Navigation path

Left navigation

Additional tools

Komisja Europejska - Zestawienie informacji

Zestawienie informacyjne o unii energetycznej

Bruksela, 25 luty 2015

Dlaczego Komisja proponuje unię energetyczną właśnie teraz? Dlaczego potrzebujemy unii energetycznej?

Europejski system energetyczny boryka się z coraz bardziej naglącą potrzebą zapewnienia bezpiecznych, zrównoważonych i konkurencyjnych dostaw energii po przystępnych cenach dla wszystkich obywateli. Nadmierne uzależnienie od ograniczonej liczby źródeł dostaw, zwłaszcza w odniesieniu do gazu ziemnego, pozostawia kraje narażone na zakłócenia w dostawach. Musimy zmniejszyć naszą zależność od paliw kopalnych i obniżyć emisję gazów cieplarnianych. Coraz większe znaczenie dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw mają także konkurencyjność i przystępność cen energii.

Postęp ten utrudniają utrzymujące się przeszkody na drodze ku rzeczywistej integracji rynku, nieskoordynowane polityki krajowe oraz brak wspólnego stanowiska wobec państw spoza UE. Skuteczną reakcją na te wyzwania jest opracowanie bardziej spójnego zestawu działań w różnych obszarach polityki, na szczeblu unijnym i krajowym. Porozumienie w sprawie ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 oraz w sprawie europejskiej strategii bezpieczeństwa energetycznego w 2014 r. stanowiły ważny krok naprzód, na którym opiera się unia energetyczna. Potrzebne są jednak nowe i wzmocnione środki, aby skutecznie sprostać stojącym przed nami wyzwaniom.

Strategia ramowa na rzecz unii energetycznej określa wizję na przyszłość i łączy szereg obszarów polityki w jedną spójną strategię. Obejmuje ona wzajemnie wzmacniające się inicjatywy, które – po pełnym wdrożeniu – pomogą UE lepiej sprostać wyzwaniom w oparciu o solidarność i zaufanie między państwami członkowskimi.

 

Co obejmuje unia energetyczna? Dlaczego wybrano akurat te obszary priorytetowe?

Unia energetyczna opiera się na trzech ugruntowanych celach polityki energetycznej UE: bezpieczeństwie dostaw, zrównoważoności i konkurencyjności. Aby osiągnąć te cele, Unia koncentruje się na pięciu wzajemnie wspierających się obszarach: bezpieczeństwie energetycznym, solidarności i zaufaniu; wewnętrznym rynku energii; efektywności energetycznej jako wkładzie w ograniczanie zapotrzebowania na energię; obniżeniu emisyjności gospodarki; pobudzaniu badań naukowych, innowacji i konkurencyjności.

W tych wszystkich obszarach potrzebna jest ściślejsza integracja i koordynacja. W ramach tych obszarów w planie działania załączonym do strategii ramowej przedstawiono konkretne środki, które zostaną przygotowane i wdrożone w ciągu najbliższych lat. Realizacja tego planu działania będzie kontrolowana i oceniana w miarę upływu czasu, aby nadal odpowiadał on na zmieniające się wyzwania i nowe wydarzenia.

 

Bezpieczeństwo energetyczne

Jakie są propozycje unii energetycznej w kwestii dywersyfikacji źródeł i dostawców?

UE importuje 53 proc. zużywanej przez siebie energii. Niektóre kraje są uzależnione od jednego głównego dostawcy w odniesieniu do całego importowanego gazu. Dywersyfikacja źródeł i dostawców energii jest kluczowym sposobem poprawy naszego bezpieczeństwa energetycznego. Elementami, które przyczynią się do zwiększenia dywersyfikacji i bezpieczeństwa sektora energii w Europie, są poszukiwania nowych regionów dostaw paliw, wykorzystanie nowych technologii, dalszy rozwój rodzimych zasobów oraz doskonalenie infrastruktury umożliwiającej dostęp do nowych źródeł dostaw. W tym kontekście w odniesieniu do gazu Komisja opracuje pakiet dotyczący odporności i dywersyfikacji, który będzie obejmować w szczególności przegląd rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego. W odniesieniu do dywersyfikacji trwają prace nad południowym korytarzem gazowym, opracowaniem strategii na rzecz lepszego wykorzystania potencjału skroplonego gazu ziemnego oraz jego magazynowania, utworzeniem centrów obrotu gazem (tzw. hubów) z wieloma dostawcami w Europie Środkowej i Wschodniej oraz w basenie Morza Śródziemnego.

 

Czy unia energetyczna będzie promować i ułatwiać wspólny zakup gazu?

Opierając się na europejskiej strategii bezpieczeństwa energetycznego z maja 2014 r., Komisja dokona oceny możliwości dobrowolnego agregowania zapotrzebowania na wspólne zakupy gazu w sytuacjach kryzysowych oraz wówczas, gdy państwa członkowskie są zależne od jednego dostawcy. Wszelkie takie środki będą musiały być w pełni zgodne z zasadami WTO i przepisami UE dotyczącymi konkurencji.

 

W komunikacie wspomniano o przejrzystości umów. O jakiego rodzaju umowy chodzi? Umowy międzyrządowe czy także umowy handlowe?

Kontrole zgodności w odniesieniu do umów międzyrządowych są obecnie prowadzone po zawarciu umowy przez państwo członkowskie i państwo spoza UE. W przyszłości Komisja powinna być informowana o negocjacjach w sprawie umów międzyrządowych na wczesnym etapie, co zapewni lepszą ocenę ex ante zgodności umów międzyrządowych – w szczególności z kryteriami dotyczącymi zasad rynku wewnętrznego oraz bezpieczeństwa dostaw. Udział Komisji w takich negocjacjach z państwami trzecimi i dążenie do standardowych klauzul umownych pozwolą również bardziej skutecznie uniknąć niewłaściwego nacisku i zapewnią poszanowanie przepisów europejskich. W związku z tym Komisja dokona przeglądu decyzji dotyczącej umów międzyrządowych i przedstawi propozycje służące dopilnowaniu, aby UE mówiła jednym głosem w negocjacjach z państwami trzecimi.

W odniesieniu do handlowych umów na dostawy gazu potrzebne jest dalsze wzmocnienie przejrzystości. Komisja przedstawi wniosek w tej sprawie w ramach przeglądu rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego.

 

Co proponuje Komisja w kwestii dywersyfikacji źródeł energii elektrycznej, biorąc pod uwagę fakt, że do tej pory koncentrowano się głównie na dywersyfikacji źródeł dostaw gazu?

Energia elektryczna jest głównie produkowana w UE, w oparciu o szeroki wachlarz źródeł i technologii. W zależności od dostępności zasobów i preferencji krajowych państwa członkowskie dokonały różnych wyborów koszyków energetycznych. Elektroenergetyczne połączenia międzysystemowe między państwami członkowskimi są ważne dla wymiany energii elektrycznej ponad granicami, ponieważ koszyki energetyczne państw członkowskich są często komplementarne. Zmieniająca się sytuacja na rynku energii elektrycznej, a w szczególności rosnący udział energii ze źródeł odnawialnych, wymaga dalszych środków w celu wzmocnienia integracji rynku.

 

Rynek wewnętrzny energii elektrycznej

Co Komisja rozumie pod pojęciem nowej struktury rynku? Dlaczego jest ona potrzebna?

Sprostanie obecnym wyzwaniom rynku energii elektrycznej, a w szczególności integracji energii z odnawialnych źródeł energii o nieprzewidywalnej charakterystyce produkcji oraz zapewnieniu bezpieczeństwa dostaw, wymaga struktury rynku, która przewiduje koordynację zdolności na szczeblu regionalnym, magazynowanie i zwiększoną elastyczność w odpowiedzi na popyt, co umożliwia konsumentom lepsze uczestnictwo w rynkach oraz ułatwia transgraniczną wymianę energii. W tym celu, aby zachęcić producentów energii ze źródeł odnawialnych do lepszej integracji z ogólnym rynkiem energii elektrycznej, Komisja może przewidzieć udoskonalone zasady dla transgranicznego handlu energią oraz zaproponować odpowiednie środki.

 

Czy Komisja zamierza zaproponować utworzenie europejskiego organu regulacji energetyki?

Komisja rozważy, w jaki sposób wzmocnić europejskie ramy regulacyjne dotyczące energetyki, tak aby mogły one lepiej regulować coraz bardziej zintegrowany europejski system energetyczny. Komisja uważa, że europejska regulacja jednolitego rynku powinna zostać wzmocniona poprzez znaczne zwiększenie uprawnień i niezależności Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki. Jest to niezbędne, aby mogła ona skutecznie nadzorować rozwój wewnętrznego rynku energii oraz związane z nim zasady rynkowe, a także zajmować się wszystkimi kwestiami transgranicznymi koniecznymi do stworzenia sprawnie funkcjonującego rynku wewnętrznego.

 

Jak Komisja zamierza zwiększyć inwestycje w infrastrukturę energetyczną?

Infrastruktura energetyczna jest zwykle finansowana przez rynek oraz z opłat taryfowych wnoszonych przez użytkowników sieci. Jedynie niewielka liczba projektów infrastrukturalnych w Europie będzie do potrzebować dotacji w ramach instrumentu „Łącząc Europę” (CEF). Są to projekty, które nie są opłacalne z handlowego punktu widzenia, lecz są niezbędne ze względu na efekty zewnętrzne, które przynoszą: bezpieczeństwo dostaw, solidarność lub innowacje technologiczne.

Wiele innych projektów mogłoby korzystać z innych metod finansowania, które zapewnią większy efekt dźwigni niż dotacje czy bezpośrednia pomoc finansowa. Dotyczy to instrumentów finansowych stanowiących część instrumentu „Łącząc Europę”, a w jeszcze większym stopniu Europejskiego Funduszu na rzecz Inwestycji Strategicznych (EFIS), który będzie bardzo ważnym instrumentem uzupełniającym instrument „Łącząc Europę” na potrzeby finansowania projektów w zakresie infrastruktury energetycznej w Europie. Pomoże on w sytuacjach, gdy finansowanie projektów nie będzie na rozsądnych warunkach dostępne z innych źródeł akceptujących wyższy profil ryzyka.

 

Czy Komisja zamierza zaproponować opodatkowanie energii?

Strategia ramowa na rzecz unii energetycznej nie zawiera żadnych nowych inicjatyw dotyczących opodatkowania energii na szczeblu UE. Komisja zachęca państwa członkowskie do świeżego spojrzenia na opodatkowanie energii zarówno na poziomie krajowym, jak i europejskim. Krajowe strategie polityczne w dziedzinie podatków powinny zachowywać równowagę między z jednej strony dostarczaniem zachęt do bardziej zrównoważonego wykorzystywania energii, a z drugiej strony potrzebą zapewnienia wszystkim konsumentom konkurencyjnej energii po przystępnych cenach. Aby zapewnić większą przejrzystość w odniesieniu do kosztów i cen energii, Komisja będzie co dwa lata przygotowywać sprawozdania na temat cen energii, zawierające dogłębną analizę roli podatków, opłat i dotacji.

 

Efektywność energetyczna

Jakie konkretne środki proponuje Komisja w celu poprawy efektywności energetycznej w sektorze budownictwa?

Stopy modernizacji budynków są niewystarczające, a inwestycje w efektywność budynków są szczególnie powolne w przypadku właścicieli lub najemców o niskich dochodach. Ogrzewanie i chłodzenie pozostają największym pojedynczym źródłem zapotrzebowania na energię w Europie. Komisja zamierza w związku z tym dokonać przeglądu dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej i dyrektywy w sprawie charakterystyki energetycznej budynków w celu stworzenia odpowiednich ram dla dalszego postępu w zakresie efektywności energetycznej budynków. Na podstawie bezpośrednich doświadczeń w państwach członkowskich Komisja wesprze również uproszczenie dostępu do istniejącego finansowania, aby uczynić zasoby budowlane bardziej energooszczędnymi. Inwestycje w efektywność energetyczną budynków należą obecnie do inwestycji najbardziej korzystnych dla obywateli i przemysłu.

 

Jakie środki proponuje Komisja, aby walczyć z ubóstwem energetycznym i wesprzeć odbiorców wymagających ochrony?

Ubóstwo energetyczne wynika przede wszystkim z połączenia niskich dochodów i ogólnych warunków ubóstwa, niewydajnych domów oraz struktury mieszkalnictwa, który nie zachęca do efektywności energetycznej. Można zatem najlepiej z nim walczyć przy użyciu połączonych środków, z których najlepszym długofalowym rozwiązaniem jest poprawa efektywności energetycznej. W przypadku gdy konieczna jest ochrona konsumentów podatnych na zagrożenia przy pomocy polityki społecznej w ramach kompetencji organów krajowych, regionalnych lub lokalnych, ochrona taka powinna być w miarę możliwości zapewniona w ramach ogólnego systemu opieki społecznej. W przypadku gdy jest ona udzielana za pośrednictwem rynku energii poprzez środki takie jak „stawki solidarnościowe” lub obniżenie rachunków za energię, ważne jest, aby taki system był dobrze ukierunkowany, by ograniczyć także ogólne koszty i wynikające z nich dodatkowe koszty dla odbiorców nieotrzymujących pomocy.

 

Obniżenie emisyjności

Jakie są plany Komisji służące temu, by Europa stała się liderem w zakresie energii odnawialnej?

Unia energetyczna zapewni uwzględnienie aspektu energii ze źródeł odnawialnych i włączenie jej do w pełni zrównoważonego, bezpiecznego i opłacalnego systemu energetycznego. Pozwoli to UE na utrzymanie pozycji światowego lidera w dziedzinie konkurencyjnych technologii i innowacji z zakresu odnawialnych źródeł energii oraz inteligentnych i elastycznych systemów i usług energetycznych.

W tym celu Komisja:

  • w pełni wdroży obowiązujące prawodawstwo i wprowadzi nowe zasady rynkowe w celu zintegrowania produkcji energii ze źródeł odnawialnych z rynkiem, w tym poprzez rozwój nowej infrastruktury, zwłaszcza połączeń międzysystemowych;
  • będzie ułatwiać współpracę i konwergencję krajowych polityk w zakresie energii ze źródeł odnawialnych i systemów wsparcia zgodnie z rozwojem rynku wewnętrznego, w szczególności z nową strukturą rynku energii elektrycznej, co zapewni uczciwą konkurencję między wszystkimi źródłami wytwarzania energii oraz wymusi i spowoduje bardziej transgraniczne otwarcie wsparcia energii ze źródeł odnawialnych;
  • będzie promować bardziej ukierunkowane badania i demonstracje w dziedzinie energii ze źródeł odnawialnych, w tym za pomocą specjalnych funduszy UE;
  • zapewni, by sektor ogrzewania i chłodzenia energią ze źródeł odnawialnych znacznie przyczyniał się do bezpieczeństwa energetycznego UE;
  • przyspieszy obniżenie emisyjności sektora transportu, w tym poprzez wspieranie stosowania elektryczności w sektorze transportu i inwestycje w produkcję zaawansowanych biopaliw, oraz dalej prowadzić będzie integrację systemów energetycznych i transportowych.

Obniży to całkowite koszty finansowania projektów w zakresie energii ze źródeł odnawialnych i ułatwi osiągnięcie celów na lata 2020 i 2030.

 

Dlaczego przywódcy UE podjęli decyzję o celu redukcji wewnętrznych emisji na poziomie co najmniej 40 proc. na 2030 r.?

 Osiągnięcie do 2030 r. co najmniej 40 proc. redukcji wewnętrznych emisji gazów cieplarnianych w porównaniu do 1990 r. to jeden z głównych celów unijnej polityki w dziedzinie klimatu, który został przyjęty przez przywódców UE w październiku 2014 r.

 

Na poziomie UE jest to cel racjonalny pod względem kosztów, który umożliwia przejście na gospodarkę niskoemisyjną do 2050 r. Na szczeblu międzynarodowym cel redukcji wewnętrznych emisji o co najmniej 40 proc. będzie służył za podstawę wkładu UE w międzynarodowe negocjacje dotyczące nowego porozumienia w sprawie klimatu w Paryżu w grudniu 2015 r. i przyczyni się do działań niezbędnych, by utrzymać wzrost średniej globalnej temperatury poniżej 2 °C w stosunku do poziomów sprzed epoki przemysłowej.

 

Cel redukcji o co najmniej 40 proc. emisji gazów cieplarnianych będzie realizowany przez UE w sposób najbardziej racjonalny pod względem kosztów. Wymaga to ograniczenia emisji w sektorach rynku emisji (unijny system handlu emisjami – ETS) oraz sektorach poza nim (sektory nieobjęte systemem handlu emisjami): 43 proc. w odniesieniu do ETS i 30 proc. w odniesieniu do sektorów nieobjętych ETS w porównaniu z 2005 r., co należy osiągnąć do 2030 r. Wewnętrzny charakter celu redukcji emisji oznacza, że musi on zostać osiągnięty poprzez zmniejszenie emisji w UE.

 

Jakie są koszty i korzyści wynikające z co najmniej 40 proc. redukcji emisji dla UE, jej obywateli i przedsiębiorstw?

 Cel redukcji emisji o co najmniej 40 proc. przyczynia się do realizacji priorytetów Komisji pod przewodnictwem Junckera dotyczących pobudzenia wzrostu gospodarczego, zwiększenia konkurencyjności i tworzenia miejsc pracy dla obywateli UE. Cel ten jest realistyczny i ma poprawić nasze bezpieczeństwo energetyczne i wydajność zasobów, a jednocześnie wspierać ekologiczny wzrost gospodarczy i konkurencyjność, pobudzać inwestycje w technologie niskoemisyjne, zwiększać popyt i dochody w sektorach przemysłowych wytwarzających technologie niskoemisyjne, tworzyć ekologiczne miejsca pracy w nowych sektorach wzrostu, takich jak inżynieria, produkcja podstawowa, środki transportu, budownictwo i usługi dla przedsiębiorstw.

 

Poza jego zasadniczym znaczeniem dla unijnej polityki w dziedzinie klimatu, osiągnięcie celu przyniesie wiele korzyści w obszarach energii, gospodarki i środowiska naturalnego. Z punktu widzenia energii realizacja celu ograniczenia emisji doprowadzi do zmniejszenia zużycia paliw kopalnych. To z kolei przyczyni się do zmniejszenia podatności gospodarki na brak bezpieczeństwa i wysokie koszty importu paliw. Szacowana oszczędność paliwa wyniesie co najmniej 18 mld euro w ciągu najbliższych dwudziestu lat[1]. Ponadto koszty przechodzenia na gospodarkę niskoemisyjną nie odbiegają znacząco od kosztów, które w każdym razie zostaną poniesione w związku z koniecznością modernizacji starzejącego się systemu energetycznego. Z punktu widzenia ochrony środowiska osiągnięcie tego celu przyczyni się również do redukcji zanieczyszczenia powietrza.

 
 

Jakie kolejne kroki Komisja zamierza podjąć, aby wdrożyć cel co najmniej 40 proc. redukcji wewnętrznej emisji gazów cieplarnianych?

 Ramy polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 stanowią integralną część unii energetycznej i przyczyniają się do przejścia na gospodarkę niskoemisyjną.

 

UE będzie musiała przyjąć przepisy wykonawcze w odniesieniu do wielu aspektów ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030 po zatwierdzeniu ram przez Radę Europejską.

 

Pierwszym priorytetem jest przyjęcie wniosku Komisji w sprawie rezerwy stabilności rynkowej mającej na celu poprawę funkcjonowania systemu EU ETS jako głównego instrumentu polityki UE w dziedzinie klimatu. Następnie Komisja opracuje przepisy w sprawie zmiany dyrektywy o unijnym systemie handlu emisjami na okres po 2020 r., w tym dotyczące ucieczki emisji.

 

W 2015 r. Komisja zainicjuje prace analityczne i oceny skutków dotyczące krajowych celów w zakresie redukcji emisji w sektorach nieobjętych EU ETS, w tym ulepszone mechanizmy elastyczności w sektorach nieobjętych EU ETS i włączenie użytkowania gruntów, zmiany użytkowania gruntów i leśnictwa (LULUCF) w ramy polityki do roku 2030, z myślą o przedstawieniu wniosku legislacyjnego lub wniosków legislacyjnych na początku 2016 r.

 

 

Komisja przewiduje wprowadzenie zmian do systemu handlu emisjami. Co będą one obejmować? Dlaczego są potrzebne teraz?

 Na podstawie wniosku Komisji Europejskiej z 2014 r., Parlament Europejski i Rada omawiają obecnie przepisy mające na celu zreformowanie systemu EU ETS poprzez wprowadzenie rezerwy stabilności rynkowej (MSR). Instrument ten został zaprojektowany w celu zwiększenia odporności EU ETS na wstrząsy w przyszłości. Jednocześnie pozwala on na zneutralizowanie negatywnych skutków występujących na rynku znacznych nadwyżek dla zachęt do inwestowania w technologie niskoemisyjne. Współprawodawcy prowadzą obecnie negocjacje dotyczące elementów struktury rezerwy stabilności rynkowej, które będą wyznaczać tempo absorpcji nadwyżek uprawnień przez tę rezerwę.

 

Poza tym procesem reform Komisja zaproponuje dalsze zmiany w prawodawstwie wkrótce po uzgodnieniu przepisów dotyczących rezerwy stabilności rynkowej. Te dalsze zmiany są konieczne do realizacji strategicznych wytycznych przywódców UE na temat tego, jak EU ETS powinien działać w latach 2020–2030. Obejmują one podwyższenie współczynnika liniowego redukcji (tempo, w jakim pułap emisji jest zmniejszany z roku na rok) z 1,74 proc. do 2,2 proc. od 2021 r.

 

Ponadto przepisy zostaną zmienione, aby umożliwić przemysłowi czerpanie korzyści ze środków dotyczących ucieczki emisji oraz przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji po 2020 r. zgodnie z zasadami ustalonymi przez przywódców UE.

 

Wreszcie do dyrektywy o unijnym systemie handlu emisjami wprowadzone zostaną zmiany mające na celu stworzenie podstawy prawnej dla utworzenia funduszu na rzecz innowacji i funduszu na rzecz modernizacji. Te dwa instrumenty finansowe są finansowane z dochodów ze sprzedaży uprawnień do emisji od 2021 do 2030 r. Fundusz na rzecz innowacji będzie wspierać niskoemisyjne demonstracje w całej UE, a fundusz na rzecz modernizacji przyczyni się do wsparcia modernizacji systemów energetycznych w państwach członkowskich.

 
 

Jakie działania zostaną podjęte w odniesieniu do transportu drogowego, a w szczególności do samochodów osobowych?

 W UE transport jest drugim po sektorze energetycznym sektorem pod względem wielkości emisji gazów cieplarnianych. Transport odpowiada za około jedną piątą wszystkich emisji, przy czym transport drogowy odpowiada za około 80 proc. z nich. UE wprowadziła już szereg obszarów polityki i przepisy prawne służące obniżeniu tych emisji i złagodzeniu ich wpływu na zmianę klimatu i obejmujące:

 

  • obowiązkowe docelowe poziomy emisji CO2 dla samochodów osobowych i vanów,
  • strategię mającą na celu obniżenie zużycia paliw i redukcję emisji CO2 z ciężarówek i autobusów,
  • cele dotyczące wzrostu wykorzystania paliw odnawialnych w transporcie i redukcji emisji gazów cieplarnianych pochodzących z paliw używanych do transportu drogowego,
  • wymóg uwzględniania przez organy publiczne zużycia energii i emisji CO2 przy zamawianiu pojazdów,
  • przepisy zobowiązujące państwa członkowskie do utworzenia ram polityki krajowej dotyczących rozwoju rynku paliw alternatywnych i ich infrastruktury.

 

Przywódcy UE wezwali do kompleksowego i neutralnego technologicznie podejścia do wspierania redukcji emisji oraz efektywności energetycznej w transporcie, do promowania elektrycznego transportu oraz odnawialnych źródeł energii w transporcie również po 2020 r. Na podstawie dotychczasowych sukcesów Komisja rozważy obecnie instrumenty i środki mające na celu obniżenie emisyjności transportu drogowego.

W czerwcu 2015 r. Komisja zorganizuje konferencję zainteresowanych stron na temat dalszego obniżenia emisyjności transportu drogowego.

 

Ład regulacyjno-administracyjny

Jakimi narzędziami dysponuje Komisja, aby upewnić się, że wnioski dotyczące unii energetycznej będą odpowiednio wdrażane i monitorowane przez państwa członkowskie i inne podmioty?

W celu zagwarantowania, by działania związane z energią, na szczeblu europejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym przyczyniały się w spójny sposób do realizacji celów unii energetycznej wdrożony zostanie wiarygodny, przejrzysty i zintegrowany system zarządzania dla unii energetycznej. Zarządzanie powinno zapewnić realizację celów unii energetycznej, w szczególności wewnętrznego rynku energii oraz ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030. Powinno ono również zapewnić długoterminową pewność dla inwestorów. W ten sposób proces zarządzania powinien usprawnić istniejące mechanizmy planowania i sprawozdawczości w odniesieniu do polityki energetycznej i polityki przeciwdziałania zmianie klimatu oraz zmniejszyć niepotrzebne obciążenia administracyjne przy jednoczesnym monitorowaniu wdrażania wspólnotowego dorobku prawnego. W tym samym czasie zarządzanie takie powinno pogłębić współpracę między państwami członkowskimi oraz z Komisją.Komisja będzie co roku publikować sprawozdanie na temat stanu unii energetycznej w celu podjęcia kluczowych kwestii, dostarczenia koniecznych rezultatów i ukierunkowania debaty orientacyjnej.

 

W jaki sposób badania naukowe i innowacje przyczyniają się do realizacji unii energetycznej?

Badania i innowacje w dziedzinie energii stanowią kluczowy element powstającej unii energetycznej. W coraz większym stopniu skoordynowane zarówno przez Unię Europejską, jak i przez jej państwa członkowskie obecne odkrycia w dziedzinie badań w zakresie energii otwierają nowe możliwości utworzenia bardziej bezpiecznego, zrównoważonego i konkurencyjnego systemu energetycznego na przyszłość. 

Ze względu na swój przekrojowy charakter badania i innowacje wniosą wkład we wszystkie filary unii energetycznej i pomogą Europie osiągnąć ambitne cele w dziedzinie klimatu i energii.

Ważny wkład na rzecz realizacji celów unii energetycznej będzie pochodzić z wdrażania programu „Horyzont 2020” – programu ramowego UE w zakresie badań naukowych i innowacji o wartości prawie 80 mld euro. To wsparcie finansowe będzie odgrywać ważną rolę katalizatora i dźwigni dla rozwoju bezpiecznych, czystych i efektywnych technologii jutra.Temat „Energia”, który należy do najważniejszych wyzwań społecznych zawartych w programie, jest szeroki, daleko idący i przyczyni się do poprawy życia, ochrony środowiska naturalnego oraz do uczynienia europejskiego przemysłu bardziej zrównoważonym i konkurencyjnym.

 
 

W jaki sposób europejska polityka spójności przyczyni się do realizacji unii energetycznej?

Polityka spójności będzie odgrywać ważną rolę w osiągnięciu celów unii energetycznej w terenie, w projektach, które przynoszą faktyczne korzyści dla obywateli w odniesieniu do energii. I tak, dzięki znacznym środkom na inwestycje w przejście na gospodarkę niskoemisyjną – około 38 mld euro w latach 2014–2020 – polityka spójności pomoże państwom członkowskim, regionom, samorządom lokalnym i miastom wdrożyć tak bardzo potrzebne inwestycje w efektywność energetyczną budynków, odnawialne źródła energii, inteligentne sieci i zrównoważoną komunikację miejską.  Zgodnie z niektórymi kluczowymi celami unii energetycznej nasze inwestycje pomogą zatem obniżyć wysokie koszty importu energii, zróżnicować nasze źródła energii, rozwiązać problem ubóstwa energetycznego, obniżyć emisje, a także utworzyć miejsca pracy i wspierać małe i średnie przedsiębiorstwa.

Obecnie Komisja pracuje nad dalszym udzielaniem wsparcia państwom członkowskim w zakresie pomocy technicznej, również w odniesieniu do tak istotnych instrumentów finansowych, co będzie miało również zasadnicze znaczenie w podjęciu wyzwań związanych z efektywnością energetyczną.


[1] Ocena skutków ram polityki klimatyczno-energetycznej do roku 2030, s. 78, tabela 14.

MEMO/15/4485

Zapytania od obywateli:


Side Bar