Navigation path

Left navigation

Additional tools

Komisja Europejska - Komunikat prasowy

Szlak środkowośródziemnomorski: Komisja proponuje plan działania w celu wsparcia Włoch, zmniejszenia obciążeń i wzmocnienia solidarności

Strasburg, 4 lipca 2017 r.

W związku z tym, że sytuacja na szlaku środkowośródziemnomorskim staje się coraz trudniejsza, Komisja ustanawia dziś szereg natychmiastowych środków, które mogą zostać zastosowane przez państwa członkowskie UE, Komisję i agencje UE, a także przez same Włochy.

Opierając się na wynikach ostatnich dwóch lat prac na rzecz ratowania życia na morzu i zarządzania rosnącą liczbą osób przybywających do Europy wzdłuż szlaku środkowośródziemnomorskiego, wszystkie zainteresowane strony muszą teraz zintensyfikować i przyspieszyć działania w odpowiedzi na coraz pilniejszą sytuację i w celu wypełnienia zobowiązań podjętych przez przywódców UE. Zaproponowane dzisiaj środki powinny stanowić podstawę dyskusji na nieformalnym posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, które odbędzie się w czwartek w Tallinnie.

Przewodniczący Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker powiedział: „Dramatyczna sytuacja w regionie Morza Śródziemnego nie jest ani nowa, ani przejściowa. W ciągu ostatnich dwóch i pół roku poczyniliśmy ogromne postępy na rzecz prawdziwej unijnej polityki migracyjnej, ale pilność sytuacji wymaga od nas teraz znacznego przyspieszenia zbiorowych działań, by nie pozostawić Włoch samych z tym problemem. Nasze wysiłki muszą się koncentrować na solidarności – z osobami uciekającymi przed wojną i prześladowaniami oraz z naszymi państwami członkowskimi znajdującymi się pod największą presją. Jednocześnie musimy wesprzeć Libię w walce z przemytnikami i usprawnianiu kontroli granicznych w celu zmniejszenia liczby osób podejmujących niebezpieczną podróż do Europy".

Działania mające na celu wspieranie Włoch oraz zmniejszenie przepływów migracyjnych

Komisja Europejska proponuje szereg środków, które mają zostać wprowadzone przez Unię Europejską w celu przyspieszenia wspólnych prac wzdłuż szlaku środkowośródziemnomorskiego, w tym w szczególności:

Komisja zamierza:

  • dalej zwiększać zdolności władz Libii w ramach przygotowanego wspólnie z Włochami projektu o wartości 46 mln EUR;
  • wspierać utworzenie w pełni funkcjonalnego morskiego ratowniczego centrum koordynacyjnego w Libii;
  • zwiększyć finansowanie zarządzania migracjami we Włoszech, przeznaczając na ten cel dodatkowe 35 mln EUR gotowych do natychmiastowego wykorzystania;
  • zapewnić pełną mobilizację unijnych agencji:
    • Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO), który jest gotowy zwiększyć liczbę mobilnych zespołów wspierających rozpatrywanie wniosków;
    • Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej, która powinna pilnie przeanalizować propozycje Włoch dotyczące wspólnej operacji „Tryton”
    • oraz rezerwy szybkiego reagowania Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, składającej się z ponad 500 ekspertów ds. powrotów, która jest gotowa do wykorzystania na wniosek Włoch;
  • już dziś rozpocząć i finansować nowy proces składania zobowiązań dotyczących liczby osób przesiedlanych z Libii, Egiptu, Nigru, Etiopii, Sudanu w powiązaniu z UNHCR;
  • współpracować z Libią na rzecz wzmocnienia kontroli na granicy południowej we współpracy z państwami Grupy Pięciu na rzecz Sahelu (Sahel G5) i państwami członkowskimi, przy unijnym wsparciu finansowym;
  • zintensyfikować prace umożliwiające zawarcie umów o readmisji (lub równoważnych nieformalnych uzgodnień) z państwami pochodzenia i tranzytu, przy wsparciu państw członkowskich;
  • zaangażować się w dalszą współpracę z Nigrem i Mali w ramach partnerstwa w celu zapobieżenia przemieszczaniu się osób w kierunku Libii;
  • kontynuować współpracę z Międzynarodową Organizacją ds. Migracji (IOM) w celu przyspieszenia wspomaganych dobrowolnych powrotów z Nigru i Libii do krajów pochodzenia, w tym poprzez zapewnienie dodatkowego finansowania;
  • zapewnić, we współpracy z państwami członkowskimi, pełne wdrożenie ram partnerstwa, również poza początkowymi 5 krajami priorytetowymi, przy wykorzystaniu zarówno mechanizmów zachęty, jak i sankcji;
  • oprócz 200 mln EUR zmobilizowanych w 2017 r. w ramach północnoafrykańskiego segmentu funduszu powierniczego UE dla Afryki zapewnić równoważne finansowanie na 2018 r. i kolejne lata z budżetu UE i państw członkowskich (zob. tabela);

państwa członkowskie powinny:

  • wnieść znacznie większe wkłady na rzecz funduszu powierniczego UE dla Afryki, aby uzupełnić kwotę 2,6 mld EUR pochodzącą z ograniczonego budżetu UE zgodnie ze zobowiązaniami podjętymi w listopadzie 2015 r. (zob. tabela);
  • przyspieszyć relokacje z Włoch, szybciej reagując na włoskie wnioski, zwiększając swoje zobowiązania i podejmując je bardziej regularnie;
  • wraz z Komisją i Służbą Działań Zewnętrznych pomagać w nawiązaniu dialogu z Tunezją, Egiptem i Algierią, aby zachęcić je do przyłączenia się do sieci Seahorse w basenie Morza Śródziemnego oraz wezwać Tunezję, Libię i Egipt do zadeklarowania obszarów działań poszukiwawczo-ratowniczych i ustanowienia formalnego morskiego ratowniczego centrum koordynacyjnego;
  • przyspieszyć, we współpracy z Parlamentem Europejskim, dyskusje w sprawie reformy systemu dublińskiego dotyczącej przydzielania wniosków o udzielenie azylu w UE w celu zapewnienia bardziej stabilnych ram zarządzania podobnymi problemami w przyszłości;
  • zmobilizować swój potencjał, we współpracy z Europejską Strażą Graniczną i Przybrzeżną, aby wesprzeć powroty migrantów o nieuregulowanym statusie z Włoch;

Włochy powinny:

  • opracować, w porozumieniu z Komisją oraz w oparciu o dialog z organizacjami pozarządowymi, kodeks postępowania dla organizacji pozarządowych prowadzących działania poszukiwawczo-ratownicze na Morzu Śródziemnym;
  • wypełnić swoje zobowiązania w zakresie relokacji poprzez:
    • niezwłoczne zarejestrowanie wszystkich Erytrejczyków przebywających we Włoszech,
    • scentralizowanie i standaryzację procedury relokacji,
    • umożliwienie relokacji małoletnich bez opieki,
    • wykazanie się większą elastycznością w zakresie kontroli bezpieczeństwa organizowanych dwustronnie z innymi państwami członkowskimi;
  • jak najszybciej wdrożyć ustawę Minnitiego, w tym poprzez:
    • tworzenie dodatkowych zdolności w punktach szybkiej rejestracji migrantów („hotspotach”),
    • zwiększanie zdolności przyjmowania i znaczne zwiększenie zdolności w zakresie zatrzymywania, aby jak najszybciej uzyskać co najmniej 3000 miejsc
    • przedłużenie maksymalnego okresu zatrzymania zgodnie z prawem UE
    • oraz znaczne przyspieszenie rozpatrywania wniosków o azyl na etapie odwołania;
  • nasilić działania powrotowe poprzez:
    • stosowanie przyspieszonej procedury powrotu,
    • bardziej powszechne wykorzystanie trybu przyspieszonego i przesłanek niedopuszczalności,
    • opracowanie krajowego wykazu bezpiecznych krajów pochodzenia,
    • wydawanie decyzji nakazujących powrót równolegle do decyzji w sprawie udzielenia azylu i jednocześnie z tymi decyzjami,
    • rozważenie możliwości stosowania ograniczeń pobytu
    • oraz powstrzymanie się od wydawania dokumentów podróży osobom ubiegającym się o azyl.

Zob. pełny plan działania Komisji.

Kolejne kroki

Komisja działa w porozumieniu z estońską prezydencją Rady, a przedstawione dziś działania powinny stanowić podstawę dyskusji na temat natychmiastowego wsparcia dla Włoch, która odbędzie się w czwartek na nieformalnym posiedzeniu Rady ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych w Tallinnie.

Kontekst

Unia Europejska i jej państwa członkowskie stopniowo ustanowiły jasno sformułowane i bardziej zdecydowane działania polityczne w celu ratowania życia ludzkiego i skuteczniejszego zarządzania przepływami migracyjnymi na szlaku środkowośródziemnomorskim (zob. tutaj).

Jednak w związku z licznymi ofiarami śmiertelnymi i przepływami migracyjnymi przede wszystkim migrantów ekonomicznych szlak środkowośródziemnomorski stanowi strukturalne wyzwanie oraz pozostaje pilnym i poważnym problemem.

Na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 22–23 czerwca 2017 r. przywódcy zobowiązali się do podjęcia już teraz zdecydowanych działań „poprzez zintensyfikowanie koordynacji i realizacji wszystkich elementów deklaracji maltańskiej, ram partnerstwa i wspólnego planu działania z Valletty, przy zapewnieniu wystarczających zasobów finansowych”.

Komisja podejmuje dziś dalsze działania, określając konkretne kroki, jakie każda z zainteresowanych stron może i powinna poczynić, aby wywiązać się z tych zobowiązań.

Włochy już podejmują istotne działania mające na celu wspieranie współpracy z Libią w zakresie zarządzania migracjami i dalszej poprawy wdrażania unijnej polityki migracyjnej na swoim terenie. Przyjęta niedawno ustawa Minnitiego ma na celu zwiększenie skuteczności systemu powrotów i systemu azylowego we Włoszech, szybką identyfikację osób potrzebujących ochrony, przy jednoczesnym podejmowaniu działań, które mogą ułatwić szybki powrót migrantów ekonomicznych.

Więcej informacji:

Plan działania Komisji

Arkusz informacyjny: Szlak środkowośródziemnomorski: Plan działania Komisji na rzecz wsparcia Włoch i zmniejszenia przepływów migracyjnych

Arkusz informacyjny: Wkłady UE i państw członkowskich do funduszu powierniczego UE na rzecz Afryki

Komunikat ze stycznia 2017 r.: Migracja wzdłuż szlaku śródziemnomorskiego. Zarządzanie przepływami migracyjnymi, ratowanie życia

 

 

 

 

ZAŁĄCZNIK: PLAN DZIAŁANIA KOMISJI EUROPEJSKIEJ W SPRAWIE ŚRODKÓW WSPARCIA DLA WŁOCH W CELU ZMNIEJSZENIA PRESJI MIGRACYJNEJ WZDŁUŻ SZLAKU ŚRODKOWOŚRÓDZIEMNOMORSKIEGO ORAZ ZWIĘKSZENIA SOLIDARNOŚCI

W związku z licznymi ofiarami śmiertelnymi i przepływami migracyjnymi przede wszystkim migrantów ekonomicznych środkowośródziemnomorski szlak migracji stanowi strukturalne wyzwanie oraz pozostaje pilnym i poważnym problemem nie tylko dla Europy, ale również dla całego kontynentu afrykańskiego. W dniu 30 czerwca włoski minister spraw wewnętrznych, Marco Minniti, wystosował pismo do Przewodniczącego Rady, Ministra Spraw Wewnętrznych Estonii Andresa Anvelta oraz komisarza ds. migracji i spraw wewnętrznych, Dimitrisa Avramopoulosa, ostrzegając, że sytuacja we Włoszech wkrótce stanie się niemożliwa do utrzymania. Kwestia migracji w środkowym rejonie Morza Śródziemnego znajdzie się w porządku obrad nieformalnego posiedzenia ministrów sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w dniach 6 i 7 lipca. Niniejszy dokument stanowi wkład Komisji do dyskusji na tym posiedzeniu i nie wyklucza podjęcia dalszych działań w świetle wyników tej dyskusji oraz rozwoju sytuacji w terenie.

 

I. Środki mające na celu zmniejszenie presji migracyjnej wzdłuż szlaku środkowośródziemnomorskiego oraz zwiększenie solidarności

·         Lepsza koordynacja działań poszukiwawczo-ratunkowych (Search and Rescue – SAR) w środkowej części basenu Morza Śródziemnego:

o   W porozumieniu z Komisją oraz w oparciu o dialog z organizacjami pozarządowymi Włochy powinny opracować kodeks postępowania dla organizacji pozarządowych zaangażowanych w działania poszukiwawczo-ratunkowe. Rada mogłaby poprzeć taki kodeks postępowania.

o   Poprawa współpracy między włoskim morskim ratowniczym centrum koordynacyjnym (MRCC) a podobnymi centrami w państwach ościennych (jeżeli została nawiązana) lub innych rodzajów współpracy operacyjnej, w celu zapewnienia terminowych i skutecznych działań.

o   Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej powinna pilnie przeanalizować propozycje Włoch dotyczące wspólnej operacji „Tryton”.

o   Należy zachęcać partnerów z Afryki Północnej, w szczególności Tunezję, Egipt i Libię, by oficjalnie powiadomiły o swoich obszarach SAR oraz utworzyły MRCC. W tym celu władze Włoch powinny jak najszybciej wdrożyć studium wykonalności prowadzone obecnie przez włoską straż przybrzeżną w odniesieniu do zdolności Libii w zakresie SAR z myślą o przyspieszeniu tworzenia w pełni działającego MRCC w Libii, co pozwoliłoby Libii przejąć odpowiedzialność za organizację/koordynację znacznie większej liczby działań SAR, niż ma to miejsce obecnie.

o   Należy zachęcać Tunezję, Egipt i Algierię do przyłączenia się do sieci Seahorse w basenie Morza Śródziemnego.

 

·         Nasilenie działań w celu zwiększenia zdolności władz libijskich do kontroli granic:

o   Należy zintensyfikować przeprowadzane obecnie szkolenia libijskiej straży przybrzeżnej oraz zakończyć proces ustalania priorytetów z władzami libijskimi w zakresie wyposażenia i konserwacji;

o   Zarząd funduszu powierniczego UE powinien przyjąć do końca lipca przygotowany przez Włochy i Komisję projekt na kwotę 46 mln EUR dotyczący zarządzania morskimi i lądowymi granicami Libii .

 

·         Wzmocnienie działań mających na celu ograniczenie presji migracyjnej na Libię oraz zwalczanie przemytu i handlu ludźmi:

o   Należy poprawić wymianę informacji między odpowiednimi misjami w dziedzinie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony, a Europejską Agencją Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz Europolem oraz wyraźnie przewidzieć taką poprawę w zmienionym mandacie;

o   Należy przyśpieszyć wspomagane dobrowolne powroty z Libii i Nigru do krajów pochodzenia poprzez wspólną inicjatywę z Międzynarodową Organizacją ds. Migracji (IOM), w tym poprzez zapewnienie w razie konieczności dodatkowego finansowania;

o   We współpracy z UNHCR Komisja rozpocznie nowy proces składania zobowiązań w zakresie przesiedleń, które w pierwszej kolejności będą dotyczyły osób potrzebujących ochrony międzynarodowej z Libii, Egiptu, Nigru, Etiopii i Sudanu;

o   UE i jej państwa członkowskie zwiększą swoje zaangażowanie w Nigrze i Mali w celu zapobieżenia przemieszczaniu osób w kierunku Libii;

o   UE i państwa członkowskie powinny współpracować z Libią na rzecz szybkiego i istotnego wzmocnienia kontroli granicznych na libijskich granicach zewnętrznych (w szczególności na granicy południowej) w celu powstrzymania dalszych przepływów migracyjnych do Libii. Obejmuje to wzmocnioną współpracę z państwami Grupy Pięciu na rzecz Sahelu (G5 Sahel) oraz ustanowienie, dzięki wsparciu finansowemu UE w wysokości 50 mln EUR, „połączonych sił”, które zatwierdzono podczas ostatniego szczytu G5 i których celem jest przywrócenie kontroli granicznych w strefach tranzytowych w Mali, Burkina Faso i Nigrze.

o   UE i państwa członkowskie powinny przyspieszyć wdrażanie ram partnerstwa, również poza obecnymi pięcioma państwami partnerskimi, przy wykorzystaniu zarówno mechanizmów zachęty, jak i sankcji, w szczególności w odniesieniu do głównych krajów pochodzenia, w tym razie potrzeby mechanizmu wizowego.

 

·         Poczynienie rzeczywistych postępów w zakresie powrotu migrantów o nieuregulowanym statusie

o   UE powinna:

§  wprowadzić przy pełnym poparciu państw członkowskich UE dobrze funkcjonujące umowy o readmisji oraz praktyczne uzgodnienia z państwami trzecimi, bez dalszej zwłoki i z wykorzystaniem wszelkich możliwych dźwigni i zachęt;

§  w pełni wykorzystywać, na wniosek Włoch, zdolności państw członkowskich oraz Europejskiej Agencji Straży Granicznej i Przybrzeżnej w celu wspierania powrotów migrantów o nieuregulowanym statusie, w szczególności poprzez oddelegowanie europejskich zespołów interwencji powrotowych w ramach dostępnych rezerw, a także organizacji operacji powrotowych (zarówno w ramach lotów czarterowych, jak i lotów komercyjnych).

o   Włochy powinny:

§  stosować przyspieszone procedury powrotu;

§  wydawać niezwłocznie, wraz z decyzją w sprawie udzielenia azylu, decyzję nakazującą powrót, w przypadku niektórych kategorii osób ubiegających się o azyl, których wnioski odrzucono;

§  zwiększyć we współpracy z IOM wykorzystanie procedury wspomaganych dobrowolnych powrotów oraz procedury reintegracji.

 

·         Pełna realizacja istniejących zobowiązań w zakresie relokacji

o   Państwa członkowskie powinny zwiększyć tempo dokonywania relokacji z Włoch, wykazując większą elastyczność w przyjmowaniu wnioskodawców proponowanych do relokacji przez Włochy oraz szybciej reagując na wnioski Włoch, a także zwiększając swoje zobowiązania oraz ich częstotliwość.

o   Włochy powinny zarejestrować w trybie pilnym wszystkich Erytrejczyków przebywających we Włoszech, scentralizować procedurę relokacji w wyznaczonych centrach relokacji oraz ujednolicić procedury umożliwiające relokację małoletnich bez opieki. Włochy powinny także zachować elastyczność i zawrzeć z niektórymi państwami członkowskimi dwustronne umowy w sprawie dodatkowych kontroli bezpieczeństwa. Włochy powinny ułatwić realizację kampanii Europejskiego Urzędu Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO) w celu identyfikacji i rejestracji na potrzeby relokacji wszystkich potencjalnych wnioskodawców, którzy przybyli do Włoch w latach 2016 i 2017 i nadal tam przebywają.

 

·         Państwa członkowskie powinny w trybie pilnym zapewnić dodatkowe środki na fundusz powierniczy UE, a w szczególności na jego północnoafrykański segment, by zapewnić jego stabilność finansową na rok 2018 i kolejne lata, zgodnie z podjętymi przez nie zobowiązaniami. Ze swojej strony UE przeznaczyła dodatkową kwotę 200 mln EUR na 2017 r., która zostanie wkrótce przydzielona i zakontraktowana. UE obecnie aktywnie poszukuje dalszych źródeł finansowania z budżetu UE na 2018 r.

 

II. Przyspieszenie realizacji unijnej polityki migracyjnej we Włoszech

Oprócz środków mających na celu poprawę zarządzania przepływami migracyjnymi wzdłuż szlaku środkowośródziemnomorskiego można podjąć pewne działania, które poprawią realizację polityki migracyjnej UE we Włoszech. Niedawno przyjęta „ustawa Minnitiego” ma na celu zwiększenie skuteczności systemu azylowego i systemu powrotów we Włoszech, co usprawniłoby identyfikację osób potrzebujących ochrony, a jednocześnie umożliwiłoby podejmowanie działań mogących ułatwić szybki powrót migrantów ekonomicznych, którzy stanowią zdecydowaną większość migrantów przybywających do Włoch i przebywających w tym kraju.

 

·         Włochy powinny zapewnić pełną realizację ustawy Minnitiego, w tym:

o   znacznie zwiększyć ilość miejsc dostępnych w stacjonarnych hotspotach (obecna ilość 1 600 miejsc powinna zostać przynajmniej podwojona). Dodatkowe zdolności w hotspotach powinny również ułatwić pełną identyfikację i rejestrację oraz pobieranie odcisków palców od wszystkich migrantów. Dzięki temu zejście na ląd, wstępna kontrola oraz zakwalifikowanie do procedury azylu lub powrotu mogłyby się odbywać głównie w hotspotach (kontrola i kwalifikowanie wnioskodawców). Niezbędna jest obecność w każdym hotspocie wystarczającej liczby terminali Eurodac, wizowego systemu informacyjnego (VIS) oraz systemu automatycznej identyfikacji daktyloskopijnej.

o   Należy w sposób znaczący zwiększyć całkowitą strukturalną zdolność przyjmowania.

o   Należy znacznie zwiększyć infrastrukturę detencyjną, tak by ilość miejsc sięgnęła co najmniej 3 000. Zgodnie z zaleceniem Komisji dotyczącym wdrażania dyrektywy powrotowej należy przedłużyć obecny maksymalny czas trwania zatrzymania, wykorzystując w pełni okres dozwolony na mocy prawa UE.

o   Należy zapewnić wystarczające zdolności organów sądowych oraz znacznie przyspieszyć rozpatrywanie wniosków zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

 

·         Zwiększenie finansowania UE na rzecz zarządzania przepływami migracyjnymi we Włoszech

o   W perspektywie krótkoterminowej można wykorzystać dodatkową
kwotę 35 mln EUR w celu natychmiastowego wsparcia wdrażania „reform Minnitiego”.

 

·         Ponadto Włochy powinny podjąć następujące kroki

o   Wykorzystywanie trybu przyśpieszonego, w ramach którego wnioski są rozpatrywane podczas pobytu wnioskodawców w zamkniętym ośrodku, co ma na celu zapobieżenie ucieczkom migrantów oraz ułatwienie powrotu osób, których wnioski są niedopuszczalne lub w sposób oczywisty nieuzasadnione.

o   Szersze wykorzystanie powodów niedopuszczalności wniosków w odpowiednich przypadkach, zwłaszcza uznanie niedopuszczalności wniosków na podstawie koncepcji „kraju pierwszego azylu” lub „bezpiecznego kraju trzeciego”, a także szersze wykorzystanie procedur przyspieszonych, szczególnie jeżeli wnioskodawca pochodzi z „bezpiecznego kraju pochodzenia” lub wprowadził organy w błąd. Rozważenie opracowania krajowego wykazu „bezpiecznych krajów pochodzenia”, traktującego priorytetowo najczęstsze kraje pochodzenia migrantów przybywających do Włoch. W celu osiągnięcia zasięgu europejskiego korzystne byłoby określenie bezpiecznych krajów pochodzenia w konkluzjach Rady.

o   Stosowanie ograniczeń w zakresie miejsca pobytu/swobodnego przemieszczania oraz unikanie wydawania dokumentów podróży dla osób ubiegających się o azyl, aby zapobiec ich wtórnemu przemieszczaniu się, z wyjątkiem przypadku „poważnych względów humanitarnych”.

 

·         Dalsze wsparcie ze strony EASO powinno być udostępnione na dodatkowe działania, w szczególności związane z wykorzystywaniem szybkich procedur.

 

III. W kierunku zrównoważonego zarządzania kryzysowego

Nadanie solidniejszej podstawy ustaleniom dotyczącym postępowania w sytuacjach kryzysowych wymaga, by Parlament Europejski i Rada poczyniły w trybie pilnym postępy w negocjacjach w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia dublińskiego. Zreformowany system dubliński jako część kompleksowego podejścia, w tym realizacja działań takich jak te określone w niniejszym dokumencie, umożliwiają okazanie solidarności z Włochami oraz innymi państwami członkowskimi znajdującymi się pod presją, a także doprecyzowanie zakresu obowiązków.

IP/17/1882

Kontakty z mediami:

Zapytania od obywateli: Serwis Europe Direct – tel. [ 00 800 67 89 10 11 ] lub e-mail


Side Bar