Navigation path

Left navigation

Additional tools

Κρατικές ενισχύσεις: Η Επιτροπή πραγματοποιεί διαβούλευση σχετικά με τα ζητήματα στήριξης του κινηματογράφου – συνήθεις ερωτήσεις (επικαιροποίηση: 15 Μαΐου 2012)

European Commission - MEMO/12/186   14/03/2012

Other available languages: EN FR DE DA ES NL IT SV PT FI CS ET HU LT LV MT PL SK SL BG RO

MEMO/12/186

Βρυξέλλες, 14 Μαρτίου 2012

Κρατικές ενισχύσεις: Η Επιτροπή πραγματοποιεί διαβούλευση σχετικά με τα ζητήματα στήριξης του κινηματογράφου – συνήθεις ερωτήσεις (επικαιροποίηση: 15 Μαΐου 2012)

(βλ. επίσης IP/12/245)

Ποιος είναι ο στόχος της σημερινής διαβούλευσης;

Τα κριτήρια αξιολόγησης της συμβατότητας των εθνικών, περιφερειακών και τοπικών καθεστώτων ενίσχυσης κινηματογραφικών ταινιών και οπτικοακουστικών έργων με τους κανόνες της ΕΕ για τις κρατικές ενισχύσεις λήγουν στις 31 Δεκεμβρίου 2012. Τα κριτήρια αυτά καθορίστηκαν στην ανακοίνωση της Επιτροπής για τον κινηματογράφο του 2001 (βλέπε IP/01/1326). Η ισχύς τους παρατάθηκε τρεις φορές και η πλέον πρόσφατη ήταν το 2009 (βλέπε IP/09/138).

Τον Ιούνιο του 2011, η Επιτροπή δρομολόγησε έναν πρώτο γύρο δημόσιας διαβούλευσης βάσει εγγράφου βασικών θεμάτων (βλέπε IP/11/757 και MEMO/11/428), ως πρώτο βήμα για την ολοκλήρωση της αναθεώρησης των κανόνων στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων. Το σχέδιο ανακοίνωσης που δημοσιεύεται σήμερα βασίζεται στις προτάσεις που έγιναν στο έγγραφο βασικών θεμάτων και τις συνεισφορές που υποβλήθηκαν κατά τον πρώτο γύρο της δημόσιας διαβούλευσης.

Στο πλαίσιο του δεύτερου γύρου διαβούλευσης, η Επιτροπή καλεί τους ενδιαφερομένους να σχολιάσουν το νέο σχέδιο ανακοίνωσης. Η προθεσμία υποβολής παρατηρήσεων λήγει στις 14 Ιουνίου 2012. Μετά από εξέταση των υποβληθεισών παρατηρήσεων, η Επιτροπή προβλέπει τη θέσπιση μιας αναθεωρημένης ανακοίνωσης εντός του δευτέρου εξαμήνου του 2012.

Ποια ήταν τα αποτελέσματα της ανακοίνωσης της Επιτροπής του 2001 για τον κινηματογράφο;

Οι κανόνες της ΕΕ στον τομέα των κρατικών ενισχύσεων διατηρούν μια ενιαία αγορά στην οποία οι επιχειρήσεις όλων των κρατών της ΕΕ μπορούν να ανταγωνιστούν και να ασκήσουν τις δραστηριότητές τους ίσοις όροις, αποτρέποντας τα κράτη μέλη να προωθούν, με επιλεκτικό τρόπο, ορισμένες επιχειρήσεις σε βάρος των ανταγωνιστών τους εντός της ΕΕ. Κατά κανόνα, η οικονομική στήριξη που παρέχεται από τα κράτη ή από δημόσιους οργανισμούς η οποία απειλεί να στρεβλώσει τον ανταγωνισμό, ευνοώντας συγκεκριμένες επιχειρήσεις ή βιομηχανίες, απαγορεύεται βάσει του δικαίου της ΕΕ.

Η Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ) επιτρέπει ορισμένες εξαιρέσεις στην αρχή αυτή, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται κρατικές ενισχύσεις που προορίζονται για την προώθηση του πολιτισμού. Μια τέτοια ενίσχυση μπορεί να θεωρηθεί συμβατή βάσει ορισμένων προϋποθέσεων που καθορίζονται στο άρθρο 107 παράγραφος 3 στοιχείο δ) της ΣΛΕΕ και στην ανακοίνωση για τον κινηματογράφο του 2001.

Τι σημαίνει η «υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών» στο δίκαιο της ΕΕ;

Υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών είναι κάθε όρος που περιορίζει την επιλογή της προέλευσης αγαθών, υπηρεσιών ή ατόμων του δικαιούχου ενίσχυσης και κατά συνέπεια μπορεί να επηρεάσει τους όρους συναλλαγών και ανταγωνισμού στην Ένωση σε βαθμό που αντίκειται στο κοινό συμφέρον, λόγω της παραβίασης των δικαιωμάτων ελεύθερης κυκλοφορίας στην εσωτερική αγορά. Αυτό αναφέρεται στο σημείο 42 του σχεδίου ανακοίνωσης: «Τα καθεστώτα ενισχύσεων δεν πρέπει … να περιορίζουν αδικαιολόγητα την ελευθερία των δικαιούχων της ενίσχυσης να αποκτούν αγαθά και υπηρεσίες από οπουδήποτε στην εσωτερική αγορά». Πάντως, όροι που βασίζονται στον τόπο χρήσης ή κατανάλωσης αγαθών ή υπηρεσιών, ανεξάρτητα από την προέλευσή τους, δεν θεωρούνται υποχρεώσεις εδαφικότητας των δαπανών.

Για παράδειγμα, εάν ένα κράτος μέλος λέει ότι η ενίσχυση διατίθεται αποκλειστικά σε δραστηριότητες που συνδέονται με την παραγωγή στο συγκεκριμένο κράτος μέλος, αυτό δεν παραβιάζει τις βασικές αρχές της Συνθήκης (και δεν αποτελεί υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών), εφόσον οι παραγωγοί εξακολουθούν να έχουν την ευχέρεια να αγοράζουν τα σχετικά αγαθά και υπηρεσίες από οποιοδήποτε μέρος του ΕΟΧ (και όχι αποκλειστικά από επιχειρήσεις του συγκεκριμένου κράτους μέλους).

Χαρακτηριστικά παράδειγμα:

1) Ένα περιφερειακό καθεστώς ενίσχυσης κινηματογραφικών ταινιών απαιτεί όλες οι ταινίες που στηρίζει να έχουν ελάχιστη δραστηριότητα παραγωγής 10 ημερών στην περιοχή. Πάντως, ο παραγωγός έχει την ευχέρεια να χρησιμοποιεί και να απασχολεί στην παραγωγή αγαθά, υπηρεσίες και άτομα από οποιοδήποτε μέρος του ΕΟΧ. Αυτό δεν αποτελεί υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών διότι δεν υπάρχει περιορισμός στην προέλευση των αγαθών και υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή

2) Ένα εθνικό καθεστώς ενίσχυσης κινηματογραφικών ταινιών απαιτεί ότι όλες οι ταινίες που στηρίζει πρέπει να δαπανούν 50% του συνολικού προϋπολογισμού κινηματογραφικής παραγωγής σε αγαθά και υπηρεσίες που προέρχονται από επιχειρήσεις οι οποίες είναι εγκατεστημένες στο συγκεκριμένο κράτος μέλος. Αυτό είναι υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών διότι στην περίπτωση υπάρχει εδαφικός περιορισμός στην προέλευση των αγαθών και υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή-

Γιατί η Επιτροπή προτείνει αλλαγή του κριτηρίου της ανακοίνωσης για την «υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών»;

Οι θεμελιώδεις αρχές της εσωτερικής αγοράς, που εγγυώνται την ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών, εργαζομένων, υπηρεσιών και κεφαλαίων, απαιτούν από τα καθεστώτα ενισχύσεων να μην περιορίζουν αδικαιολόγητα την ελευθερία των δικαιούχων ενίσχυσης να αποκτούν αγαθά και υπηρεσίες σε οποιοδήποτε μέρος της εσωτερικής αγοράς.

Το κριτήριο εδαφικότητας των δαπανών της ισχύουσας ανακοίνωσης επιτρέπει στα κράτη μέλη να επιβάλουν ότι έως το 80% του προϋπολογισμού παραγωγής μιας επιδοτούμενης ταινίας ή τηλεοπτικής παραγωγής θα πρέπει να δαπανάται σε αγαθά και υπηρεσίες που παρέχονται από επιχειρήσεις οι οποίες εδρεύουν στο κράτος μέλος που προσφέρει την ενίσχυση.

Για παράδειγμα, εάν ένα κράτος μέλος προσφέρει ένα μικρό μόνο ποσό επιχορήγησης ύψους 300.000 ευρώ σε μια ταινία με προϋπολογισμό παραγωγής 3 εκατ. ευρώ, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να επιμείνει να δαπανηθούν 2,4 εκατ. ευρώ του προϋπολογισμού παραγωγής σε αγαθά και υπηρεσίες που παρέχονται από επιχειρήσεις του συγκεκριμένου κράτους μέλους, ως προϋπόθεση για τη χορήγηση της ενίσχυσης. Στην περίπτωση αυτή μόνο 0,6 εκατ. ευρώ του προϋπολογισμού παραγωγής μπορούν να δαπανηθούν σε αγαθά και υπηρεσίες που παρέχονται από επιχειρήσεις εκτός του εν λόγω κράτους μέλους.

Πολλές αποφάσεις του Δικαστηρίου από το 2001, όπως η απόφαση Laboratoires Fournier, δείχνουν ότι το Δικαστήριο φαίνεται να θεωρεί ότι ένας τέτοιος περιορισμός στην προέλευση των αγαθών και υπηρεσιών είναι δυσανάλογος. Κατά συνέπεια, το έγγραφο βασικών θεμάτων πρότεινε τον περιορισμό της μέγιστης υποχρέωσης εδαφικότητας των δαπανών σε ποσοστό 100% του ποσού της ενίσχυσης αντί του ισχύοντος 80% του προϋπολογισμού παραγωγής. Οι απαντήσεις στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης ποικίλουν σημαντικά και κυμαίνονται από τη στήριξη της ισχύουσας ρύθμισης έως τη σύσταση μιας συνολικής απαγόρευσης υποχρεώσεων εδαφικότητας των δαπανών στα καθεστώτα ενίσχυσης κινηματογραφικών ταινιών.

Ποιες «υποχρεώσεις εδαφικότητας των δαπανών» επιτρέπει το σχέδιο ανακοίνωσης;

Για να επιτραπεί η δημιουργία εμπειρογνωσίας σχετικά με τον κινηματογράφο στην ΕΕ, το σχέδιο ανακοίνωσης προτείνει μια ειδική εξαίρεση: ότι ένα καθεστώς ενίσχυσης κινηματογραφικών ταινιών θα μπορούσε να αρνηθεί την υποστήριξη ταινιών που δεν δαπανούν τουλάχιστον το 100% του ποσού της ενίσχυσης τοπικά (κριτήριο επιλεξιμότητας). Θα επρόκειτο για «υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών» που κανονικά δεν θα επιτρεπόταν από το δίκαιο της ΕΕ, λόγω των περιορισμών που θα μπορούσαν να προκύψουν για την ελεύθερη κυκλοφορία. Πάντως, το σχέδιο ανακοίνωσης προτείνει ότι αυτό θα μπορούσε να ήταν αναλογική εξαίρεση στις γενικές αρχές, λόγω της υψηλής κινητικότητας που συνδέεται με τον χαρακτήρα μιας κινηματογραφικής παραγωγής.

Αυτό δεν θα απέτρεπε μια επιτροπή επιλογής να χορηγήσει ενίσχυση σε κινηματογραφική ταινία την οποία θεωρεί ως πλέον αξιόλογη μεταξύ των υποβληθεισών προτάσεων. Στην πράξη, συνολικά, οι κινηματογραφικές παραγωγές που ενισχύονται με βάση καθεστώς ενίσχυσης κινηματογραφικών ταινιών συχνά δαπανούν περισσότερα από τον συνολικό τους προϋπολογισμό επιτόπου, σε σχέση με το ποσό της ενίσχυσης.

Επειδή φαίνεται να υπάρχουν κάποιες παρανοήσεις, πρέπει να σημειωθεί ότι και το κριτήριο εδαφικότητας στην ανακοίνωση του 2001 και το προταθέν κριτήριο εδαφικότητας στο σχέδιο ανακοίνωσης παρέχουν στα κράτη μέλη τη δυνατότητα (όχι την υποχρέωση) να επιβάλουν απαιτήσεις υποχρέωσης εδαφικότητας των δαπανών στις κινηματογραφικές παραγωγές.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

3) Στο ανωτέρω χαρακτηριστικό παράδειγμα 2 (εθνικό καθεστώς ενίσχυσης κινηματογραφικών ταινιών που απαιτεί να δαπανάται το 50% του συνολικού προϋπολογισμού της κινηματογραφικής παραγωγής σε αγαθά και υπηρεσίες που παρέχονται από επιχειρήσεις εγκατεστημένες στο εν λόγω κράτος μέλος) ας υποθέσουμε ότι η ένταση ενίσχυσης ανέρχεται σε 50% του προϋπολογισμού παραγωγής. Στην περίπτωση αυτή, το σχέδιο ανακοίνωσης επιτρέπει στο καθεστώς ενίσχυσης να απαιτεί ότι έως το 100% του ποσού της ενίσχυσης (ήτοι, έως 50% του προϋπολογισμού παραγωγής) δαπανάται σε αγαθά και υπηρεσίες που παρέχονται από τοπικές επιχειρήσεις. Κατά συνέπεια, το καθεστώς τηρεί το κριτήριο εδαφικότητας των δαπανών του σχεδίου ανακοίνωσης, παρότι περιλαμβάνει μια υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών και η Επιτροπή θα το κήρυττε συμβατό με την εσωτερική αγορά.

4) Ως προϋπόθεση για τη χορήγηση ενίσχυσης, ένα τοπικό καθεστώς στήριξης κινηματογραφικών ταινιών απαιτεί ότι τουλάχιστον το 200% του ποσού της ενίσχυσης πρέπει να δαπανηθεί σε αγαθά και υπηρεσίες που παρέχονται από επιχειρήσεις οι οποίες είναι εγκατεστημένες στον τόπο αυτό. Όπως στο χαρακτηριστικό παράδειγμα 3, αυτό είναι υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών διότι πρόκειται για περιορισμό στην προέλευση των αγαθών και υπηρεσιών που χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο της παραγωγής. Πάντως, αντίθετα από το παράδειγμα 3, η Επιτροπή δεν θα ενέκρινε το τοπικό καθεστώς στήριξης κινηματογραφικών ταινιών εκτός εάν το κράτος μέλος μείωνε την υποχρέωση εδαφικότητας των δαπανών έως το «100% του ποσού της ενίσχυσης» στο πλαίσιο του κριτηρίου εδαφικότητας του σχεδίου ανακοίνωσης.

Πώς ο κανόνας αυτός μπορεί να εφαρμοστεί στα καθεστώτα φορολογικών κινήτρων για την κινηματογραφική παραγωγή;

Το σχέδιο ανακοίνωσης θεσπίζει έναν ειδικό κανόνα για τα καθεστώτα ενίσχυσης του οπτικοακουστικού τομέα, όπου το ποσό της ενίσχυσης υπολογίζεται βάσει της εδαφικότητας των δαπανών της παραγωγής, ως καθεστώς φορολογικών κινήτρων για την κινηματογραφική παραγωγή.

Η απαίτηση που προτείνεται στο σχέδιο ανακοίνωσης (ότι, στα καθεστώτα αυτά, οποιαδήποτε δαπάνη παραγωγής εντός του ΕΟΧ πρέπει να είναι επιλέξιμη για την ενίσχυση) αντικατοπτρίζει την απόφαση του Δικαστηρίου στην υπόθεση Laboratoires Fournier. Επίσης, όπως για όλα τα καθεστώτα ενίσχυσης κινηματογραφικών και τηλεοπτικών παραγωγών, το σχέδιο ανακοίνωσης προβλέπει ότι το κράτος μέλος μπορεί να απαιτήσει να δαπανηθεί έως το 100% του ποσού της ενίσχυσης σε αγαθά και υπηρεσίες που προέρχονται από την επικράτειά του

Πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τις γενικές φορολογικές αρχές, τα κράτη μέλη δεν υποχρεούνται να χορηγούν φορολογικά κίνητρα για δαπάνες οι οποίες δεν συνδέονται άμεσα με δραστηριότητες που παράγουν φορολογητέα εισοδήματα στο έδαφός τους

Χαρακτηριστικά παραδείγματα:

5) Ένα φορολογικό κίνητρο για κινηματογραφική παραγωγή στο οποίο η επιλέξιμη δαπάνη ορίζεται από τον δικαιούχο ως δαπάνη πριν από την παραγωγή, δαπάνη κατά το γύρισμα της ταινίας και δαπάνη μετά την παραγωγή για προϊόντα και υπηρεσίες που χρησιμοποιήθηκαν και αναλώθηκαν στο κράτος μέλος. Αυτό ευθυγραμμίζεται με τις γενικές αρχές της φορολογίας και της ελεύθερης κυκλοφορίας, εφόσον η προέλευση των εν λόγω αγαθών και υπηρεσιών δεν περιορίζεται.

6) Ένα καθεστώς ενίσχυσης κινηματογραφικών ταινιών στο οποίο το ποσό της ενίσχυσης είναι αναλογικό με τις δαπάνες παραγωγής σε αγαθά και υπηρεσίες του ΕΟΧ μπορεί να απαιτεί ότι όλη η παραγωγική δραστηριότητα πρέπει να λάβει χώρα στο έδαφός του και ότι το 100% του ποσού της ενίσχυσης πρέπει να δαπανάται σε αγαθά και υπηρεσίες που προέρχονται από το έδαφός του.

Τι ισχύει σχετικά με τον ανταγωνισμό μεταξύ κρατών μελών για την προσέλκυση μεγάλων κινηματογραφικών παραγωγών;

Ορισμένες απαντήσεις στο πλαίσιο της πρώτης διαβούλευσης προέβαλαν το επιχείρημα ότι η Ευρώπη θα έχανε μεγάλες παραγωγές, εάν η Επιτροπή απαγόρευε στα κράτη μέλη να χρησιμοποιούν κρατικές ενισχύσεις για να τις προσελκύσουν. Όπως απορρέει, υπάρχει σαφής διεθνής ανταγωνισμός για την προσέλκυση μεγάλων παραγωγών, όπως μεταξύ πολιτειών των ΗΠΑ, του Καναδά, κρατών μελών της ΕΕ και αρκετών άλλων χωρών ανά τον κόσμο. Ορισμένα κράτη μέλη της ΕΕ ανέφεραν ανεξάρτητα και εμπιστευτικά στις υπηρεσίες της Επιτροπής, στο πλαίσιο κοινοποίησης καθεστώτων ενίσχυσης κινηματογραφικών ταινιών, ότι προωθούν ή θεσπίζουν τα καθεστώτα τους ώστε να είναι σε θέση να παραμείνουν ανταγωνιστικά σε σχέση με ορισμένα άλλα κράτη μέλη.

Το σχέδιο ανακοίνωσης προτείνει ότι οι δαπάνες παραγωγής εντός του ΕΟΧ, και όχι μόνον εντός του κράτους μέλους που χορηγεί την ενίσχυση, θα μπορούν να είναι επιλέξιμες για ενίσχυση βάσει καθεστώτων στα οποία το ποσό της ενίσχυσης υπολογίζεται βάσει των δαπανών παραγωγής για αγαθά και υπηρεσίες που προέρχονται από έναν συγκεκριμένο τόπο. Αυτό θα επέτρεπε σε ταινίες που γυρίζονται σε διάφορα κράτη μέλη να επωφελούνται από διάφορους μηχανισμούς κρατικών ενισχύσεων. Κατά συνέπεια, οι ευρωπαϊκοί τόποι παραγωγής θα παρέμεναν ελκυστικοί για τους παραγωγούς, ενώ η απειλή στρέβλωσης του ανταγωνισμού στην εσωτερική αγορά θα μειωνόταν αισθητά.

Επίσης, το σχέδιο ανακοίνωσης προτείνει την ακόλουθη προοδευτικά μειούμενη χρηματοδότηση, εάν η ενισχυόμενη ταινία δεν είναι ευρωπαϊκή:

Μέρος του προϋπολογισμού παραγωγής

Μέγιστη ένταση ενίσχυσης

Μικρότερο των 10 εκατ. ευρώ

50%

10 εκατ. ευρώ – 20 εκατ. ευρώ

30%

Άνω των 20 εκατ. ευρώ

10%

Για παράδειγμα, στην περίπτωση μιας ταινίας με προϋπολογισμό παραγωγής 100 εκατ. ευρώ που δεν χαρακτηρίζεται ως ευρωπαϊκή εργασία σύμφωνα με τον ορισμό που προτείνεται στο παράρτημα του σχεδίου ανακοίνωσης, το ανώτατο σωρευτικό ποσό ενίσχυσης θα είναι 5 εκατ. ευρώ (50%) για τα πρώτα 10 εκατ. ευρώ του προϋπολογισμού, 3 εκατ. ευρώ (30%) για τα επόμενα 10 εκατ. ευρώ του προϋπολογισμού και 8 εκατ. ευρώ (10%) για τα υπόλοιπα 80 εκατ. ευρώ του προϋπολογισμού – ήτοι συνολικά 16 εκατ. ευρώ

Συμφωνεί το σημείο 42 τρίτη περίπτωση με την οδηγία για την απόσπαση εργαζομένων;

Η εν λόγω περίπτωση («… για παράδειγμα, τα καθεστώτα ενισχύσεων δεν θα πρέπει … να απαιτούν από εργαζομένους αλλοδαπών εταιρειών που προσφέρουν υπηρεσίες στον τομέα του κινηματογράφου να πληρούν εθνικές προδιαγραφές εργασίας») επαναλαμβάνει τη διατύπωση της ανακοίνωσης του 2001. Πάντως, πρέπει να παραπέμπει στην οδηγία για την απόσπαση εργαζομένων, η ερμηνεία της οποίας διατίθεται στον δικτυακό τόπο της ΓΔ Απασχόλησης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής

Όσον αφορά το σημείο 44 παράγραφος 2 του σχεδίου ανακοίνωσης, τι θα συνέβαινε με τις ταινίες που προέρχονται από χώρες με πάνω από μία επίσημες γλώσσες;

Το σχέδιο ανακοίνωσης θα έπρεπε να αναφέρεται σε μία επίσημη γλώσσα του κράτους μέλους ή περιοχών, και όχι στις εθνικές γλώσσες των κρατών μελών.

Πώς θα μπορούσε να εφαρμοστεί η ένταση ενίσχυσης στην σεναριογραφία και ανάπτυξη που αναφέρεται στο σημείο 44 παράγραφος 3;

Η πρόταση προβλέπει ότι η σεναριογραφία και η ανάπτυξη θα μπορούν να λαμβάνουν το 100% της κρατικής χρηματοδότησης έως το 100% των δαπανών. Για τα σχέδια αυτά τα οποία υλοποιούνται ως κινηματογραφικές παραγωγές, η δαπάνη για τη σεναριογραφία και ανάπτυξη θα πρέπει να περιλαμβάνεται στον προϋπολογισμό παραγωγής και η αναλογία της δημόσιας χρηματοδότησης θα πρέπει να περιλαμβάνεται στον υπολογισμό της έντασης της ενίσχυσης.

Για παράδειγμα, ένας σεναριογράφος λαμβάνει 10.000 ευρώ από κρατικούς πόρους (80% της δαπάνης) για να γράψει ένα σενάριο και στη συνέχεια ο παραγωγός αποκτά το σενάριο για 5.000 ευρώ. Το κόστος του σεναρίου θα περιληφθεί στον προϋπολογισμό παραγωγής ως 5.000 ευρώ. Στον υπολογισμό της έντασης της ενίσχυσης της ταινίας, εφόσον το σενάριο έλαβε δημόσια χρηματοδότηση κατά 80%, η ταινία θα πρέπει να θεωρείται ότι έλαβε 4.000 ευρώ (ήτοι 80% των 5.000 ευρώ της τιμής αγοράς) ως ενίσχυση.

Πώς λειτουργεί στην πράξη η ένταση ενίσχυσης για κινηματογραφική διανομή και προώθηση που προτείνεται στο σημείο 44 παράγραφος 4;

Εάν μια ταινία με προϋπολογισμό παραγωγής 20 εκατ. ευρώ λάβει 10 εκατ. ευρώ ως συνολική ενίσχυση (από όλες τις κρατικές πηγές), η ένταση ενίσχυσης είναι 50%. Η πρόταση στο σημείο 44 παράγραφος 4 είναι ότι στην περίπτωση αυτή ένας διανομέας θα πρέπει να είναι σε θέση να ανταποκριθεί με προϋπολογισμό διανομής π.χ. 20.000 ευρώ για την ταινία και να προσδοκά να ενίσχυση 50% επί του ποσού αυτού.

Εάν η ταινία γυρίστηκε σε τρίτη χώρα και δεν έλαβε καμία στήριξη παραγωγής από την ΕΕ, σύμφωνα με το σημείο 44 παράγραφος 4, (ενδεχομένως) θα μπορούσε να λάβει 50% στήριξη παραγωγής και κατά συνέπεια θα μπορούσε να προσδοκά ενίσχυση διανομής 10.000 ευρώ (50% των 20.000 ευρώ).

Το σημείο 44 παράγραφος 5 του σχεδίου ανακοίνωσης αναφέρεται σε ενίσχυση διανομής ή ενίσχυση παραγωγής;

Το σημείο 44 παράγραφος 5 αναφέρεται σε ενίσχυση παραγωγής στην περίπτωση μη ευρωπαϊκών έργων. Θα πρέπει να περιληφθεί μετά τις σκέψεις 44 παράγραφος 2 και όχι μετά το σημείο 44 παράγραφος 4, όπως στο δημοσιευθέν σχέδιο.

Το σημείο 44 παράγραφος 6 του σχεδίου ανακοίνωσης προτείνει τον αποκλεισμό ενισχύσεων για δαπάνες μετά την παραγωγή και δαπάνες για το γύρισμα ταινίας;

Όχι. Η πρόταση στο σχέδιο ανακοίνωσης επιδιώκει να διασαφηνίσει τη σχετική πρόταση της ανακοίνωσης του 2001.

Στόχος είναι ότι δεν πρέπει να προορίζεται η ενίσχυση για επιμέρους τμήματα της αξίας της αλυσίδας παραγωγής. Η σεναριογραφία και ανάπτυξη εξαιρούνται από αυτό.

Για παράδειγμα, ένα κράτος μέλος δεν θα πρέπει να προσφέρει στους παραγωγούς επιπλέον κίνητρα ρητά για το στάδιο μετά την παραγωγή στο κράτος μέλος. Αυτό θα ήταν μια έμμεση ενίσχυση προς τον «μετά την παραγωγή» τομέα του κράτους μέλους. Η ενίσχυση θα πρέπει να αφορά τις συνολικές δραστηριότητες παραγωγής.

Τι ισχύει για ταινίες που έγιναν βάσει συμβάσεων συμπαραγωγής μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών, οι οποίες δεν περιέχουν τον ορισμό του «ευρωπαϊκού έργου» στο παράρτημα;

Ο ορισμός που περιέχεται στο σχέδιο ανακοίνωσης βασίζεται στον ορισμό μιας ευρωπαϊκής ταινίας που περιέχεται στο πρόγραμμα MEDIA 2007. Στο πλαίσιο των κρατικών ενισχύσεων, ενδεχομένως θα έπρεπε να προστεθούν ταινίες που έγιναν βάσει συμβάσεων συμπαραγωγής μεταξύ κρατών μελών και τρίτων χωρών στον εν λόγω ορισμό.

Ο ορισμός αυτός εντάχθηκε αποκλειστικά ως προτεινόμενος τρόπος για τον περιορισμό του ανταγωνισμού μεταξύ των κρατών μελών στην προσέλκυση των προαναφερθεισών μεγάλων διεθνών παραγωγών. Ένας εναλλακτικός ορισμός του ευρωπαϊκού έργου που θα μπορούσε να είναι κατάλληλος είναι εκείνος που περιέχεται στην οδηγία για τις οπτικοακουστικές υπηρεσίες στα μέσα ενημέρωσης. Θα ήταν ευπρόσδεκτες άλλες υποδείξεις για έναν μηχανισμό που θα περιόριζε τον ανταγωνισμό μεταξύ κρατών μελών, ενδεχομένως χωρίς να απαιτεί διάκριση μεταξύ ευρωπαϊκών και μη ευρωπαϊκών έργων.

Τί ισχύει σχετικά με τις κρατικές ενισχύσεις για διαμεσικά/πολυμεσικά έργα και παιχνίδια;

Δεδομένου ότι τα διαμεσικά και πολυμεσικά έργα συνδέονται αναπόφευκτα με την παραγωγή ταινίας, η συνιστώσα της παραγωγής ταινίας θεωρείται ως οπτικοακουστικό έργο για τους σκοπούς του σχεδίου ανακοίνωσης.

Οι περισσότερες απαντήσεις στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης που περιέχονται στο έγγραφο βασικών θεμάτων ήταν αντίθετες προς την επέκταση του πεδίου εφαρμογής του σχεδίου ανακοίνωσης στα παιχνίδια. Τα παιχνίδια παρουσιάζουν διαφορετικά χαρακτηριστικά από τις ταινίες όσον αφορά την παραγωγή, τη διανομή, την εμπορία και την κατανάλωση.

Η Επιτροπή δεν διαθέτει κρίσιμη μάζα αποφάσεων σχετικά με κρατικές ενισχύσεις που συνδέονται με τα παιγνίδια και κατόπιν αυτού δεν έχει επαρκή εμπειρία για να ορίσει κοινά κριτήρια εκτίμησης και απαλλαγής γι’ αυτό το είδος των ενισχύσεων. Συνεπώς, θα ήταν πρόωρο να ενταχθεί ο εν λόγω τομέας στο σχέδιο.

Πάντως, κάθε μέτρο κρατικής ενίσχυσης που αφορά παιχνίδια θα συνεχίσει να εξετάζεται κατά περίπτωση.

Γιατί η Επιτροπή αμφισβητεί τα παραδοσιακά «παράθυρα κυκλοφορίας»;

Το ζήτημα των καθεστώτων ενίσχυσης που επιβάλλουν ειδικά «παράθυρα κυκλοφορίας» ως προϋπόθεση ενίσχυσης τέθηκε σε πολλές απαντήσεις στο πλαίσιο της πρώτης δημόσιας διαβούλευσης. Οι παραγωγοί και οι διανομείς ισχυρίστηκαν ότι οι στρατηγικές εμπορίας και διάθεσης κινηματογραφικών ταινιών θα έπρεπε να αφεθούν στην εκτίμηση της αγοράς, εφόσον ποικίλλουν από ένα σε άλλο οπτικοακουστικό έργο. Μία μελέτη σχετικά με τις πολυεδαφικές άδειες που εκπονήθηκε από την Επιτροπή περιέχει κατάλογο κρατών μελών που επιβάλλουν τέτοιου είδους όρους.

Η επιβολή «παραθύρων κυκλοφορίας» ως προϋπόθεση για τη χορήγηση ενίσχυσης μπορεί να έχει επιπτώσεις στην προβολή και κυκλοφορία οπτικοακουστικών έργων και, κατόπιν αυτού, στην αποτελεσματικότητα της ενίσχυσης, εξασφαλίζοντας την προσφορά στο ευρωπαϊκό κοινό μιας ευρύτερης πολιτιστικής επιλογής οπτικοακουστικών έργων. Συνεπώς, το σχέδιο ανακοίνωσης συνιστά στα κράτη μέλη να μην επιβάλλουν αδικαιολόγητους περιορισμούς στη διανομή και εμπορία οπτικοακουστικών έργων, ως προϋπόθεση για τη χορήγηση ενίσχυσης.

Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα επανεξέτασης εκ μέρους της Επιτροπής;

Ενδεικτικό χρονοδιάγραμμα δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της δημόσιας διαβούλευσης. Το χρονοδιάγραμμα αυτό θα επικαιροποιείται στον βαθμό που προχωρεί η αναθεώρηση:

  • Μάρτιος 2012 – Ιούνιος 2012: Δημόσια διαβούλευση σχετικά με το σχέδιο ανακοίνωσης

  • Ιούνιος 2012: Δημοσίευση των απαντήσεων που δόθηκαν στο πλαίσιο της διαβούλευσης

  • 2ο εξάμηνο 2012: Έκδοση νέας ανακοίνωσης για τον κινηματογράφο


Side Bar

My account

Manage your searches and email notifications


Help us improve our website