Navigation path

Left navigation

Additional tools

Other available languages: EN

Komisja Europejska

MEMO

Bruksela, 6 listopad 2013

Pytania i odpowiedzi na temat konferencji ONZ w sprawie zmian klimatu, która odbędzie się w Warszawie

1. Po co kolejna konferencja w sprawie zmiany klimatu?

Strony Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC)1 i strony protokołu z Kioto2 organizują raz w roku spotkanie na wysokim szczeblu, by omówić możliwości wspierania międzynarodowych działań na rzecz walki ze zmianą klimatu. Tegoroczna konferencja zorganizowana w Polsce odbędzie się w Warszawie w dniach od 11–22 listopada. Będzie to 19. Konferencja Stron UNFCCC (COP 19) i 9. Konferencja Stron protokołu z Kioto służąca jako spotkanie Stron (CMP 9).

W ramach konferencji odbędzie się trzecie w tym roku posiedzenie platformy z Durbanu dotyczącej zwiększenia działań na rzecz ochrony klimatu. Platforma z Durbanu posiada ważny podwójny mandat:

do opracowania nowego porozumienia w sprawie klimatu mającego zastosowanie do wszystkich państw, które ma zostać przyjęte do 2015 r. i wprowadzone w życie w 2020 r. oraz

do określenia sposobów osiągnięcia dalszych redukcji emisji gazów cieplarnianych do roku 2020. Ta część mandatu stanowi potwierdzenie, że łączne zobowiązania do redukcji emisji na 2020 r. przedstawione dotychczas przez ponad 100 państw są niewystarczające, by zrealizować uzgodniony na szczeblu międzynarodowym cel utrzymania globalnego ocieplenia na poziomie poniżej 2°C w porównaniu z poziomem sprzed epoki przemysłowej.

2. Czy zmiana klimatu stanowi rzeczywiste zagrożenie?

Tak, jest to wspólny pogląd zdecydowanej większości klimatologów.

Jak wynika z najnowszej oceny klimatologicznej przeprowadzonej przez Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC), w której uczestniczyło około 2 tys. klimatologów z całego świata, nie ulega wątpliwości, iż system klimatyczny się ociepla. W ocenie stwierdzono, że wpływ człowieka na system klimatyczny w postaci emisji gazów cieplarnianych jest oczywisty i z 95- lub 100-procentową pewnością można uznać, że dominującą przyczyną ocieplenia, jakie obserwujemy od połowy XX wieku, jest ludzkość. Od tego czasu woda w oceanach ociepla się, lodowce topnieją, maleje masa pokrywy lodowej Grenlandii i Antarktyki, arktyczny lód morski zanika i podnosi się poziom mórz. Od czasu, gdy zaczęto prowadzić wiarygodne pomiary w 1880 r., temperatura na powierzchni ziemi wzrosła o ok. 0,8°C.

Z raportu wynika, że nieprzerwana emisja gazów cieplarnianych będzie powodować dalsze ocieplanie i zmiany w gruncie, atmosferze i oceanach we wszystkich regionach świata. Wiele z tych zmian będzie się utrzymywać przez stulecia nawet po zaprzestaniu emisji. Można spodziewać się zwiększenia skali i częstotliwości wielu ekstremalnych zjawisk pogodowych.

W raporcie stwierdzono, że jeżeli nie zostaną podjęte zdecydowane działania w celu zredukowania emisji gazów cieplarnianych, do końca obecnego stulecia temperatura na powierzchni ziemi może podnieść się o co najmniej 2°C, a potencjalnie nawet o 5°C w stosunku do okresu sprzed epoki przemysłowej. Wspólnota międzynarodowa uzgodniła, że globalne ocieplenie powinno zostać utrzymane na poziomie poniżej 2°C w porównaniu z temperaturą sprzed okresu uprzemysłowienia, ponieważ powszechnie uznaje się, że powyżej tego poziomu zmiana klimatu może stać się znacznie poważniejsza i bardziej niebezpieczna.

3. Jakich rezultatów konferencji w Warszawie oczekuje UE?

Unia Europejska uważa, że aby wspierać postępy międzynarodowych działań w dziedzinie klimatu w sposób możliwy do przyjęcia dla wszystkich stron, potrzebny jest wyważony pakiet decyzji obejmujący trzy kwestie:

przygotowanie porozumienia na 2015 r.

podniesienie poziomu ambicji działań na okres do 2020 r.

wdrożenie środków, które zostały już uzgodnione.

4. Jakie postępy w drodze do wypracowania porozumienia na 2015 r. należy poczynić w Warszawie?

Unia Europejska pragnie, aby podczas konferencji warszawskiej podsumowano postępy w dotychczasowych negocjacjach i zaplanowano prace na 2014 r. Jest to konieczne, aby elementy składające się na projekt dokumentu negocjacyjnego były gotowe do omówienia podczas konferencji klimatycznej ONZ w Limie pod koniec przyszłego roku i aby tekst samego projektu był dostępny na długo przed majem 2015 r.

W Warszawie trzeba także uzgodnić procedurę składania ambitnych zobowiązań w zakresie emisji przez wszystkie strony na potrzeby porozumienia planowanego na 2015 r. UE zaproponowała kilkuetapową procedurę, którą poparło wiele innych stron i która stanowi solidną podstawę do podjęcia decyzji.

Uzgodniona procedura powinna obejmować:

harmonogram przygotowania przez strony proponowanych zobowiązań w 2014 r.;

dostarczenie z góry informacji niezbędnych do zapewnienia przejrzystości, wymierności, wiarygodności, porównywalności i wysokiego poziomu ambicji zaproponowanych zobowiązań oraz

międzynarodową procedurę oceny zaproponowanych zobowiązań przed zawarciem porozumienia w 2015 r. Jest to konieczne, aby zapewnić wspólny poziom ambicji, oparty na podstawach naukowych i zgodny z ustalonym na szczeblu międzynarodowym celem utrzymania globalnego ocieplenia na poziomie poniżej 2°C w porównaniu z poziomem sprzed epoki przemysłowej.

5. W jaki sposób oceniane będą proponowane zobowiązania?

UE uznała, że poziom ambicji i rzetelność proponowanych zobowiązań stron powinny być oceniane według ich wkładu w utrzymanie ocieplenia poniżej 2°C. Do oceny należy wykorzystać informacje przedstawione przez strony przy składaniu zobowiązań, w tym obiektywne wskaźniki. Ocena powinna być przejrzysta i ułatwić wyznaczanie wysokiego poziomu ambicji. W ramach tej oceny należy kierować się zmieniającymi się możliwościami i zadaniami stron, a także uwzględnić potrzebę krajów dotyczącą maksymalizacji korzyści w zakresie zrównoważonego rozwoju, wynikających z działań na rzecz klimatu.

6. Dlaczego trzeba podnieść poziom ambicji działań na okres przed 2020 r.?

UE i ponad 80 innych krajów, w tym Chiny i USA, zobowiązały się do redukcji lub ograniczenia swoich emisji gazów cieplarnianych do 2020 r. Zobowiązania te obejmują ponad 80% światowych emisji gazów cieplarnianych. Chociaż niektóre z tych zobowiązań są ambitne, to łącznie nie mają na tyle wysokiego poziomu ambicji, aby uzyskać zgodność światowych emisji z celem utrzymania poziomu globalnego ocieplenia poniżej 2°C. Tę znaczącą różnicę potwierdza najnowsze, opublikowane 5 listopada, sprawozdanie na temat rozbieżności w odniesieniu do emisji Programu Narodów Zjednoczonych ds. Ochrony Środowiska (UNEP). W sprawozdaniu tym stwierdza się, że realizacja zobowiązań w obecnym kształcie doprowadziłaby do ocieplenia na poziomie 3-4°C.

Badania wykazują, że im wcześniej światowe emisje osiągną najwyższy poziom i zaczną się zmniejszać, tym większa będzie szansa i niższy koszt utrzymania ocieplenia poniżej 2°C. Intensyfikacja działań przed 2020 r. przyczyni się do wypracowania ambitnego porozumienia w 2015 r., ponieważ zapewni bardziej ambitny poziom wyjściowy dla działań, które będą podejmowane od 2020 r. Przyniesie ona również znaczące korzyści w zakresie zrównoważonego rozwoju, wzrostu gospodarczego, bezpieczeństwa energetycznego i zdrowia publicznego. UE uważa zatem, że w Warszawie potrzebne jest w tej sprawie zobowiązanie na stopniu ministerialnym.

7. Co można zrobić, aby zintensyfikować działania w okresie przed 2020 r.?

UE zdecydowanie zachęca strony, które jeszcze tego nie uczyniły, do podjęcia zobowiązań w zakresie redukcji emisji na okres do 2020 r. Unia apeluje do wszystkich stron, aby w pełni i bezzwłocznie wdrożyły swoje zobowiązania, a w przyszłym roku rozważyły, w jaki sposób mogą zwiększyć starania w celu jak najszybszego zniwelowania rozbieżności w odniesieniu emisji.

UE nawołuje również do dalszej współpracy międzynarodowej w tym zakresie. Istnieją duże możliwości zmniejszenia emisji poprzez m.in. bardziej intensywne działania w dziedzinie efektywności energetycznej, energii odnawialnej, fluorowanych gazów cieplarnianych, krótkotrwałych zanieczyszczeń (takich jak metan, sadza, ozon w warstwie przyziemnej), użytkowania gruntów, w tym ubytku lasów tropikalnych, reformy subsydiowania paliw kopalnych oraz emisji z lotnictwa i żeglugi. Jest wiele sposobów niwelowania rozbieżności w odniesieniu do emisji, w tym tworzenie bezpośrednich powiązań między kluczowymi podmiotami, takimi jak organy samorządowe, przedsiębiorstwa i instytucje społeczeństwa obywatelskiego.

UE pragnie, aby strony wykorzystały UNFCCC jako forum do działań na rzecz wyeksponowania i zwiększenia przejrzystości współpracy międzynarodowej, jak również dobrowolnie informowały o inicjatywach w zakresie współpracy międzynarodowej.

8. Dlaczego ważne jest stopniowe wycofanie fluorowęglowodorów (HFC)?

Fluorowęglowodory (HFC) są rodziną silnych gazów cieplarnianych, a wpływ niektórych z nich na globalne ocieplenie jest prawie 15 000 razy większy niż wpływ dwutlenku węgla przez okres 100 lat. Są one wykorzystywane jako substytuty substancji zubożających warstwę ozonową w zastosowaniach przemysłowych, takich jak chłodnictwo i klimatyzacja. Chociaż emisje fluorowęglowodorów obecnie stanowią około 1% światowych emisji gazów cieplarnianych, ich ilość rośnie szybciej niż emisji jakiegokolwiek innego gazu i podwaja się co pięć lat.

UE i wiele innych stron pragnie zatem, aby na konferencji warszawskiej został wysłany wyraźny sygnał skłaniający strony protokołu montrealskiego w sprawie ochrony warstwy ozonowej do podjęcia działań w celu stopniowego zaprzestania produkcji i stosowania fluorowęglowodorów.

Dzięki swojemu 25-letniemu doświadczeniu w wycofywaniu szkodliwych dla środowiska gazów oraz mechanizmowi finansowemu wspierającemu kraje rozwijające się, protokół montrealski stanowi najlepsze forum podjęcia zadania stopniowego wycofania HFC. UNFCCC powinna jednak nadal odgrywać rolę w wyjaśnianiu korzyści dla klimatu płynących z wycofania fluorowęglowodorów. Powinna również uwzględnić HFC w procesie ustalania przyszłych celów w zakresie redukcji emisji w porozumieniu planowanym na 2015 r.

9. Jakie jest stanowisko UE na temat finansowania działań związanych z klimatem, prowadzonych przez kraje rozwijające się?

Kraje rozwinięte wspólnie zobowiązały się do wyasygnowania z wielu różnych źródeł 100 mld USD na finansowanie działań związanych z klimatem do 2020 r. w odniesieniu do konstruktywnych i przejrzystych działań mających na celu zmniejszenie emisji w krajach rozwijających się. Jako największy na świecie darczyńca w ramach oficjalnej pomocy rozwojowej i finansowania działań związanych z klimatem, UE wraz ze swoimi państwami członkowskimi zobowiązała się do zapewnienia odpowiedniego wkładu w tę kwotę. UE podkreśla potrzebę sprawiedliwego podziału obciążeń między krajami rozwiniętymi. Apeluje również do gospodarek wschodzących, by wniosły wkład w finansowanie przystosowywania się do zmiany klimatu i ograniczania emisji w krajach rozwijających się zgodnie z zakresem swoich kompetencji i pojawiających się możliwości.

Podczas gdy całkowita kwota 100 mld USD rocznie będzie pochodzić z różnych źródeł — publicznych, prywatnych, dwustronnych, wielostronnych i innych — UE i państwa członkowskie w dalszym ciągu zapewniają finansowanie ze środków publicznych. W 2012 r. UE i szereg państw członkowskich zapowiedziały dobrowolne wkłady na rzecz krajów rozwijających się na kwotę 5,5 mld EUR, a z najnowszej oceny wynika, że prawdopodobnie dostarczą tę kwotę w 2013 r. Jest to kontynuacja wcześniejszego wkładu w kwocie 7,34 mld EUR w ramach „szybkiej” pomocy finansowej ze strony UE i wszystkich państw członkowskich w latach 2010-2012.

10. Jak UE odnosi się do konieczności zwiększenia globalnego finansowania działań związanych z klimatem do 2020 r.?

Zwiększanie finansowania działań związanych z klimatem będzie stanowić proces wielostronny. Oznacza to, że będzie musiało iść w parze z rzetelnymi, prowadzonymi w krajach rozwiniętych i rozwijających się, pracami przygotowawczymi na rzecz rozszerzonych, skutecznych działań w terenie i zwiększenia zdolności krajów rozwijających się do absorpcji finansowania działań w zakresie klimatu zarówno ze środków publicznych jak i prywatnych. Bodźcem dla działań w zakresie klimatu oraz finansowania rentownych projektów w krajach rozwijających się będą ambitne krajowe strategie i opcje polityki w dziedzinie klimatu dotyczące zarówno działań na rzecz ograniczania emisji, jak i przystosowywania się do zmiany klimatu, a także sprzyjające regulacje prawne.

Część globalnego finansowania działań związanych z klimatem będzie prawdopodobnie przekazywana za pośrednictwem nowego ekofunduszu klimatycznego. Obecnie trwają prace nad uruchomieniem tego funduszu i powinny one zostać zakończone do maja 2014 r.

11. Jakie decyzje w sprawie finansowania działań związanych z klimatem powinny zapaść w Warszawie?

W dniu 20 listopada odbędzie się ministerialny dialog wysokiego szczebla w sprawie finansowania działań związanych z klimatem. Powinien on przyczynić się do osiągnięcia konsensusu i przygotowania decyzji dotyczących strategii zwiększania finansowania publicznego i prywatnego. Uczestnicy konferencji powinni także przyjąć decyzje dotyczące uruchomienia ekofunduszu klimatycznego oraz finansowania działań związanych z przystosowaniem się do zmiany klimatu.

UE chciałaby także, aby warszawska konferencja przyczyniła się do przyspieszenia prac nad normami dotyczącymi przejrzystości finansowania działań związanych z klimatem. Różnorodność przyszłych źródeł finansowania wymaga rzetelnych i zharmonizowanych zasad monitorowania, sprawozdawczości i weryfikacji finansowania działań związanych z klimatem. Konieczne jest też opracowanie jasnych definicji, aby zagwarantować niezbędną przejrzystość i zaufanie.

12. Jaką rolę odgrywa kwestia przystosowania do zmiany klimatu?

Przystosowanie będzie kluczowym elementem porozumienia planowanego na 2015 r. UE zobowiązuje się do dalszego wspierania działań państw rozwijających się, których celem jest przystosowanie się do zmiany klimatu.

W porozumieniu w 2015 r. należy położyć nacisk na zobowiązanie wszystkich państw do podejmowania działań wspierających przejście na gospodarkę niskoemisyjną oraz zrównoważony rozwój odporny na zmianę klimatu. Porozumienie to powinno także odgrywać rolę w optymalizowaniu działań przystosowawczych, które są już podejmowane przez poszczególne państwa na podstawie UNFCCC. Powinno ono stanowić kontynuację oraz zwiększać wartość działań realizowanych w ramach istniejących instytucji i procedur, takich jak Komitet Dostosowawczy i krajowe procedury planowania przystosowania.

W Warszawie odbędzie się pierwsze posiedzenie najnowszej spośród tych instytucji – Forum ds. Dostosowania. Pomoże to podnieść rangę kwestii dostosowania w negocjacjach międzynarodowych.

13. Jakie jest stanowisko UE w sprawie reagowania na straty i szkody związane z negatywnymi skutkami zmiany klimatu w krajach rozwijających się?

W Warszawie konieczne jest podjęcie decyzji w sprawie rozwiązań instytucjonalnych w zakresie strat i szkód, a także w sprawie działań, jakie należy podjąć w ramach programu prac w sprawie strat i szkód. UE chciałaby, aby strony najpierw określiły funkcje tych rozwiązań instytucjonalnych, a dopiero potem rozważyły, jaką powinny mieć formę. Zdaniem UE najlepsze byłoby elastyczne i wydajne rozwiązanie, skupiające ekspertów z odpowiednich organów, działających w ramach UNFCCC i poza nią. Celem powinno być omawianie rozwiązań i konstruktywne korzystanie z dotychczasowych prac bez ich powielania. Najważniejszym sposobem ograniczenia zmiany klimatu, a tym samym strat i szkód, jakie może powodować, pozostaje zmniejszanie emisji gazów cieplarnianych.

14. Co planuje się w sprawie redukcji emisji spowodowanych wylesianiem i degradacją lasów w krajach rozwijających się (REDD+)?

Celem konferencji jest uzupełnienie pakietu decyzji, które stanowiłyby istotny krok w kierunku opracowania mechanizmu REDD +. ‎‎Wymienionych pięć decyzji łącznie określiłoby zarys ram metodologicznych, które są niezbędnym elementem opierającego się na wynikach systemu płatności na rzecz krajów rozwijających się, który spowalnia, powstrzymuje i zmniejsza emisje spowodowane wylesianiem.

15. Czy w Warszawie konieczne jest podjęcie decyzji w celu wdrożenia drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto?

Drugi okres rozliczeniowy protokołu z Kioto rozpoczął się w dniu 1 stycznia bieżącego roku i obejmuje okres do 2020 r. W Warszawie należy podjąć decyzję w sprawie formy sprawozdawczości i rozliczania transakcji. Umożliwi ona techniczne wykonanie zobowiązań stron dotyczących emisji w oparciu o zaktualizowany zbiór zasad. Wymagania te należy określić z odpowiednim wyprzedzeniem, aby strony mogły rozpocząć zdawanie sprawy z realizacji własnych zobowiązań w 2015 r.

16. Kiedy UE ratyfikuje drugi okres rozliczeniowy protokołu z Kioto?

W praktyce UE stosuje cele i zasady drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto od dnia 1 stycznia bieżącego roku, kiedy zaczął on obowiązywać. W dniu 6 listopada Komisja Europejska przedstawiła wniosek dotyczący przepisów, które są niezbędne do formalnego ratyfikowania przez UE poprawki dauhańskiej do protokołu, w której ustanowiono drugi okres zobowiązań. UE, jej państwa członkowskie i Islandia zobowiązały się do wspólnej realizacji celu zakładającego obniżenie w drugim okresie swoich łącznych emisji gazów cieplarnianych o 20% w porównaniu z poziomem z 1990 r. lub innymi wybranymi przez nie latami bazowymi. Środki niezbędne do wywiązania się przez UE z tego zobowiązania podjęto już w ramach „pakietu klimatyczno-energetycznego”, czyli zestawu przepisów, który przyjęto w 2009 r.

Wniosek Komisji Europejskiej nie tylko umożliwia UE jako stronie protokołu z Kioto ratyfikowanie poprawki dauhańskiej, ale określa również warunki, zgodnie z którymi UE, jej państwa członkowskie i Islandia wspólnie wywiążą się ze swoich zobowiązań w zakresie ograniczania emisji.

Komisja ma nadzieję, że ratyfikacja przez Unię Europejską i ratyfikacje krajowe zakończą się do lutego 2015 r. Następnie UE, państwa członkowskie i Islandia jednocześnie złożą swoje odpowiednie instrumenty przyjęcia w ONZ, dzięki czemu poprawka dauhańska będzie mogła wejść w życie w tym samym czasie dla wszystkich.

17. Jakie kroki są potrzebne w Warszawie, aby zwiększyć przejrzystość działań stron?

Aby zapewnić przejrzystość, która jest warunkiem utrzymania zaufania, że strony rzeczywiście wywiązują się ze swoich zobowiązań, niezbędne są skuteczne systemy monitorowania, sprawozdawczości oraz weryfikacji (MRV) emisji i odpowiednie działania w zakresie polityki, zarówno przed, jak i po 2020 r. W Warszawie należy podjąć szereg decyzji dotyczących wymogów w zakresie MRV i wytycznych dla krajów rozwiniętych i rozwijających się.

W odniesieniu do krajów rozwiniętych, oprócz formatów sprawozdawczości i rozliczania transakcji w ramach protokołu z Kioto, o których mowa w pkt 15 powyżej, potrzebne są nowe wytyczne dotyczące krajowych wykazów emisji gazów cieplarnianych i przeglądu raportów krajowych i sprawozdań dwuletnich sporządzanych przez strony UNFCCC.

Jeśli chodzi o kwestie dotyczące krajów rozwijających się, konieczne jest podjęcie decyzji w sprawie procesu analizy technicznej krajowych sprawozdań aktualizacyjnych sporządzanych co dwa lata. Niezbędna jest też dalsza dyskusja na temat wytycznych dotyczących tworzenia krajowych systemów MRV w odniesieniu do finansowanych ze środków krajowych działań w zakresie ograniczania emisji.

18. Co robi Unia, by redukować swoje emisje gazów cieplarnianych?

Unia uznaje, że kraje rozwinięte mają obowiązek odegrania wiodącej roli w walce ze zmianą klimatu. Europa jest zdecydowana, by stać się wysoce energooszczędną gospodarką o niskim poziomie emisji gazów cieplarnianych. Dąży ona z powodzeniem do ograniczenia swoich emisji gazów cieplarnianych, które stanowią około 11% światowych emisji (wliczając w to emisje powodowane wylesianiem) oraz kontynuuje proces oddzielania wzrostu emisji od wzrostu gospodarczego.

Dzięki strategiom i środkom politycznym wdrażanym w ostatnim dziesięcioleciu w UE i w poszczególnych krajach Unia i jej 28 państw członkowskich są na dobrej drodze do zrealizowania – nawet z nadwyżką – swoich zobowiązań w zakresie redukcji emisji podjętych w pierwszym okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto.

15 krajów, będących w momencie zawarcia protokołu z Kioto państwami członkowskimi UE, zobowiązało się do zmniejszenia w latach 2008-2012 łącznej ilości emisji do poziomu 8% poniżej poziomu w wybranym roku bazowym (w większości przypadków był to rok 1990). Cel ten zrealizowano z dużą nawiązką: jak wynika z najnowszych szacunków Europejskiej Agencji Środowiska, poziom emisji w latach 2008-2012 był średnio o 12,2%. niższy od poziomu w roku bazowym.

Dla 13 krajów, które stały się państwami członkowskimi UE po 2004 r. (z wyjątkiem Cypru i Malty), indywidualne cele w zakresie redukcji emisji w pierwszym okresie rozliczeniowym protokołu z Kioto wynoszą 5, 6 lub 8%. Wszystkie te państwa są na dobrej drodze do osiągnięcia lub przekroczenia swoich zobowiązań.

UE podjęła też jednostronne zobowiązanie, zgodnie z którym do 2020 r. ma ograniczyć swoje emisje gazów cieplarnianych do poziomu o 20% niższego niż poziom z 1990 r. Ponadto UE złożyła warunkową ofertę, która polega na obniżeniu poziomu emisji do 30 % poniżej wskaźników z 1990 r., pod warunkiem że inne rozwinięte gospodarki zobowiążą się do wniesienia sprawiedliwego wkładu w globalne i kompleksowe porozumienie w sprawie zmian klimatu.

Jak wspomniano w pkt. 16 powyżej, UE i jej państwa członkowskie podjęły również zobowiązanie, zgodnie z którym w ramach drugiego okresu rozliczeniowego protokołu z Kioto mają zmniejszyć emisje o 20% (w stosunku do poziomu w roku bazowym). Cel ten zostanie zrealizowany wspólnie z Islandią.

UE jest bliska realizacji swoich celów z 2020 r.: w 2011 r. emisje 28 państw członkowskich UE były o 17% mniejsze niż emisje w 1990 r., podczas gdy w tym samym okresie PKB wzrósł o 45%.

Dane naukowe pokazują, że w celu zapobieżenia globalnemu wzrostowi temperatury o więcej niż 2°C, w porównaniu z poziomami w roku 1990 emisje na świecie powinny zostać zmniejszone do 2050 r. o co najmniej połowę. W związku z tym faktem oraz ze względu na przyjęcie przez kraje rozwinięte odpowiedzialności w tym zakresie, UE zobowiązała się do ograniczenia swoich emisji do 2050 r. o 80-95%. poniżej poziomów w roku 1990. Komisja Europejska opublikowała konieczny do zrealizowania tego zobowiązania plan działania, w którym przedstawiła efektywną z punktu widzenia kosztów strategię przekształceń, w wyniku których europejska gospodarka ma stać się konkurencyjna i niskoemisyjna.

Komisja przygotowuje obecnie ramy polityki na rok 2030. W następstwie szeroko zakrojonych konsultacji publicznych, które odbyły się w tym roku, Komisja zamierza w styczniu przedstawić wniosek dotyczący ram polityki UE w dziedzinie klimatu i energii na okres do 2030 r. Kwestia ta będzie omawiana przez szefów państw i rządów na szczycie w marcu 2014 r.

19. Kto będzie reprezentować Unię Europejską w negocjacjach w Warszawie?

Unia Europejska, będąca regionalną organizacją integracji gospodarczej, jest stroną zarówno UNFCCC, jak i protokołu z Kioto. 28 należących do niej państw członkowskich jest również stronami tych porozumień.

W Warszawie obowiązek prowadzenia negocjacji w imieniu Unii Europejskiej i jej państw członkowskich dzielą Litwa, która sprawuje obecnie prezydencję w Radzie Unii Europejskiej, oraz Komisja Europejska. Jako główni negocjatorzy z ramienia UE do rozmów w sprawie określonych kwestii zostali jednak wyznaczeni przedstawiciele kilku państw członkowskich, którzy w negocjacjach dotyczących tych spraw będą reprezentować UE.

Prezydencja litewska zagwarantuje spójność stanowiska UE, aby Unia „mówiła jednym głosem”, nawet jeśli w jej imieniu wypowiadają się różni negocjatorzy.

Dodatkowe informacje:

IP/13/1034: EU seeks balanced progress to advance climate action at Warsaw conference (UE dąży do osiągnięcia na konferencji w Warszawie harmonijnych postępów w zakresie działań w dziedzinie klimatu)

Strona DG CLIMA poświęcona warszawskiej konferencji

http://ec.europa.eu/clima/events/articles/0086_en.htm

1 :

UNFCCC zrzesza obecnie 195 stron, w tym UE i jej 28 państw członkowskich.

2 :

Protokół z Kioto ma obecnie 192 strony, w tym UE i jej wszystkie państwa członkowskie. Różnica w porównaniu z UNFCCC polega na tym, że protokołu z Kioto nie ratyfikowały Stany Zjednoczone i Andora, a Kanada wycofała się w ubiegłym roku.


Side Bar

My account

Manage your searches and email notifications


Help us improve our website