Navigation path

Left navigation

Additional tools

Komisja Europejska

NOTATKA PRASOWA

Bruksela, 09 marca 2015 r.

Updated version of first memo published on 15/04/2014

Unia bankowa: przywracamy stabilność finansową w strefie Euro

1. Unia bankowa w pigułce

Od samego początku kryzysu w 2008 r. Komisja Europejska starała się wyciągać z niego wnioski i tworzyć bezpieczniejszy i bardziej stabilny sektor finansowy. Komisja zaproponowała 28 nowych regulacji prawnych, których celem jest lepsze uregulowanie sektora finansowego, ustanowienie nad nim skuteczniejszego nadzoru i lepsze zarządzanie nim, tak aby w przyszłości podatnicy europejscy nie musieli ponosić kosztów błędów popełnianych przez banki. Nowe przepisy w większości weszły już w życie lub są obecnie finalizowane.

Rys. 1: Główne elementy unijnej reformy finansowej

W miarę jak kryzys finansowy ewoluował, zmieniając się w latach 2010/11 w kryzys zadłużenia w strefie euro, stało się jasne, że w przypadku krajów posiadających wspólną walutę i z tego powodu bardziej zależnych od siebie nawzajem konieczne będzie podjęcie większych wysiłków w celu przełamania błędnego koła negatywnej zależności między bankami a finansami poszczególnych krajów. (Zob. ramka nr 1)

Dlatego też w czerwcu 2012 r. szefowie państw i rządów porozumieli się w sprawie utworzenia unii bankowej, która uzupełniałaby unię gospodarczą i walutową i umożliwiała scentralizowane stosowanie ogólnounijnych przepisów dotyczących banków w strefie euro (i we wszystkich państwach członkowskich spoza strefy euro, które chciałyby się do niej przyłączyć).

Podstawą unii bankowej są nowe ramy regulacyjne, zapisane w jednolitym zbiorze przepisów, które wprowadzają wspólne zasady dla banków we wszystkich 28 państwach członkowskich. Dzięki tym wspólnym zasadom łatwiej będzie zapobiegać kryzysom bankowym (zwłaszcza dzięki dyrektywie i rozporządzeniu w sprawie wymogów kapitałowych – zob. MEMO/13/690), natomiast jeśli którykolwiek bank mimo to znajdzie się w trudnej sytuacji, będą istniały wspólne ramy określające sposób działania w takim przypadku, w tym procedura uporządkowanej likwidacji takiego banku (dyrektywa w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków (BRRD) – zob. IP/14/2862 oraz MEMO/14/297). Dzięki wspólnym przepisom zagwarantowana zostanie stała ochrona wszystkich depozytów bankowych do wys. 100 000 euro (na jednego deponenta/na bank), obowiązująca w całej UE (dyrektywa w sprawie systemów gwarancji depozytów – zob. MEMO/14/296).

Unia bankowa zapewnia spójne wdrożenie tych zasad w strefie euro. Po pierwsze, od listopada 2014 r. Europejski Bank Centralny (EBC) sprawuje nadzór nad każdym z 5 500 banków strefy euro w ramach jednolitego mechanizmu nadzorczego (MEMO/13/780). Aby EBC miał od samego początku jasny obraz sytuacji banków, które nadzoruje, w 2014 r. przeprowadzona została kompleksowa ocena ich stabilności finansowej.

Po drugie, w tych rzadkich przypadkach, kiedy pomimo wzmocnionego nadzoru banki popadną w kłopoty, jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków (SRM) (zob. MEMO/14/295), którego centralnymi elementami są Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) oraz jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków (SRF), umożliwia sprawniejsze przeprowadzenie restrukturyzacji lub likwidacji takiego banku (MEMO/14/2764. W przypadku bankructwa banku SRM, posiadający jasno określone uprawnienia dotyczące podejmowania decyzji w sprawach banków transgranicznych oraz bardzo doświadczony personel, będzie restrukturyzować i likwidować takie banki dużo skuteczniej niż ma to miejsce obecnie ze względu na różnorodność i wielość krajowych organów.

Członkowie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przewodniczący, wiceprzewodniczący i czterech innych członków stałych) zostali mianowani przez Radę UE w dniu 19 grudnia 2014 r. i objęli stanowiska w marcu 2015 r. (zob. IP/14/2784).

Ukończenie unii bankowej stanowi, obok nowych regulacji sektora finansowego, wielki krok w kierunku gospodarczej i walutowej integracji Unii Europejskiej (MEMO/14/244). Położy ono kres dobie ogromnych pakietów ratunkowych opłacanych przez podatników, a także przyczyni się do przywrócenia stabilności finansowej. To z kolei stworzy warunki, w których sektor finansowy będzie mógł zasilać kredytami gospodarkę realną, pobudzając ożywienie gospodarcze i tworzenie nowych miejsc pracy (zob. ramka nr 2).

Ramka nr 1: Błędne koło powiązań między bankami a finansami kraju

Kryzys zadłużeniowy w strefie euro zwrócił uwagę na istnienie potencjalnego błędnego koła powiązań między bankami a długiem państwowym.

Jak działa to błędne koło?

Unia bankowa pomoże w zerwaniu wzajemnych powiązań między bankami a państwami:

  • Banki staną się silniejsze i bardziej odporne na wstrząsy: Wspólny nadzór pozwoli skutecznie egzekwować zaostrzone wymogi ostrożnościowe, które zobowiązują banki do posiadania odpowiedniej ilości rezerw kapitałowych i płynności. Oznacza to, że banki w UE będą bardziej solidne, lepiej przygotowane do właściwego zarządzania ryzykiem związanym ze swoją działalnością, i że będą w stanie pokrywać swoje ewentualne straty.

  • Upadające banki będą restrukturyzowane lub likwidowane bez sięgania po pieniądze podatników, co ograniczy negatywne skutki dla sytuacji budżetowej rządów: Procesy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków będą finansowane przez udziałowców i wierzycieli danego banku oraz ze środków specjalnego funduszu finansowanego przez sektor. Banki nie powinny być ratowane pieniędzmi podatników, ponieważ pogarszałoby to jeszcze bardziej sytuację budżetową rządów.

  • Banki nie będą już „europejskie za życia, ale krajowe po śmierci, ponieważ będą nadzorowane na szczeblu europejskim, a jeśli popadną w kłopoty - do ich pokonania stosowany będzie mechanizm o całkowicie ponadpaństwowym charakterze.

Ramka nr 2:

Jak zachęcić banki do udzielania kredytów przedsiębiorstwom i gospodarstwom domowym?

Brak koordynacji pomiędzy działaniami poszczególnych krajów podejmowanymi w odpowiedzi na upadłość banku, które to działania czasami sprowadzały się do zabezpieczania środków w granicach danego kraju, a także wysoki poziom współzależności między bankami a państwami członkowskimi, w których mają one swe siedziby, doprowadziły do poważnej fragmentaryzacji jednolitego rynku kredytowania i finansowania. Rozdrobnienie to było szczególnie szkodliwe w strefie euro, gdzie utrudniało skuteczne udzielanie kredytów podmiotom w sferze realnej gospodarki, i tym samym hamowało wzrost gospodarczy.

Dostępne dane wskazują, że 75 proc. niemieckich MŚP, które ubiegają się o kredyt, otrzymuje finansowanie w pełnej wnioskowanej kwocie. Odsetek ten spada do 50 proc. w krajach Europy Południowej i do 25 proc. w Grecji.

Ponieważ w unii bankowej wszystkie banki podlegają temu samemu organowi nadzoru i tym samym mechanizmom restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, poziom zaufania do wszystkich banków powinien teraz wzrosnąć. Wiarygodność rynkowa banków będzie teraz zależeć od ich profilu ryzyka, zaś w mniejszym stopniu od sytuacji finansowej państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę. Powinno to ułatwić bankom we wszystkich państwach członkowskich dostęp do środków finansowych na równych warunkach, co z kolei ułatwi im wznowienie akcji kredytowej na rzecz gospodarstw domowych i przedsiębiorstw w całej UE.

2. W jaki sposób unia bankowa zwiększa bezpieczeństwo sektora bankowego w strefie euro?

Wyciągamy wszelkie możliwe wnioski z kryzysu, a jednocześnie dostaliśmy do dyspozycji zestaw narzędzi umożliwiający kompleksowe postępowanie z bankami. Dzięki temu:

- banki będą od początku mniej narażone na ryzyko (zapobieganie kryzysom);

- jeżeli bank znajdzie się w trudnej sytuacji, organy nadzoru będą mogły interweniować na wczesnym etapie (wczesna interwencja);

- a jeśli mimo to zdarzy się najgorsze, będziemy dysponować narzędziami, które pozwolą skutecznie wyjść z kryzysu (restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja banków).

2.1 Etap 1: Zapobieganie kryzysom

Komisja Europejska przedstawiła 28 wniosków legislacyjnych, obejmujących wszystkich uczestników rynku finansowego i wszystkie produkty finansowe; celem tych propozycji jest lepsze uregulowanie sektora finansowego, skuteczniejszy nadzór nad nim i lepsze zarządzanie jego funkcjonowaniem. Zaproponowane regulacje stanowią jednolity zbiór przepisów. Będą one obowiązywać wszystkie banki funkcjonujące w ramach jednolitego rynku. Ma to kluczowe znaczenie, ponieważ oznacza, że rygorystyczne i pozbawione luk prawnych przepisy będą obowiązywać wszystkich i wszędzie, gwarantując bankom równe warunki prowadzenia działalności i prowadząc do powstania prawdziwego jednolitego rynku usług finansowych. Rozwiązanie to jest korzystne dla banków, szeroko rozumianego sektora finansowego, a także obywateli, konsumentów i podatników.

2.1.1 Wzmocniony i bardziej niezależny nadzór - by wszystkie banki stosowały się do reguł

Jednolity mechanizm nadzorczy (SSM) nakłada na Europejski Bank Centralny (ECB) odpowiedzialność za nadzór nad bankami w strefie euro (i w innych państwach członkowskich uczestniczących w mechanizmie).

EBC zapewnia prawdziwie niezależny mechanizm nadzoru, który nie będzie podlegać wpływom wynikającym z dążenia krajów do ochrony własnych interesów. Jednolity mechanizm nadzorczy zagwarantuje wysokiej jakości nadzór, zapewniając stabilność europejskiego systemu bankowego. EBC zaczął sprawować jednolity nadzór nad bankami w listopadzie 2014 r. Gwarantuje on spójne i konsekwentne stosowanie zbioru jednolitych przepisów w strefie euro. EBC przeprowadził kompleksową ocenę największych banków i ich bilansów i opublikował ostateczne wyniki tej oceny w październiku 2014 r.1 W grudniu 2013 r. pierwszą przewodniczącą rady jednolitego mechanizmu nadzorczego została Danièle Nouy (zob. MEMO/13/1155).

2.1.2 Zaostrzone wymogi ostrożnościowe - by banki były bardziej odporne

Pakiet dotyczący wymogów kapitałowych dla banków, tzw. CRD IV (obejmujący czwartą dyrektywę w sprawie wymogów kapitałowych oraz rozporządzenie w sprawie wymogów kapitałowych (zob. MEMO/13/690)) wdraża do przepisów unijnych nowe globalne standardy dotyczące kapitału banków (powszechnie znane jako regulacje „Bazylea III”).

Nowe przepisy, które weszły w życie 1 stycznia 2014 r., gwarantują, że banki będą dysponować wystarczającym poziomem kapitału, zarówno pod względem ilości, jak i jakości. Wprowadzając te przepisy, UE wypełniła swoje zobowiązanie wobec G20, dotyczące terminowego wdrożenia „Bazylei III”.

2.1.3 Wczesne planowanie działań wobec banków w krytycznej kondycji

Sektor finansowy w całej Unii Europejskiej może obecnie polegać na solidnych ramach prawnych dotyczących działań, jakie należy podjąć w stosunku do banków, które znalazły się w trudnej sytuacji. Przepisy dotyczące kryzysów bankowych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków (zob. MEMO/14/297) nakładają na banki wymóg opracowania planów naprawczych opisujących środki, jakie zostaną podjęte w celu utrzymania podstawowych funkcji banku w przypadku pogorszenia jego sytuacji finansowej, oraz plany restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, wdrażane wtedy, gdy banku nie da się już uratować.

W unii bankowej organem odpowiedzialnym za to jest Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, natomiast w pozostałych krajach UE tworzone są niezależne krajowe organy ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Wspomniane plany powinny określać możliwe opcje zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (na przykład przeniesienie aktywów do banku pomostowego, odpis instrumentów kapitałowych lub innych zobowiązań w ramach umorzenia lub konwersji długu) oraz sposoby zagwarantowania nieprzerwanego sprawowania przez bank swoich najważniejszych funkcji.

2.2 Etap 2: Szybkie działania naprawcze w przypadku powstania problemów – wczesna interwencja

Mamy obecnie przepisy umożliwiające interweniowanie na wczesnym etapie w przypadku, gdy bank znajdzie się w kłopotach. Organy sprawujące nadzór nad bankami otrzymały szersze uprawnienia, które pozwalają im interweniować, kiedy dana instytucja doświadcza trudności finansowych (np. nie wypełnia obowiązkowych wymogów kapitałowych lub zachodzi ryzyko, że może przestać je wypełniać), ale jeszcze zanim problemy te staną się poważne, a sytuacja finansowa danej instytucji pogorszy się nieodwracalnie. Są one zapisane w planach naprawczych banków i obejmują między innymi możliwość zdymisjonowania zarządu i powołania tymczasowego administratora, zwołania zgromadzenia udziałowców w celu uchwalenia pilnych reform, a także zakazania wypłat dywidend i premii. Odpowiedni organ nadzoru może także domagać się od banku ograniczenia swojej ekspozycji na niektóre rodzaje ryzyka, podwyższenia kapitału, bądź wprowadzenia zmian w swojej strukturze prawnej lub organizacyjnej.

W unii bankowej, jeśli uzna się, że stabilność danego banku jest zagrożona, EBC, jako organ jednolitego nadzoru, nadzoruje wczesną interwencję w tym banku w porozumieniu z właściwymi organami odpowiedzialnymi za restrukturyzację i uporządkowaną likwidację banków.

2.3 Etap 3: Kiedy sytuacja finansowa banku pogorszyła się nieodwracalnie: zarządzanie kryzysowe, które chroni deponentów i podatników

2.3.1 Ochrona podatników

Powtarzające się akcje ratowania banków publicznymi pieniędzmi spowodowały wzrost długu publicznego i nałożyły bardzo duże obciążenia na podatników. Zatwierdzona pomoc państwa, polegająca na dokapitalizowaniu banków i działaniach na rzecz uwolnienia banków od kłopotliwych aktywów, udzielona w okresie od października 2008 r. do grudnia 2012 r., kosztowała 591,9 mld euro, co odpowiada 4,6 proc. unijnego PKB w 2012 r. (dane Komisji). Jeśli do tej liczby dodać kwotę udzielonych gwarancji, wzrasta ona do 1,6 bln euro, czyli 13 proc. PKB UE (dane Komisji), i to tylko w latach 2008 – 2010 (zob. IP/13/1301).

Obecnie jeśli sytuacja finansowa banku ulegnie pogorszeniu w nieodwracalnym stopniu, zgodnie z dyrektywą w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków akcjonariusze i wierzyciele tego banku będą musieli ponieść część kosztów w ramach mechanizmu umorzenia lub konwersji długu („bail-in”) (zob. ramka nr 3).

Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zapewnia scentralizowaną i skuteczną realizację tych zasad w ramach unii bankowej. Dzięki niemu skomplikowane decyzje, które trzeba podjąć w razie konieczności restrukturyzacji i likwidacji banku, zwłaszcza gdy operacja ta obejmuje więcej niż jeden kraj, będą podejmowane szybko, z wiążącym skutkiem dla wszystkich państw członkowskich uczestniczących w unii bankowej.

Trzonem jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków jest wyposażona w szerokie uprawnienia jednolita rada (Single Resolution Board), w skład której, obok stałych członków, wchodzą również przedstawiciele Rady UE, Komisji, EBC oraz krajowych organów ds. restrukturyzacji i likwidacji banków. W większości przypadków, gdy zachodzi konieczność restrukturyzacji i likwidacji banku działającego w strefie euro lub w kraju członkowskim uczestniczącym w unii bankowej, EBC przekazuje sprawę do jednolitej rady ds. restrukturyzacji i likwidacji banków, do Komisji oraz do odpowiednich organów krajowych. Procedury decyzyjne mające zastosowanie do takich przypadków zostały starannie dopracowane, tak by podjęcie decyzji w danej sprawie było możliwe nawet w ciągu weekendu (zob. rys. 2).

Rys. 2:

Aby uniknąć sięgania po pieniądze podatników, wszystkie banki w UE będą musiały wpłacać składki na rzecz specjalnego funduszu, który następnie ze swoich środków będzie wspomagał sprawne przeprowadzanie restrukturyzacji i likwidacji banków. Fundusze te będą gromadzone stopniowo w ramach unii bankowej. Oznacza to, że jeśli będą potrzebne dodatkowe środki w celu zapewnienia bankowi finansowania średnioterminowego, które umożliwi mu dalsze funkcjonowanie w trakcie przeprowadzania restrukturyzacji, środki te będą pochodzić z jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków. Począwszy od 2016 r. wszystkie banki w unii bankowej będą wnosić wkład w tworzenie jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a jego wartość do 2024 r. osiągnie 55 mld euro.

Ramka nr 3: Jak w praktyce działa mechanizm umorzenia lub konwersji długu („bail-in”)?

Umorzenie lub konwersja długu: Dokapitalizowanie poprzez umorzenie zobowiązań i/lub ich konwersję na kapitał własny pozwoli danej instytucji na kontynuowanie działalności. Zapobiegnie zakłóceniom funkcjonowania systemu finansowego, jakie mogłyby wyniknąć z przerwania lub zawieszenia jej kluczowych usług, a władzom da czas na przeprowadzenie reorganizacji lub likwidację części jej działalności w sposób uporządkowany.

Krótko mówiąc: jeżeli bank będzie musiał skorzystać z instrumentu umorzenia lub konwersji długu, właściwe organy w pierwszej kolejności dokonają odpisu udziałów należących do wszystkich udziałowców, a potem innych zobowiązań, w określonej z góry kolejności. Straty poniosą w pierwszej kolejności udziałowcy i posiadacze innych instrumentów, takich jak obligacje zamienne i obligacje podporządkowane.

Depozyty o wartości poniżej 100 000 euro będą nietykalne: przez cały czas będą one w całości podlegać ochronie.

Natomiast obowiązek pokrywania strat ponoszonych przez banki będzie w największym możliwym zakresie spoczywał na prywatnych inwestorach posiadających udziały w bankach oraz na sektorze bankowym jako całości, nie zaś na podatnikach.

2.3.2 Ochrona deponentów

Nawet w przypadku bankructwa banku, depozyty bankowe we wszystkich państwach członkowskich będą nadal gwarantowane do wysokości 100 000 euro na jednego deponenta i na jeden bank. Ta gwarancja daje posiadaczom oszczędności poczucie stabilności finansowej i zapobiegnie masowym wypłatom gotówki z banków oraz poważnym ekonomicznym konsekwencjom takiej paniki bankowej.

Wypłaty dla deponentów dokonywane w ramach gwarancji będą też realizowane szybciej, bo w ciągu 7 dni roboczych (obecnie 20), a krajowe systemy gwarancji depozytów bankowych będą dysponowały większymi funduszami, w szczególności dzięki wysokiemu poziomowi finansowania ex-ante: w okresie 10 lat od banków zostaną zebrane fundusze odpowiadające 0,8 proc. wartości chronionych depozytów. Jeśli fundusze ex-ante okażą się niewystarczające, w ramach systemu gwarantowania depozytów zostaną w trybie natychmiastowym zebrane składki ex-post, a w ostateczności system będzie także mógł skorzystać z alternatywnych źródeł finansowania, takich jak pożyczki od publicznych lub prywatnych stron trzecich. Powstanie także dobrowolny mechanizm wzajemnych pożyczek pomiędzy systemami gwarantowania depozytów w poszczególnych krajach UE (zob. MEMO/13/1176).

Zgodnie z dyrektywą w sprawie naprawy oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków (BRRD), osoby prywatne i małe firmy posiadające depozyty powyżej 100 000 euro będą traktowane preferencyjnie („preferencyjne traktowanie deponentów”). Znajdą się one na samym końcu hierarchii umarzania lub konwersji długów, tj. nie zostaną obciążone żadnymi stratami przed innymi niezabezpieczonymi wierzycielami. Państwa członkowskie będą również mogły skorzystać z przyznanego marginesu elastyczności i całkowicie wyłączyć takie podmioty z obowiązku pokrywania strat.

2.3.4 Mechanizmy ochronne

Po wprowadzeniu w życie wszystkich powyższych rozwiązań w ogromnej większości przypadków nie zajdzie już potrzeba, by sięgać po pomoc publiczną finansowaną z pieniędzy podatników. W wyjątkowych przypadkach dodatkowe zasoby mogą jednak okazać się niezbędne – dla takich sytuacji konieczne jest opracowanie jasnych i adekwatnych reguł dotyczących mechanizmów ochronnych. Wszelkie takie mechanizmy muszą być neutralne budżetowo w perspektywie średnioterminowej, a wypłacone fundusze będą podlegały zwrotowi przez sektor bankowy ze składek nakładanych na należące do niego podmioty.

W myśl rozporządzenia o jednolitym mechanizmie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji jego rada, działając we współpracy z państwami członkowskimi, powinna przed rozpoczęciem stosowania rozporządzenia uzyskać linię kredytową w celu wzmocnienia zdolności kredytowej funduszu. Rozporządzenie na tym etapie nie ustanawia jeszcze wspólnego mechanizmu ochronnego dla funduszu, temat ten będzie przedmiotem dyskusji w najbliższych latach, zgodnie z deklaracją Rady wydaną w grudniu 2013 r.2

3. Co się stanie, jeśli problemy wystąpią zanim cały system zacznie działać?

Co do zasady, banki będą musiały zgromadzić kapitał na rynkach finansowych lub pozyskać go z innych prywatnych źródeł. Jeśli to nie wystarczy, możliwe będzie zaangażowanie publicznych pieniędzy na szczeblu krajowym, przy spełnieniu rygorystycznych warunków i zgodnie z zasadami dotyczącymi pomocy państwa (zob. ramka nr 4). W dalszej kolejności, jeśli krajowe mechanizmy ochronne okażą się niewystarczające, możliwe będzie zastosowanie instrumentów europejskich, w tym europejskiego mechanizmu stabilności3. Banki, które nie rokują szans na naprawę, będą mogły zostać postawione w stan likwidacji zgodnie z przepisami obowiązującymi w danym kraju.

Ramka nr 4: Przepisy dotyczące pomocy państwa

Komisja Europejska dokonała zmian w tymczasowych zasadach dotyczących pomocy państwa, które mają zastosowanie do publicznego wsparcia dla instytucji finansowych w czasie kryzysu. W swoim komunikacie na ten temat Komisja określiła zaktualizowane unijne przepisy dotyczące pomocy państwa dla banków w czasie kryzysu, obowiązujące od 1 sierpnia 2013 r.

Główna zmiana dotyczy wzmocnienia reguł w zakresie „podziału obciążeń”: obecnie zanim bank skorzysta z rekapitalizacji lub środków na rzecz ratowania aktywów musi opracować realistyczny plan restrukturyzacji lub uporządkowanej likwidacji. Ponadto wzmocnione zostały wymogi dotyczące podziału obciążeń: jeśli bankowi brakuje kapitału, obowiązek wniesienia dodatkowego kapitału spoczywa w pierwszej kolejności na udziałowcach i wierzycielach nieuprzywilejowanych, a dopiero potem przyznaje się finansowanie ze środków publicznych.

Zob. IP/13/672 i MEMO/13/886.

1 :

https://www.bankingsupervision.europa.eu/banking/comprehensive/html/index.en.html


Side Bar