania sędziów w trakcie poprzedniej kadencji Sejmu oraz mianowanie pięciu nowych sędziów. W dniu 25 listopada Sejm nowej kadencji stwierdził nieważność pięciu kandydatur wyznaczonych przez Sejm poprzedniej kadencji i w dniu 2 grudnia powołał pięciu nowych sędziów.

W dniu 3 grudnia Trybunał Konstytucyjny orzekł, że Sejm poprzedniej kadencji miał prawo powołać trzech sędziów na stanowiska zwolnione w trakcie jego kadencji, lecz nie był uprawniony do dwóch nominacji na stanowiska zwolnione podczas nowej kadencji Sejmu. Trybunał stwierdził również, że Prezydent Rzeczpospolitej Polskiej ma obowiązek niezwłocznego odebrania ślubowania od trzech prawomocnie wybranych sędziów W dniu 9 grudnia Trybunał orzekł, że Sejm nowej kadencji nie był uprawniony do stwierdzenia nieważności wyboru trzech sędziów dokonanego przez Sejm poprzedniej kadencji, lecz miał prawo mianować dwóch sędziów, których kadencja rozpoczęła się w trakcie nowej kadencji Sejmu.

Wskutek tych wyroków Prezydent RP jest zobowiązany do wyznaczenia (tj. przyjęcia ślubowania) trzech sędziów mianowanych przez Sejm poprzedniej kadencji. W międzyczasie prezydent odebrał jednak ślubowanie od wszystkich pięciu sędziów wybranych przez Sejm nowej kadencji. Wyroki Trybunału Konstytucyjnego nie zostały zatem wykonane, co budzi obawy w świetle zasady praworządności, a właściwy skład Trybunału jest przedmiotem sporu między instytucjami państwa polskiego.

Przyjęta w dniu 22 lipca ustawa o Trybunale Konstytucyjnym nie rozwiewa tych obaw i nie jest zgodna z wyrokami z dnia 3 i 9 grudnia ani z opinią Komisji Weneckiej. Ustawa nakłada na prezesa Trybunału Konstytucyjnego obowiązek przydzielania spraw wszystkim sędziom, którzy złożyli ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej, ale jeszcze nie podjęli obowiązków sędziego. Przepisy te umożliwiłyby trzem sędziom wybranym niegodnie z prawem przez Sejm nowej kadencji w grudniu 2015 r. objęcie stanowisk, wykorzystując wakaty, na które Sejm poprzedniej kadencji powołał już trzech sędziów w sposób zgodny z prawem.

2. Nieogłoszenie i niewykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 marca 2016 r. i wyroków wydanych od dnia 9 marca 2016 r,

W dniu 22 grudnia 2015 r. Sejm uchwalił, w trybie przyśpieszonym, ustawę o zmianie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Nowelizacja ustawy dotyczy funkcjonowania Trybunału oraz niezawisłości jego sędziów. W piśmie z dnia 23 grudnia 2015 r. skierowanym do polskiego rządu Komisja zwróciła się o informacje na temat sytuacji konstytucyjnej w Polsce. W dniu 23 grudnia 2015 r. polski rząd wystąpił o opinię Komisji Weneckiej w sprawie ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. Polski parlament nie czekał jednak na tę opinię przed podjęciem dalszych kroków i w międzyczasie ustawa ta została opublikowana w Dzienniku Ustaw oraz weszła w życie w dniu 28 grudnia 2015 r.

W dniu 9 marca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że ustawa z dnia 22 grudnia 2015 r. jest niezgodna z Konstytucją. Wyrok ten nie został dotąd opublikowany w Dzienniku Ustaw. W swojej opinii z dnia 11 marca Komisja Wenecka stwierdziła, że nowelizacja z dnia 22 grudnia jest niezgodna z zasadami praworządności. W następstwie wyroku z dnia 9 marca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny zaczął ponownie rozpatrywać sprawy. Polski rząd nie brał udziału w rozprawach, a orzeczenia wydane przez Trybunał od dnia 9 marca 2016 r. nie zostały dotąd opublikowane przez rząd w Dzienniku Ustaw.

Odmowa ogłoszenia wyroku z dnia 9 marca rodzi niepewność i kontrowersje, co negatywnie wpływa nie tylko na ten wyrok, lecz także na wszystkie kolejne i przyszłe wyroki Trybunału. Ponieważ wyroki te, następujące po wyroku z dnia 9 marca 2016 r. wydawane są zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 22 grudnia 2015 r., ryzyko ciągłych kontrowersji wokół każdego przyszłego wyroku podważa prawidłowe funkcjonowanie sprawiedliwości konstytucyjnej w Polsce. Od czasu wyroku z dnia 9 marca 2016 r. Trybunał wydał do tej pory 20 wyroków i żaden z nich nie został ogłoszony w Dzienniku Ustaw.

Ustawa przyjęta w dniu 22 lipca 2016 r. o Trybunale Konstytucyjnym nie rozwiewa tych obaw.

3. Przegląd ustawy o Trybunale Konstytucyjnym i skuteczność kontroli zgodności nowych przepisów z Konstytucją

W zaleceniu Komisja wyraziła swoje obawy dotyczące wpływu niedawno przyjętych ustaw o Trybunale Konstytucyjnym na skuteczność badania zgodności prawa z Konstytucją. W dniu 22 lipca 2016 r. Sejm przyjął nową ustawę dotyczącą działania Trybunału Konstytucyjnego, uchylającą ustawę z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Ustawa ta wzorowana jest na zmieniającej ustawie przyjętej w dniu 22 grudnia 2015 r., którą Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodną z Konstytucją.

Ustawa przyjęta w dniu 22 grudnia 2015 r.

Jeśli chodzi o ustawę przyjętą w dniu 22 grudnia 2015 r., Komisja stanęła na stanowisku, przedstawionym szczegółowo w opinii z dnia 1 czerwca 2016 r, że skutki zmian dotyczących kworum, większości głosów, rozpatrywania spraw w kolejności ich wpływu i minimalnego okresu „spoczywania” wniosku, zwłaszcza łączne skutki tych zmian, osłabiają skuteczność działania Trybunału Konstytucyjnego jako gwaranta Konstytucji.

Ustawa przyjęta w dniu 22 lipca 2016 r.

W odniesieniu do ustawy przyjętej w dniu 22 lipca 2016 r. Komisja stwierdza, że nawet jeśli da się zauważyć pewną poprawę w stosunku do ustawy zmieniającej przyjętej w dniu 22 grudnia 2015 r. i nawet jeśli odniesiono się do niektórych kwestii budzących obawy, to jednak wciąż pozostaje szereg obaw wyrażonych wcześniej, a ponadto wprowadzono szereg nowych przepisów budzących wątpliwości (zob. powyżej). Ogólnie rzecz ujmując, skutki niektórych przepisów ustawy przyjętej w dniu 22 lipca 2016 r., rozważane odrębnie lub łącznie, budzą obawy co do skuteczności kontroli zgodności prawa z Konstytucją i co do praworządności.

Skuteczność badania zgodności nowych przepisów prawa z Konstytucją

Komisja jest zdania, że dopóki Trybunał Konstytucyjny nie będzie miał w pełni możliwości zapewnienia skutecznej kontroli konstytucyjności, nie będzie miało miejsca skuteczne badanie zgodności aktów ustawodawczych z prawami podstawowymi. Rodzi to poważne obawy co do praworządności, zwłaszcza że niedawno Sejm przyjął szereg szczególnie wrażliwych nowych aktów ustawodawczych, które powinny być objęte badaniem zgodności prawa z Konstytucją, w szczególności mowa tu o ustawie medialnej, ustawie o zmianie ustawy o Policji oraz niektórych innych ustaw, ustawie o służbie cywilnej, nowej ustawie o Radzie Mediów Narodowych i nowej ustawie o działaniach antyterrorystycznych.

Jakie działania podjęła do tej pory Komisja w celu rozwiązania tej kwestii?

Jean-Claude Juncker powierzył wiceprzewodniczącemu Fransowi Timmermansowi odpowiedzialność za unijny mechanizm praworządności (zob. poniżej) i zapewnienie poszanowania zasady praworządności. Komisja dąży do wyjaśnienia okoliczności faktycznych w porozumieniu z polskim rządem.

W związku z sytuacją dotyczącą Trybunału Konstytucyjnego w dniu 23 grudnia 2015 r. pierwszy wiceprzewodniczący Frans Timmermans wystosował pismo do władz polskich z prośbą o szczegółowe informacje na temat zaistniałej sytuacji. Zwrócił się on do rządu RP o wyjaśnienie, jakie działania zamierza podjąć w odniesieniu do różnych wyroków Trybunału Konstytucyjnego.

Wiceprzewodniczący Timmermans zalecił również w swoim piśmie, aby przed wprowadzeniem w życie proponowanych zmian do ustawy o Trybunale Konstytucyjnym polski rząd skonsultował się z Komisją Wenecką. W dniu 23 grudnia strona polska zwróciła się do Komisji Weneckiej o opinię prawną, ale przystąpiła do zakończenia procesu legislacyjnego przed otrzymaniem tej opinii.

W dniu 13 stycznia 2016 r. kolegium komisarzy przeprowadziło pierwszą debatę orientacyjną na temat praworządności w Polsce. Następnie doszło do intensywnej wymiany pism między Komisją a władzami Polski.

W dniu 19 stycznia Komisja uczestniczyła w debacie na temat sytuacji w Polsce na posiedzeniu plenarnym Parlamentu Europejskiego z udziałem polskiej premier Beaty Szydło. Komisja wyjaśniła swoje obawy i podkreśliła, że jej analiza w dialogu z Polską zgodnie z ramami na rzecz praworządności będzie obiektywna, bezstronna i oparta na faktach.

Wiceprzewodniczący Frans Timmermans udał się do Warszawy w dniach 5 kwietnia i 24 maja, by omówić ze stroną polską sposób rozwiązania tej sytuacji. Między Komisją a rządem RP miała miejsce intensywna wymiana informacji w trakcie spotkań na różnych szczeblach. Pomimo tych kontaktów nie udało się jednak jak dotąd wypracować rozwiązania stwierdzonych przez Komisję problemów. W omawianej sprawie odbyły się również dodatkowe spotkania w okresie między posiedzeniami kolegium komisarzy w dniach 18 maja i 1 czerwca, ale nie doprowadziły one do wyraźnych i konkretnych postępów.

W dniu 1 czerwca Komisja przyjęła opinię w sprawie praworządności w Polsce, by w ten sposób oficjalnie przedstawić swoją ocenę sytuacji. W dniu 24 czerwca 2016 r. rząd RP wystosował do Komisji pismo, w którym potwierdził otrzymanie opinii Komisji w sprawie praworządności z dnia 1 czerwca. Następnie kontynuowano dialog między Komisją a rządem RP.

W dniu 22 lipca 2016 r. Sejm przyjął nową ustawę o Trybunale Konstytucyjnym. Komisja przedstawiła swoje uwagi i omówiła projekt ustawy z polskimi władzami na różnych etapach procedury ustawodawczej.

Czym są ramy na rzecz praworządności?

W dniu 11 marca 2014 r. Komisja Europejska przyjęła nowe ramy prawne w celu zaradzenia systemowym zagrożeniom praworządności w którymkolwiek z 28 państw członkowskich UE. Ramy te umożliwiają Komisji rozpoczęcie dialogu z danym państwem członkowskim, aby zapobiec nasileniu się systemowego zagrożenia praworządności.

Celem tych ram jest umożliwienie Komisji znalezienia rozwiązania wraz z danym państwem członkowskim, aby zapobiec pojawieniu się systemowego zagrożenia praworządności, które mogłoby się przerodzić w „wyraźne ryzyko poważnego naruszenia”, co z kolei mogłyby spowodować zastosowanie „procedury określonej w art. 7 TUE”. Jeśli istnieją wyraźne oznaki systemowego zagrożenia praworządności w państwie członkowskim, Komisja może rozpocząć „proces poprzedzający procedurę określoną w art. 7 TUE”, nawiązując dialog z takim państwem członkowskim z zastosowaniem wspomnianych ram praworządności.

Ramy te w przejrzysty sposób pokazują, w jaki sposób Komisja spełnia rolę przypisaną jej w Traktatach, a ich celem jest uniknięcie konieczności zastosowania procedury określonej w art. 7 TUE.

Proces ten obejmuje trzy etapy (zob. również rys. w załączniku 1).

  • Ocena Komisji: Komisja zbiera i analizuje wszystkie istotne informacje i ocenia, czy istnieją wyraźne dowody na istnienie systemowego zagrożenia praworządności. Jeżeli na podstawie zebranych informacji Komisja uzna, że istnieje systemowe zagrożenie, rozpoczyna dialog z danym państwem członkowskim, wysyłając do niego odpowiednio uzasadnioną „opinię w sprawie praworządności”.
  • Zalecenie Komisji: na drugim etapie, jeżeli kwestia nie została zadowalająco rozstrzygnięta, Komisja może wystosować „zalecenie w sprawie praworządności” skierowane do danego państwa członkowskiego. W takim przypadku Komisja zaleca, aby państwo członkowskie rozwiązało stwierdzone problemy w wyznaczonym terminie i poinformowało ją o działaniach podjętych w tym celu. Zalecenie Komisji jest publikowane.
  • Działania podejmowane w następstwie zalecenia Komisji: na trzecim etapie Komisja monitoruje działania podjęte przez dane państwo członkowskie w odpowiedzi na jej zalecenia. W przypadku braku zadowalających działań następczych w wyznaczonym terminie można skorzystać z procedury określonej w art. 7. Procedurę tę można uruchomić na podstawie uzasadnionego wniosku zgłoszonego przez jedną trzecią państw członkowskich, przez Parlament Europejski lub Komisję.

Cały proces opiera się na stałym dialogu Komisji z danym państwem członkowskim. O jego wynikach Komisja na bieżąco i dokładnie informuje Parlament Europejski i Radę.

Na jakim etapie znajduje się obecnie procedura związana z ramami na rzecz praworządności?

Przyjęcie zalecenia w sprawie praworządności stanowi część drugiego etapu procedury. Władze RP wzywa się obecnie do rozwiązania przedstawionych w zaleceniu problemów w terminie trzech miesięcy od jego otrzymania i do poinformowania Komisji o podjętych w tym celu działaniach.  

Czym jest procedura określona w art. 7 TUE?

Celem procedury określonej w art. 7 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) jest zapewnienie poszanowania przez wszystkie państwa członkowskie wspólnych wartości UE, w tym praworządności. Procedura ta zawiera dwie możliwości prawne służące temu celowi: mechanizm zapobiegawczy, który można uruchomić w przypadku „wyraźnego ryzyka poważnego naruszenia” (art. 7 ust. 1 TUE), oraz mechanizm sankcji, który stosuje się, gdy ma miejsce „poważne i stałe naruszenie przez to państwo członkowskie” wartości unijnych, w tym praworządności (art. 7 ust. 2 i 3 TUE). Jak dotąd nie zastosowano jeszcze procedury określonej w art. 7 TUE.

Mechanizm zapobiegawczy umożliwia Radzie UE wystosowanie ostrzeżenia dla danego państwa członkowskiego, zanim faktycznie dojdzie do poważnego naruszenia zasady praworządności. Mechanizm sankcji umożliwia Radzie podjęcie działań w przypadku stwierdzenia, że doszło już do poważnego i stałego naruszenia. Działania takie mogą objąć zawieszenie niektórych praw wynikających ze stosowania wobec danego państwa członkowskiego Traktatów, np. odebranie temu państwu prawa głosu w Radzie. W takim przypadku „poważne naruszenie” zasady praworządności musiało utrzymywać się przez pewien czas.

Procedura określona w art. 7 może zostać uruchomiona przez jedną trzecią państw członkowskich, przez Parlament Europejski (w przypadku mechanizmu zapobiegawczego określonego w art. 7 ust. 1 TUE) lub przez Komisję Europejską.

W celu ustalenia, czy istnieje wyraźne ryzyko poważnego naruszenia zasady praworządności, Rada, po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego, może podjąć decyzję większością co najmniej 4/5 swoich członków – ten sam wymóg dotyczący większości głosów obowiązuje Radę, jeśli zamierza ona wydać zalecenia dla danego państwa członkowskiego. Państwo to ma prawo przedstawienia przed Radą swojego stanowiska, zanim ta podejmie decyzję.

Aby stwierdzić istnienie poważnego i trwałego naruszenia zasady praworządności, Rada Europejska musi stanowi jednomyślnie po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego. Państwo członkowskie musi najpierw móc przedstawić swoje stanowisko.

Aby nałożyć sankcje na państwo członkowskie w przypadku poważnego i stałego naruszenia zasady praworządności, Rada musi stanowić większością kwalifikowaną. O cofnięciu lub zmianie tych sankcji Rada musi również stanowić większością kwalifikowaną.

Zgodnie z art. 354 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej członek Rady Unii Europejskiej lub Rady reprezentujący dane państwo członkowskie nie bierze udziału w głosowaniu, a dane państwo członkowskie nie jest uwzględniane przy obliczaniu większości głosów wymaganej do podjęcia decyzji.

Czy kiedykolwiek zastosowano już procedurę określoną w art. 7 TUE?

Od 2009 r. kilkakrotnie dochodziło w różnych państwach Unii Europejskiej do wydarzeń, które wywołały pewne problemy związane z poszanowaniem zasady praworządności. Komisja ustosunkowała się do tych wydarzeń, wywierając presję polityczną, a także wszczynając postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w przypadku naruszenia prawa UE. Jak dotąd nie zastosowano jednak mechanizmu zapobiegawczego ani mechanizmu sankcji określonych w art. 7 TUE.

ZAŁĄCZNIK I

Wykres

Dodatkowe informacje:

MEMO/16/2643

MEMO/16/2644

Kontakty z mediami:

Zapytania od obywateli: Serwis Europe Direct – tel. [ 00 800 67 89 10 11 ] lub e-mail


Side Bar