Navigation path

Left navigation

Additional tools

Komisja Europejska

NOTATKA

Bruksela, 27 września 2012 r.

Pakiet dotyczący unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa

Lotnictwo europejskie

  • Sektor lotnictwa zapewnia 5,1 mln miejsc pracy, a jego wkład w europejski PKB1 wynosi 365 mld EUR, czyli 2,4 proc. Branża lotnicza przyczynia się w istotny sposób do wzrostu gospodarczego, zwiększenia zatrudnienia, rozwoju turystyki, kontaktów międzyludzkich, jak również spójności regionalnej i społecznej Unii. Dobra sieć połączeń stanowi klucz do konkurencyjności.

  • Europejska branża lotnicza jako całość jest wciąż światowym liderem pod względem produkcji, przewoźników lotniczych, węzłów lotniczych oraz badań i technologii w dziedzinie zarządzania ruchem lotniczym (z uwzględnieniem programu SESAR). Ta czołowa pozycja jest jednak zagrożona wobec szeregu nowych wyzwań.

  • Europejscy przewoźnicy szczególnie dotkliwie odczuwają skutki recesji. Zrzeszenie Międzynarodowego Transportu Lotniczego (IATA) przewiduje, że zysk netto europejskich zarobkowych przewoźników lotniczych spadnie z 0,5 mld USD w roku 2011 do poziomu straty netto w wysokości 1,1 mld USD w roku 2012.

  • Mimo panującego obecnie kryzysu gospodarczego szacuje się, że w perspektywie długoterminowej światowy transport lotniczy będzie notował wzrost o około 5 proc. rocznie do 2030 r.2, co daje łączny wzrost na poziomie ponad 150 proc.

3 główne wyzwania stojące przed europejskim sektorem lotniczym

1. Największy wzrost notuje się w innych regionach świata

  • Popyt na przewozy lotnicze stymulowany jest głównie za sprawą wzrostu gospodarczego i dobrej koniunktury. Wobec prognoz średniego rocznego tempa wzrostu PKB dla Europy na poziomie 1,9 proc.3 w okresie od 2011 r. do 2030 r. w porównaniu z – na przykład – stopami wzrostu dla Indii i Chin wynoszącymi odpowiednio 7,5 oraz 7,2 proc., dojdzie do względnego przeniesienia głównego ośrodka rozwoju sektora lotnictwa poza granice UE, a w centrum przepływu międzynarodowego ruchu lotniczego mają znaleźć się w szczególności Azja i Bliski Wschód.

  • Połowa nowego ruchu lotniczego wygenerowanego dodatkowo w ciągu kolejnych 20 lat będzie skierowana do lub z regionu Azji i Pacyfiku, co oznacza, że region ten osiągnie do 2030 r. udział w rynku w wysokości 38 proc. i w ten sposób prześcignie dotychczasowego lidera światowego ruchu, tj. USA.

  • Ze względu na stopę wzrostu poniżej średniej, w większości regionów przewoźnicy UE będą tracić udział w rynku na rzecz przewoźników spoza UE. W 2003 r. przewoźnicy unijni mogli pochwalić się udziałem w rynku na poziomie 29 proc. całości światowego potencjału połączeń międzykontynentalnych. Szacuje się, że do 2025 r. udział ten spadnie do 20 proc. Taka tendencja oznacza, że – jeżeli nie zostaną podjęte żadne działania – spadnie zdolność europejskich przewoźników do generowania wzrostu dla europejskiej gospodarki.

2. Wzmożona konkurencja międzynarodowa

Przewoźnicy spoza UE wzmacniają swoją pozycję w świecie. Na przykład, przewiduje się, że najszybszy wzrost regionalnego ruchu lotniczego w skali światowej nastąpi na Bliskim Wschodzie, gdzie do 2030 r. regionalni przewoźnicy lotniczy odpowiadać będą za 11 proc. światowego ruchu w porównaniu z 7 proc. w 2010 r.

Konkurencja nie zawsze jest uczciwa…

UE uważa otwartość rynków za najlepszą podstawę do budowania zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa i jest w związku z tym zwolennikiem konkurencji. Ważne jest jednak, aby konkurencja była uczciwa i otwarta. Jeżeli dochodzi do zakłóceń rynku, na przykład poprzez subsydia, nieuczciwe praktyki, niekonsekwentne lub dyskryminacyjne stosowanie ram regulacyjnych i brak przejrzystości w sprawozdaniach finansowych spółek na określonych rynkach, rzeczą zasadną jest obrona branży przed nieuczciwą konkurencją.

3. Infrastruktura i inwestycje

  • Europa cierpi z powodu niedoinwestowania infrastruktury węzłów lotniczych, w wyniku którego największe z tych węzłów w UE są coraz bardziej zatłoczone. W ten sposób europejskie węzły lotnicze tracą możliwość konkurowania z dużymi nowymi węzłami powstającymi w innych częściach świata. Należy zatem skutecznie rozwiązać problem kryzysu przepustowości w głównych węzłach europejskich, jeżeli Europa ma pozostać konkurencyjna. Aby europejskie węzły lotnicze mogły konkurować z węzłami powstającymi w innych częściach świata, kluczowe jest przeprowadzenie inwestycji w infrastrukturę portów lotniczych oraz rozbudowa węzłów wszędzie tam, gdzie jest to uzasadnione dużym i stabilnym popytem. Należy zatem zlokalizować w pierwszej kolejności wąskie gardła utrudniające wzrost i zlikwidować je, bądź przynajmniej ograniczyć ich negatywne skutki, poprzez zastosowanie wszystkich dostępnych środków służących wykorzystaniu ograniczonej przepustowości portów lotniczych w maksymalnie wydajny sposób.

  • Inwestycje w przewoźników lotniczych są sztucznie ograniczane. Większość krajów wciąż zachowuje przepisy, zgodnie z którymi udziałowcami większościowymi przedsiębiorstw lotniczych muszą być obywatele danego kraju i to oni muszą sprawować kontrolę nad tymi przedsiębiorstwami, przez co przewoźnicy lotniczy pozbawiani są dostępu do szerszej gamy inwestorów i rynków kapitałowych. W efekcie sektor lotniczy funkcjonuje według sztucznie wymuszonego modelu, niespotykanego w innych branżach. Istnieją znaczne ograniczenia uniemożliwiające konsolidację na szczeblu transgranicznym, która jest przez wielu uważana za podstawowy warunek zwiększenia stabilności ekonomicznej branży przewoźników lotniczych. Dlatego też konieczne jest zreformowanie przestarzałych przepisów dotyczących praw własności i sprawowania kontroli w odniesieniu do przewoźników lotniczych.

Propozycje Komisji Europejskiej

W obliczu tych wyzwań, a także, aby stworzyć nowe możliwości biznesowe na szybko rozwijających się rynkach, Komisja Europejska proponuje ambitniejszą politykę w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa, która będzie wymagała bardziej skoordynowanego i zdecydowanego podejścia w celu wzmocnienia zdolności Europy do obrony własnych interesów.

Komisja proponuje w szczególności działania w trzech głównych obszarach:

1. Nowe umowy lotnicze z krajami sąsiadującymi i partnerami międzynarodowymi

Aby zapewnić branży lotniczej UE lepszy dostęp do możliwości biznesowych na nowych rynkach, Komisja proponuje:

  • zawarcie na szczeblu UE umów o transporcie lotniczym z kluczowymi oraz zyskującymi na znaczeniu partnerami w dziedzinie lotnictwa, takimi jak Chiny, Rosja, państwa rejonu Zatoki Perskiej, Japonia, Indie oraz państwa ASEAN4* w Azji Południowo-Wschodniej;

  • sfinalizowanie, do 2015 r., na szczeblu UE umów lotniczych z krajami sąsiadującymi, takimi jak Ukraina, Azerbejdżan, Tunezja, Turcja i Egipt. Aby przyspieszyć realizację tego procesu, państwa członkowskie powinny przyznać Komisji ogólny mandat negocjacyjny w odniesieniu do pozostałych krajów objętych polityką sąsiedztwa.

Całkowite korzyści ekonomiczne wynikające ze wszystkich tych umów szacuje się na około 12 mld EUR rocznie. Szacuje się, że wymienione korzyści będą w 70% efektem obniżenia cen wynikającego z zaostrzenia konkurencji po zniesieniu ograniczeń w dostępie do rynków między UE a wspomnianymi krajami partnerskimi, który obecnie jest ograniczony na mocy umów dwustronnych między poszczególnymi państwami członkowskimi UE i krajami partnerskimi.

Na początku 2013 r. Komisja zamierza przedstawić państwom członkowskim listę priorytetów dla mandatów negocjacyjnych UE w odniesieniu do wspomnianych umów.

Umowy o współpracy przemysłowej i technologicznej. Ponadto należy podpisać porozumienia o współpracy przemysłowej i technologicznej z kluczowymi partnerami i innymi krajami w dziedzinach takich jak zarządzanie ruchem lotniczym (ATM), w tym współdziałanie w ramach unijnego programu SESAR, oraz bezpieczeństwo lotnicze, łącznie z certyfikacją wyrobów lotniczych.

2. Środki sprzyjające uczciwej konkurencji

UE uważa otwartość rynków za najlepszą podstawę do budowania zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa i jest w związku z tym zwolennikiem konkurencji. Jest to kluczowa lekcja wyniesiona z sukcesu jakim było stworzenie wewnętrznego rynku lotniczego UE. Konkurencja musi być jednak otwarta i uczciwa.

W celu zapewnienia uczciwej konkurencji Komisja proponuje opracowanie, po przeprowadzeniu konsultacji z zainteresowanymi stronami, nowych i bardziej skutecznych instrumentów unijnych, mających na celu ochronę europejskich interesów przed nieuczciwymi praktykami. Istniejące regulacje unijne (rozporządzenie 868/2004) okazały się w tym względzie niewykonalne i należy wprowadzić nowy instrument, który będzie lepiej dostosowany do realiów dzisiejszego globalnego sektora lotniczego.

Obecne rozporządzenie opracowano w następstwie wydarzeń z 11 września, gdy pojawiły się obawy, że przewoźnicy z UE mogą być przedmiotem dumpingu cenowego na rynku transatlantyckim. Instrument ten został stworzony na wzór procedur antydumpingowych obowiązujących w handlu towarami. Okazało się jednak, że praktycznie niemożliwe jest udowodnienie nieuczciwych praktyk cenowych w międzynarodowym lotnictwie, między innymi ze względu na trudności w porównaniu złożonych systemów taryfowych stosowanych przez przewoźników lotniczych dla „podobnych przewozów lotniczych”.

W dobie coraz bardziej otwartego i konkurencyjnego międzynarodowego rynku lotniczego kluczowym celem unijnej polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa jest zapewnienie uczciwej konkurencji. W tym zakresie, oraz tylko w ostateczności, konieczne jest stworzenie skuteczniejszego i bardziej odstraszającego instrumentu, aby zapewnić równe warunki działania gwarantujące uczciwą konkurencję. Taki nowy instrument powinien lepiej odzwierciedlać specyfikę sektora międzynarodowego transportu lotniczego i powinien umożliwiać stosowanie skutecznej procedury w dowiedzionych przypadkach nieuczciwej konkurencji.

Należy opracować, najlepiej na szczeblu UE, dodatkowy środek ochronny w postaci standardowych klauzul o uczciwej konkurencji, które powinny zostać włączone do istniejących dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi UE i krajami spoza UE. W praktyce rozwiązanie takie sprawiłoby, że w umowach dwustronnych państwa członkowskie UE i kraje partnerskie wspólnie ustalałyby procedury gwarantujące uczciwą konkurencję w odniesieniu do stosownych przewozów lotniczych.

3. Rozwiązanie problemu archaicznego ograniczenia praw własności i sprawowania kontroli

Rozwiązanie problemu archaicznego ograniczenia praw własności i sprawowania kontroli

Obecne ograniczenia dotyczące praw własności i sprawowania kontroli, stosowane przez większość krajów, blokują dostęp przewoźników do istotnych źródeł nowego kapitału. Nadszedł czas, aby w bardziej energiczny sposób przystąpić do rozwiązania tego problemu i podjąć dalsze kroki przewidziane w umowie o transporcie lotniczym UE-USA w celu liberalizacji zasad dotyczących praw własności oraz sprawowania kontroli w odniesieniu do przedsiębiorstw lotniczych, aby umożliwić liniom lotniczym konsolidację i przyciąganie inwestycji, których potrzebują. Cel ten należy realizować także na szczeblu ICAO, w tym w ramach konferencji ICAO poświęconej ruchowi lotniczemu w marcu 2013 r. Istnieją znaczne ograniczenia uniemożliwiające konsolidację na szczeblu transgranicznym, która jest przez wielu uważana za podstawowy warunek zwiększenia stabilności ekonomicznej branży przewoźników lotniczych. Na przykład w Stanach Zjednoczonych udział podmiotów zagranicznych w akcjach przedsiębiorstw lotniczych z prawem głosu ograniczony jest do 25 proc. W UE prawo własności dla podmiotów zagranicznych jest zasadniczo ograniczone do 49%. Jednak wyjątki od tej reguły można przewidzieć w umowach zawieranych między UE a krajem trzecim, do czego UE dąży w stosunkach z kluczowymi partnerami.

Jakie są najważniejsze osiągnięcia polityki w zakresie zewnętrznych stosunków w dziedzinie lotnictwa do tej pory?

1. Przywrócenie pewności prawa w odniesieniu do dwustronnych umów o komunikacji lotniczej między państwami członkowskimi UE a krajami spoza UE poprzez ich dostosowanie do wymogów unijnego prawa:

  • Ogółem do wymogów prawa unijnego dostosowano niemal 1000 dwustronnych umów o komunikacji lotniczej, obejmujących 75 proc. całości ruchu pasażerskiego przekraczającego granice UE. Pewność prawa ma znaczenie zarówno dla przewoźników unijnych, jak i spoza UE.

  • Zasadę wyznaczenia unijnego uznało około 117 krajów spoza UE. Przy czym 55 krajów zgodziło się zmienić wszystkie umowy dwustronne zawarte przez nie z państwami członkowskimi UE poprzez umowy horyzontalne z UE, podczas gdy pozostałe kraje uczyniły to na zasadzie dwustronnej z poszczególnymi państwami członkowskimi UE.

  • Konieczność przywrócenia solidnych podstaw prawnych w odniesieniu do stosunków w dziedzinie lotnictwa z UE została uznana na całym świecie; poza nielicznymi wyjątkami, kwestia ta nie jest już problematyczna.

  • W przypadku niektórych krajów istotnych z punktu widzenia lotnictwa wciąż jednak potrzeba wiele pracy, aby zakończyć proces wdrażania zasady wyznaczenia unijnego. Do krajów tych zaliczają się Indie, Chiny i Korea Południowa, a także Republika Południowej Afryki, Kenia, Nigeria i Kazachstan. Spośród nich jedynie RPA, Kenia, Nigeria i Kazachstan w żadnym stopniu nie uznały jeszcze zasady wyznaczenia unijnego.

  • W ramach wprowadzonych zmian zniesiono krajowe ograniczenia w zakresie prawa własności i sprawowania kontroli w odniesieniu do unijnych przewoźników, zgodnie z wymogami unijnego prawa. W rezultacie unijni przewoźnicy mogą oferować swoje przewozy do krajów spoza UE z dowolnego państwa członkowskiego, pod warunkiem że na mocy stosownej dwustronnej umowy o komunikacji lotniczej przysługują im prawa wyznaczenia unijnego oraz prawa przewozowe. Ponadto uznawane są fuzje między unijnymi przewoźnikami. Lecz przede wszystkim przywrócono pewność prawa w odniesieniu do umów dwustronnych, co ma znaczenie dla wszystkich operatorów.

2. Budowa rozszerzonego wspólnego obszaru lotniczego z krajami sąsiadującymi z UE:

  • Poczyniono znaczne postępy w pracach nad rozszerzonym wspólnym obszarem lotniczym z krajami sąsiadującymi; podpisano już stosowne umowy z Marokiem, Jordanią, Gruzją, Mołdawią i regionem Bałkanów Zachodnich5, a umowa z Izraelem została już parafowana. Trwają negocjacje z Ukrainą i Libanem, wkrótce mają rozpocząć się rozmowy z Tunezją i Azerbejdżanem, a w dalszej kolejności także z Armenią. Korzyści gospodarcze dla konsumentów wynikające z pierwszych z tych umów (z regionem Bałkanów Zachodnich i z Marokiem) oszacowano na ponad 3,5 mld EUR w latach 2006-2011 w przypadku umowy UE-Maroko, przy jednoczesnym olbrzymim wzroście natężenia ruchu lotniczego między UE a Marokiem oraz zwiększeniu liczby tras i przewoźników, co doprowadziło do zwiększenia konkurencji i wyboru oraz do obniżenia cen. Od 2005 r. opłaty za przewozy pasażerskie spadły realnie o około 40 proc. Podobnie umowa między UE i regionem Bałkanów Zachodnich (umowa ECAA) przyniosła korzyści gospodarcze przekraczające ogółem 2,4 mld EUR w okresie 2006-2011.

3. Negocjowanie kompleksowych umów o transporcie lotniczym z kluczowymi partnerami:

UE wynegocjowała kompleksowe umowy o transporcie lotniczym z kilkoma głównymi partnerami (Stany Zjednoczone, Kanada i Brazylia). Te kompleksowe umowy mają ogółem na celu otwarcie rynku, stworzenie warunków dla uczciwej i otwartej konkurencji poprzez konwergencję regulacyjną, liberalizację przepisów dotyczących prawa własności i sprawowania kontroli w odniesieniu do przewoźników oraz rozwiązanie praktycznych kwestii biznesowych.

Wstępna umowa ze Stanami Zjednoczonymi została podpisana w kwietniu 2007 r., a druga umowa – w czerwcu 2010 r. W grudniu 2009 r. podpisano umowę z Kanadą. W marciu 2011 r. parafowano kompleksową umowę o transporcie lotniczym z Brazylią (czeka na podpisanie).

Umowa między UE i USA odegrała kluczową rolę, jeśli chodzi o zmianę charakteru międzynarodowych umów lotniczych, dzięki odejściu od modelu skupiającego się na zwykłych negocjacjach dotyczących dostępu do rynku. Po raz pierwszy w istotnej umowie międzynarodowej stwierdzono, że należy zająć się także warunkami prowadzenia konkurencji i należy je zharmonizować, aby zapewnić uczciwą konkurencję. UE i USA wypracowały nowy wzór umowy, który uwzględnia rolę lotnictwa.

Informacje ogólne: co to jest kompleksowa umowa lotnicza?

Tradycyjnie umowy dotyczące lotnictwa negocjowane były wyłącznie na zasadzie dwustronnej między dwoma państwami, a przy tym były bardzo restrykcyjne, regulując i ograniczając liczbę przewoźników lotniczych, którzy mogli obsługiwać połączenia między dwoma krajami, wyznaczając miasta, do których mogli latać, i częstotliwość tych lotów.

Celem umów lotniczych zawieranych przez UE z sąsiadami oraz z innymi ważnymi partnerami jest dążenie do pełnego otwarcia rynku (albo natychmiast albo w drodze stopniowego procesu) między krajem partnerskim a UE jako całością.

Umowy z krajami sąsiadującymi opierają się na podejściu dwutorowym, tj.: a) stopniowym otwarciu rynku w oparciu o pełną liberalizację całości bezpośredniego ruchu między krajem sąsiadującym a UE (a w dalszej kolejności także ruchu przez punkty pośrednie lub do punktów poza terytoriami obu podmiotów); oraz b) stopniowym procesie harmonizacji przepisów, zgodnie z którym kraje sąsiadujące zobowiązują się do stopniowego wprowadzenia unijnych zasad i przepisów w dziedzinie lotnictwa do swojego prawodawstwa krajowego.

Umowy z pozostałymi kluczowymi partnerami mają ogółem na celu otwarcie rynku, stworzenie warunków dla uczciwej i otwartej konkurencji poprzez konwergencję regulacyjną (lecz nie pełną harmonizację z przepisami UE), liberalizację przepisów dotyczących prawa własności i sprawowania kontroli w odniesieniu do przewoźników oraz rozwiązanie praktycznych kwestii biznesowych.

Co to jest wspólny obszar lotniczy?

W ciągu ostatniego dwudziestolecia UE zreformowała i scaliła rozdrobnione krajowe rynki lotnicze oraz stworzyła jednolity, największy i najbardziej otwarty regionalny rynek lotniczy na świecie. Jednolity rynek lotniczy UE, który opiera się na wspólnych ogólnounijnych przepisach obejmujących wszystkie aspekty lotnictwa, to olbrzymi sukces.

UE dąży zatem do tego, aby rozszerzyć zasięg geograficzny jednolitego rynku lotniczego UE oraz płynące z niego korzyści poprzez rozszerzenie tego rynku, tak aby objął on kraje sąsiadujące.

UE wynegocjowała szereg istotnych umów o komunikacji lotniczej z krajami sąsiadującymi, które z czasem – w oparciu o równoległy proces stopniowego otwarcia rynku i konwergencji regulacyjnej w kierunku unijnego prawodawstwa i regulacji w dziedzinie lotnictwa – staną się elementem wspólnego obszaru lotniczego, obejmującego 55 krajów i 1 miliard mieszkańców, tj. dwukrotność liczby mieszkańców UE.

IP/12/1027

TABELE

Największe rynki międzynarodowe UE:

Rzeczywisty ruch pasażerski między UE-27 a krajami spoza UE w 2010 r.

(mln)

Państwo

2010

1 Stany Zjednoczone

47,2

2 Turcja

30,1

3 Szwajcaria

26,6

4 Norwegia

15,0

5 Egipt

14,0

6 Rosja

13,1

7 Zjednoczone Emiraty Arabskie

11,0

8 Maroko

10,9

9 Kanada

9,1

10 Tunezja

8,3

11 Izrael

6,7

12 Indie

5,3

13 Chiny

5,2

14 Brazylia

4,9

15 Japonia

4,6

16 Tajlandia

4,3

17 Algieria

3,5

18 Hongkong

3,5

19 Chorwacja

3,4

20 Singapur

3,1

Źródło: Eurostat (na podstawie rzeczywistej liczby przewiezionych pasażerów)

Zmiany dotyczące 20 największych rynków spoza UE (w %)

według liczby miejsc dostępnych w sprzedaży

(mln)

Państwo

2010

2000

Zmiana w %

1

Stany Zjednoczone

70,1

67,2

4,4%

2

Turcja

43,5

13,7

217,3%

3

Szwajcaria

42,1

35,8

17,7%

4

Rosja

26,9

8,8

204,9%

5

Norwegia

23,9

10,4

129,0%

6

Zjednoczone Emiraty Arabskie

18,0

4,1

336,4%

7

Kanada

15,7

9,8

59,5%

8

Maroko

14,4

4,4

224,8%

9

Chiny

10,0

2,6

285,6%

10

Izrael

8,2

6,1

34,8%

11

Chorwacja

8,0

1,9

324,3%

12

Tunezja

7,2

4,6

58,4%

13

Algieria

7,2

3,6

101,6%

14

Egipt

7,1

3,6

94,9%

15

Brazylia

6,8

3,9

77,3%

16

Japonia

6,6

6,6

0,4%

17

Indie

6,5

3,3

96,5%

18

Ukraina

5,8

1,7

243,7%

19

Singapur

5,5

4,4

26,3%

20

Katar

5,0

0,3

1560,3%

Źródło: Rozkłady OAG (Uwaga: dane w oparciu o liczbę miejsc dostępnych w sprzedaży)

25 największych przewoźników lotniczych na świecie według przychodu na pasażerokilometr (RPK)* (mld)

Przewoźnik lotniczy

2011

2000

Zmiana w %

1

Delta Air Lines

310

180

72,2%

2

United Airlines

292

203

44,1%

3

Air France KLM

217

153

41,7%

4

American Airlines

203

187

9,0%

5

IAG Group

169

161

4,5%

6

Southwest Airlines

167

68

145,4%

7

Emirates Airline

153

20

676,3%

8

Lufthansa

141

89

59,3%

9

China Southern

122

21

479,1%

10

Qantas Group

107

64

68,1%

11

Cathay Pacific

102

47

115,9%

12

US Airways

98

76

29,1%

13

Ryanair

94

4

2268,8%

14

Air China

93

18

414,4%

15

Singapore Airlines

86

71

21,5%

16

Air Canada

84

72

17,0%

17

China Eastern

79

14

483,6%

18

Japan Airlines

65

89

-27,1%

19

Korean Air

65

40

60,1%

20

easyJet

63

4

1307,9%

21

Qatar Airways

62

3

2147,1%

22

ANA

60

58

3,1%

23

Turkish Airlines

59

17

242,1%

24

TAM

57

7

683,4%

25

Thai Airways Int’l.

55

41

34,8%

Źródło: Air Transport World, Flightglobal

*) RPK = przychód na pasażerokilometr, czyli liczba pasażerów przewiezionych za opłatą na planowych przelotach pomnożona przez liczbę kilometrów pokonanych przez tych pasażerów

Najwięksi przewoźnicy europejscy (krajowi + międzynarodowi)

Ostatnie tendencje w zakresie wzrostu

Przychody na pasażerokilometr (RPK)* w mld

Przewoźnik lotniczy

2000

2010

Zmiana w %
00/10

1 Lufthansa

94

130

37,5

2 Air France

92

125

36,1

3 British Airways

119

106

-11,6

4 KLM

60

76

26,1

5 Ryanair

3

72

2031,4

6 Easyjet

5

56

1086,6

7 Iberia

40

51

28,0

8 Turkish Airlines

17

47

167,5

9 Air Berlin

8

45

479,1

10 Virgin Atlantic

29

38

29,5

11 Alitalia

41

33

-19,4

12 SWISS

3

30

748,1

13 TAP

10

24

127,1

14 SAS

23

23

2,5

15 Austrian Airlines

9

16

81,0

16 Finnair

7

16

112,7

17 Aer Lingus

9

14

56,1

18 Spanair

10

9

-3,9

19 Brussels Airlines

2

7

211,6

20 LOT

6

7

14,6

Źródło: Różne źródła z branży lotniczej

*) RPK = przychód na pasażerokilometr, czyli liczba pasażerów przewiezionych za opłatą na planowych przelotach pomnożona przez liczbę kilometrów pokonanych przez tych pasażerów

20 największych europejskich portów lotniczych

(w mln pasażerów)

Pozycja

Port lotniczy

2000

2009

2010

Zmiana 09/10

1

LONDYN/HEATHROW

64,3

65,9

65,7

-0,2%

2

PARYŻ/CHARLES-DE-GAULLE

49,7

57,7

58,0

0,5%

3

FRANKFURT/NAD MENEM

48,9

50,6

52,6

4,1%

4

MADRYT/BARAJAS

32,7

48,0

49,8

3,8%

5

AMSTERDAM/SCHIPHOL

39,3

43,5

45,1

3,7%

6

RZYM/FIUMICINO

25,9

33,4

36,0

7,6%

7

MONACHIUM

22,9

32,6

34,5

6,0%

8

LONDYN/GATWICK

32,0

32,4

31,3

-3,1%

9

BARCELONA

19,4

27,3

29,2

6,9%

10

PARYŻ/ORLY

23,8

25,1

25,2

0,3%

11

KOPENHAGA/KASTRUP

18,1

19,6

21,4

9,1%

12

PALMA DE MALLORCA

19,3

21,2

21,1

-0,4%

13

WIEDEŃ/SCHWECHAT

5,9

18,0

19,6

8,7%

14

DUSSELDORF

15,9

17,7

18,9

6,7%

15

MEDIOLAN/MALPENSA

20,6

17,3

18,7

7,9%

16

LONDYN/STANSTED

11,9

19,9

18,6

-7,0%

17

DUBLIN

13,7

20,5

18,4

-10,1%

18

MANCHESTER/INTL

18,3

18,6

17,7

-5,2%

19

BRUKSELA/NATIONAL

21,6

16,8

17,0

1,2%

20

SZTOKHOLM/ARLANDA

18,6

16,1

17,0

5,6%

Źródło: Eurostat

20 największych na świecie portów lotniczych według liczby pasażerów w 2011 r.

(w mln pasażerów)

Port lotniczy

2011

Pozycja w 2000 r.

1 Atlanta

92,4

1

2 Pekin

77,4

poza pierwszą 20

3 Londyn/Heathrow

69,4

4

4 Chicago

66,6

2

5 Tokio/Haneda

62,3

6

6 Los Angeles

61,8

3

7 Paryż CDG

61,0

8

8 Dallas

57,8

5

9 Frankfurt (nad Menem)

56,4

7

10 Hong Kong

53,3

poza pierwszą 20

11 Denver

52,7

11

12 Dżakarta

52,4

poza pierwszą 20

13 Dubaj

51,0

poza pierwszą 20

14 Amsterdam/Schiphol

49,8

10

15 Madryt/Barajas

49,6

20

16 Bangkok

47,9

poza pierwszą 20

17 Nowy Jork (JFK)

47,9

poza pierwszą 20

18 Singapur/Changi

46,5

poza pierwszą 20

19 Guangzhou

45,0

poza pierwszą 20

20 Las Vegas

41,5

12

Źródło: Międzynarodowa Rada Portów Lotniczych

25 najszybciej rozwijających się portów lotniczych w 2010 r.

(z ponad 5 mln pasażerów)

Źródło: Międzynarodowa Rada Portów Lotniczych

1 :

„Lotnictwo: „Lotnictwo: korzyści ponad granicami” (ang. Aviation: Benefits Beyond Borders), sprawozdanie opracowane przez Oxford Economics dla ATAG, marzec 2012 r.

2 :

Airbus: „Kształt przyszłości: Prognoza dla rynku globalnego na lata 2011-2030” (ang. Delivering the Future: Global Market Forecast 2011-2030)

3 :

Bombardier/Global Insight

4 :

Kraje należące do Stowarzyszenia Narodów Azji Południowo-Wschodniej (ASEAN): Brunei Darussalam, Filipiny, Indonezja, Kambodża, Laos, Malezja, Myanmar, Singapur, Tajlandia oraz Wietnam

5 :

Wielostronna umowa podpisana z następującymi partnerami: Albanią, Bośnią i Hercegowiną, Chorwacją, byłą jugosłowiańską republiką Macedonii, Czarnogórą, Serbią i Misją Tymczasowej Administracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Kosowie


Side Bar

My account

Manage your searches and email notifications


Help us improve our website