Navigation path

Left navigation

Additional tools

Podczas targów książki w Göteborgu ogłoszono zwycięzców Europejskiej Nagrody Literackiej za 2013 r.

European Commission - IP/13/877   26/09/2013

Other available languages: EN FR DE DA ES NL IT SV PT FI EL CS ET HU LT LV MT SK SL BG RO HR

Komisja Europejska

Komunikat prasowy

Göteborg/Bruksela, 26 września 2013 r.

Podczas targów książki w Göteborgu ogłoszono zwycięzców Europejskiej Nagrody Literackiej za 2013 r.

Dziś podczas otwarcia targów książki w Göteborgu Androulla Vassiliou, europejski komisarz ds. edukacji, kultury, wielojęzyczności i młodzieży, ogłosiła nazwiska laureatów Europejskiej Nagrody Literackiej za 2013 rok, przyznawanej najbardziej utalentowanym młodym europejskim pisarzom. Są to: Isabelle Wéry (Belgia), Faruk Šehić (Bośnia i Hercegowina), Emilios Solomou (Cypr), Kristian Bang Foss (Dania), Meelis Friedenthal (Estonia), Lidija Dimkovska (była jugosławiańska republika Macedonii), Katri Lipson (Finlandia), Marica Bodrožić (Niemcy), Tullio Forgiarini (Luksemburg), Ioana Pârvulescu (Rumunia), Gabriela Babnik (Słowenia) oraz Cristian Crusat (Hiszpania). Poniżej przedstawiamy więcej szczegółowych informacji na temat nagrodzonych autorów i ich książek.

„Pragnę serdecznie pogratulować wszystkim tegorocznym zwycięzcom. Celem Europejskiej Nagrody Literackiej jest zwrócenie międzynarodowej uwagi na fantastycznych nowych i mniej znanych autorów, którym inaczej nie udałoby się zyskać międzynarodowego uznania, na które zasługują. Naszym celem jest nie tylko umożliwienie nagrodzonym autorom zdobycia nowej publiczności, chcemy zapoznać czytelników z nową, wspaniałą literaturą europejską i zaoferować im szerszy wybór autorów. Dzięki takim inicjatywom moglibyśmy, w dalszej perspektywie, stworzyć w Europie autentyczne środowisko czytelnicze, obejmujące niemal pół miliona potencjalnych odbiorców. Nasz nowy program finansowania „Kreatywna Europa” umożliwi nam przyznawanie większego wsparcia na tłumaczenia książek i rozwój różnorodności kulturowej”, powiedziała komisarz Vassiliou.

Każdy z laureatów otrzymał nagrodę pieniężną w wysokości 5 tys. euro. Ponadto wydawców nagrodzonych autorów zachęca się do ubiegania się o dofinansowanie z UE, dzięki któremu będą mogli przetłumaczyć książki laureatów na różne języki europejskie. Europejska Nagroda Literacka jest przyznawana pisarzom z 37 państw uczestniczących w unijnym programie „Kultura” (z 28 państw członkowskich UE, jak również z Albanii, Bośni i Hercegowiny, Islandii, Liechtensteinu, byłej jugosłowiańskiej republiki Macedonii, Czarnogóry, Norwegii, Serbii i Turcji). Kandydatów do nagrody zgłasza co roku krajowe jury z jednej trzeciej państw uczestniczących. W ten sposób każdy kraj jest reprezentowany w konkursie co trzy lata.

Tegoroczni laureaci zostaną uhonorowani i odbiorą nagrody podczas uroczystości, która odbędzie się 26 listopada w Brukseli z udziałem komisarz Androulli Vassiliou oraz wiodących przedstawicieli świata literatury, kultury i polityki. Konkurs organizuje Komisja Europejska wspólnie z Europejską Federacją Księgarzy (EIBF), Radą Pisarzy Europejskich (EWC) oraz Międzynarodową Federacją Wydawców Europejskich (FEP).

John McNamee, przewodniczący EIBF, powiedział: „Po raz kolejny z radością odkrywam nowe talenty i pragnę gorąco pogratulować wszystkim tegorocznym laureatom. Księgarze cieszą się, że Europejska Nagroda Literacka pomaga literaturze przekroczyć granice, cieszą się, że będą mogli zaproponować czytelnikom szerszy wybór, więcej książek i więcej literatury europejskiej”.

Pirjo Hiidenmaa, przewodniczący EWC, oświadczyła: „Europa potrzebuje opowieści i tych, którzy je opowiedzą, dlatego też trwa niekończący się popyt na książki dotyczące tematów uniwersalnych. Pisarze dostarczają bodźców do rozwoju umysłów i języków, a tylko ciągłe zmiany powodują, że kultury żyją. Dlatego też zawsze wielkim szczęściem jest odkrywanie nowych głosów literackich, dzięki którym nasza kultura rozwija się i zmienia”.

„Bardzo się cieszę, że nasza organizacja tak aktywnie uczestniczy w przyznawaniu Europejskiej Nagrody Literackiej. Dzięki tej nagrodzie odkrywamy nowe światy, nowe kultury, dzięki pracy utalentowanych, nagrodzonych autorów. Mam nadzieję, że prace tegorocznych zwycięzców zostaną przetłumaczone tyle razy, na ile zasługują. Jest to wspaniały sposób na poznawanie europejskiej różnorodności, będącej wartością, którą wszyscy powinniśmy pielęgnować w dzisiejszych czasach kryzysu”, dodał Piotr Marciszuk, przewodniczący FEP.

Gościem specjalnym tegorocznych targów książki będzie Rumunia. Dziś rano komisarz Vassiliou oraz Mircea Cărtărescu, znany rumuński poeta, eseista i pisarz, wspólnie uczestniczyli w ceremonii otwarcia.

Europa kocha czytać

Po konferencji prasowej (o godz. 12.15) komisarz Vassiliou weźmie udział w spotkaniu związanym z prowadzoną przez nią kampanią „Europa kocha czytać”. Spotka się z uczniami z międzynarodowej szkoły w Göteborgu (Internationella Engelska Skolan), którzy odczytają fragmenty swoich ulubionych książek. W Unii Europejskiej na każdych pięcioro nastolatków (podobnie jak w przypadku wielu dorosłych) przypada jeden, który ma problemy z czytaniem. Celem kampanii jest zwrócenie uwagi społeczeństwa na kryzys czytelnictwa w Europie i popularyzowanie czytania dla przyjemności. Komisarz Vassiliou regularnie uczestniczy w spotkaniach czytelniczych z udziałem dzieci, nastolatków i dorosłych. Spotkania te często mają wielojęzyczny charakter: zachęcają dzieci do czytania na głos w różnych językach i podkreślają znaczenie różnorodności językowej.

Kontekst

Komisja Europejska inwestuje rocznie 3 mln euro w tłumaczenia dzieł literackich i ponad 2,4 mln euro w projekty dotyczące współpracy z branżą księgarską. Branża ta wnosi 23 mld euro do unijnego PKB i zatrudnia 135 tys. osób w pełnym wymiarze czasu. Książki są drugim najczęściej eksportowanym dobrem kultury w UE, po dziełach sztuki i antykach.

Od 2009 r., kiedy to Europejską Nagrodę Literacką przyznano po raz pierwszy, w ramach unijnego programu „Kultura” przeznaczono środki finansowe na przekład książek 43 autorów na 20 różnych języków – wykonano aż 149 tłumaczeń. Zwycięzcy korzystają również z dodatkowej możliwości promocji na targach książki we Frankfurcie, Londynie, Göteborgu i podczas festiwalu Passa Porta w Brukseli.

Branża wydawnicza stanowi istotną część sektora kultury i sektora kreatywnego, które odpowiadają za 4,5% unijnego PKB i zapewniają ponad 8 mln miejsc pracy. Sektory te okazały się stosunkowo odporne na kryzys, stoją jednak w obliczu znacznych wyzwań wynikających ze zmian technologicznych, globalizacji i rozdrobnienia rynku wynikającego z podziałów kulturowych i językowych.

W styczniu 2014 r. Komisja rozpocznie nowy program „Kreatywna Europa”, którego celem będzie wzmocnienie konkurencyjności sektora kultury i sektora kreatywnego oraz promowanie różnorodności kulturowej. Przewidywany budżet programu w latach 2014­–2020 będzie wynosił 1,3 mld euro, co stanowi wzrost o 9 proc. w porównaniu z obecnym poziomem finansowania. Program umożliwi dofinansowanie przekładów ponad 4,5 tys. książek. Umożliwi również 300 tys. artystów, osób zawodowo zajmujących się kulturą oraz ich dziełom przekroczenie granic i uzyskanie międzynarodowego doświadczenia.

Dodatkowe informacje

Strona internetowa poświęcona nagrodzie: http://www.euprizeliterature.eu/

Portal UE poświęcony kulturze: http://ec.europa.eu/culture

Strona internetowa Androulli Vassiliou

Komisarz Androulla Vassiliou w serwisie Twitter @VassiliouEU

Załącznik: nagrodzeni autorzy i ich książki

Isabelle Wéry

Belgia

Marilyn Désossée / Bezkostna Marilyn, Éditions Maelström, 2013

Isabelle Wéry, urodzona w Liège, jest nie tylko pisarką, ale również aktorką i reżyserem teatralnym. Trzy razy była nominowana do nagrody Prix de la Critique de Théâtre belge; w 2008 r. otrzymała ją za sztukę La tranche de Jean-Daniel Magnin.

Pośród jej wczesnych prac znajdują się m.in. powieść Monsieur René, będąca fikcyjną biografią belgijskiego aktora René Hainaux, oraz Saisons culottes amis (Yvette’s Poems). W 2013 r. jej opowiadanie Skaï zostało opublikowane w zbiorze opowiadań belgijskich autorów pt. Feuilleton.

Marilyn Désossée to film drogi w formie opowiadania. Główną bohaterkę Marilyn Turkey od zawsze fascynowały intymne i romantyczne spotkania. Co to za niesamowita rzecz, która przyciąga do siebie dwoje ludzi? W swoich poszukiwaniach Marilyn nie uznaje granic, pragnie zgłębić wszystkie aspekty ludzkiego życia.

Faruk Šehić

Bośnia i Hercegowina

Knjiga o Uni / Księga Uny, Buybook d.o.o., 2011

Faruk Šehić urodził się w 1970 r. w miejscowości Bihać. Dorastał w Bosańskiej Krupie w ówczesnej Jugosławii. Kiedy w 1992 r. wybuchła wojna, studiował weterynarię w Zagrzebiu. W wieku 22 lat wstąpił na ochotnika do wojska Bośni i Hercegowiny, gdzie był dowódcą kompanii. Po wojnie studiował literaturę, a od 1998 tworzy własne dzieła. Krytycy postrzegają go, jako jednego z najbardziej utalentowanych młodych pisarzy tego regionu, jako lśniącą gwiazdę jugosłowiańskiego „straconego pokolenia”.

Księga Uny to opowieść o mężczyźnie próbującym pokonać traumę wynikającą z uczestnictwa w wojnie w Bośni i Hercegowinie w latach 1992–1995. Powieść obejmuje trzy okresy – zaczyna się od beztroskiego dzieciństwa, spędzonego nad piękną rzeką w małym bośniackim miasteczku, wiedzie czytelnika przez wojnę, a następnie pokazuje, w jaki sposób główny bohater próbuje wieść normalne życie w zniszczonym mieście i kraju. Książka jest dedykowana wszystkim, którzy wierzą w moc i piękno życia w obliczu masowej śmierci i zniszczenia. Równolegle do głównej fabuły czytelnik ma okazję zapoznać się z fragmentami opisującymi rzekę Unę, która w powieści Šehicia przybiera wymiar mityczny i senny.

Cypr

Emilios Solomou

Hμερολóγιο μιας απιστίας / Dziennik niewierności, Psichogios Publications SA, 2012

Emilios Solomou urodził się w 1971 r. w Nikozji, a dorastał we wsi Potami. Studiował historię i archeologię na uniwersytecie w Atenach. Studiował także dziennikarstwo na Cyprze i przez kilka lat pracował w jednym z tamtejszych dzienników. Obecnie uczy w szkole języka greckiego i historii.

Za jedną ze swoich wcześniejszych książek pt. Siekiera w twoich rękach otrzymał cypryjską Państwową Nagrodę Literacką. Jest również autorem wielu opowiadań, które zostały opublikowane w magazynach literackich.

Dziennik niewierności jest powieścią o czasie, zniszczeniu, pamięci i miłości. Główny bohater, Yiorgos Doukarelis, jest profesorem archeologii, który wraca na wyspę dwadzieścia lat po zakończeniu wykopalisk, dzięki którym zdobył sławę – odkrył wtedy szczątki młodej ciężarnej kobiety, zamordowanej 5 tys. lat temu. Podczas prac archeologicznych nawiązał romans z Antigoni, jedną ze swoich studentek, którą następnie poślubił po rozwodzie z żoną. Jego powrót na wyspę ma miejsce w pół roku po tajemniczym zniknięciu Antigoni. Yiorgos zaczyna badać tajemnicze więzi łączące go z trzema kobietami jego życia, poruszając się w czasie między teraźniejszością a przeszłością.

Dania

Kristian Bang Foss

Døden kører audi / Śmierć jeździ audi, Gyldendal, 2012

Urodzony w 1977 r. Kristian Bang Foss początkowo studiował matematykę i fizykę. W 2003 r. ukończył Duńską Akademię Pisarzy.

Jego pierwsza powieść, Fiskens vindue (Okno ryby), została opublikowana w 2004 r. i uwiodła krytyków stylem i sposobem opisywania sytuacji i działań pozornie banalnych. Kolejna powieść Kristiana Banga Fossa to Stormen i 99 (Burza w 99). Jej akcja, przesycona czarnym humorem, toczy się w zwykłym biurze, które szybko staje się miejscem intryg, obmawiania i wielu absurdalnych wydarzeń.

Akcja Døden kører audi / Śmierć jeździ audi rozgrywa się w 2008 r.

Jej główny bohater, Asger, mieszka ze swoją przyjaciółką i jej córką w Kopenhadze, pracuje w agencji reklamowej. Zaczynają dawać się we znaki pierwsze skutki kryzysu finansowego. Aster zostaje zwolniony po tym, jak przeprowadzona przez niego kampania reklamowa kończy się całkowitym fiaskiem. Spędza kolejne dni leżąc na kanapie, zaczyna mieć problemy z nadwagą i nadużywaniem alkoholu. Porzucony przez dziewczynę, przeprowadza się do mieszkania w Sydhavn, zrywając kontakty z wszystkimi dotychczasowymi znajomymi. Pół roku później zaczyna pracować jako opiekun niepełnosprawnych, opiekuje się niejakim Waldemarem, który pragnie udać się do uzdrowiciela w Maroku. Asger podchodzi do tego sceptycznie, jednak pomaga Waldemarowi zebrać pieniądze na podróż. Razem wyruszają w podróż przez Europę – w pewnym momencie zauważają, że w ślad za nimi podąża czarne audi. W miarę zbliżania się do Maroka ich podróż przemienia się w wyścig ze śmiercią.

Marica Bodrožić

Niemcy

Kirschholz und alte Gefühle / Wiśniowy stół, Luchterhand Literaturverlag, 2012

Marica Bodrožić urodziła się w 1973 r. w chorwackiej miejscowości Skib w byłej Jugosławii. Kiedy miała dziesięć lat, jej rodzina przeprowadziła się do Niemiec. Jest autorką esejów, powieści i wierszy, jak również tłumaczem literatury, nauczycielem twórczego pisania, nakręciła jeden film dokumentalny.

Bohaterka Wiśniowego stołu, Arjeta Filipo, jest młodą kobietą, która utraciła ojczyznę po wojnie w Jugosławii. Kiedy wraca do domu, znajduje stare zdjęcia, które pomagają jej zrozumieć przeszłość jej rodziny. Arjeta zwykle nie przywiązuje się do rzeczy, jednakże jest jeden przedmiot, bez którego nie potrafi żyć – to stół jej babci. Kiedy siedzi za tym odziedziczonym meblem w swoim nowym berlińskim mieszkaniu i ogląda zdjęcia z przeszłości, zaczynają napływać wspomnienia: zupełnie jakby wiśniowy stół opowiadał jej historie, których był świadkiem w minionym czasie.

Meelis Friedenthal

Estonia

Mesilased / Pszczoły, AS Varrak, 2012

Meelis Friedenthal, również urodzony w 1973 r. jest autorem pracy doktorskiej dotyczącej XIII-wiecznego traktatu filozoficzno–teologicznego na temat natury patrzenia i widzenia. Obecnie jest pracownikiem naukowym biblioteki uniwersytetu w Tartu, na którym wykładał teologię i historię. Jego pierwsza powieść, Złoty wiek, zdobyła trzecie miejsce w krajowym literackim konkursie w 2004 r. W 2005 r. za kolejną powieść pt. Nerissa otrzymał estońską nagrodę w kategorii science–fiction. Meelis Friedenthal jest również członkiem rady wydawniczej zina internetowego Algernon, w którym publikowane są informacje i artykuły poświęcone tematyce SF.

W opowieści Mesilased opisuje przygody Laurentiusa Hylasa, studenta podróżującego z uniwersytetu w Lejdzie do Academii Gustaviana w Tartu.

Tartu ma reputację miasta muz, ale Laurentius widzi w nim tylko niedożywionych ludzi i zawilgocone domy. Jego melancholia pogłębia się, zaczyna się obawiać, że znów zaczną go nawiedzać duchy, które widywał w dzieciństwie. Pewnego dnia Laurentius słucha profesora przedstawiającego teorie medyczne Boyle’a i za jego radą próbuje leczyć się upuszczaniem krwi. Niestety metoda nie działa – Laurentius traci przytomność z utraty krwi. Mdlejąc, jak przez mgłę widzi dziewczynę o „bursztynowych oczach, koloru ciemnego miodu i o ciężkim oddechu”. Dziewczyna zaczyna pojawiać się w nocy, daje mu jedzenie; później Laurentius odkrywa, że wkoło niego zaczynają się dziać dziwne rzeczy.

Lidija Dimkovska

Była jugosłowiańska republika Macedonii (FYROM)

Резервен живот / Zapasowe życie, Ili-Ili, 2012

Lidija Dimkovska urodziła się w 1971 r. w Skopje. Jest poetką, powieściopisarką, eseistką i tłumaczką. Studiowała literaturę porównawczą na uniwersytecie w Skopje, następnie napisała doktorat z literatury rumuńskiej na uniwersytecie w Bukareszcie. Wykładała swój ojczysty język i literaturę w Bukareszcie oraz literaturę światową na uniwersytecie w Nowej Goricy w Słowenii. Od 2001 r. mieszka w Lublanie, pracuje jako pisarz i tłumacz literatury rumuńskiej i słoweńskiej na język macedoński. Redaguje również internetowy magazyn literacki, Blesok, poświęcony poezji, w języku macedońskim i angielskim.

Zapasowe życie to powieść o bliźniętach syjamskich, Srebrze i Zlacie oraz o ich walce o zachowanie indywidualności, prywatności i swojego własnego życia. Całą historię opowiada Zlata – opowieść zaczyna się w czerwcu 1984 r., pewnego popołudnia na przedmieściu Skopje. Kończy się zaś 18 sierpnia 2012 r., dokładnie w tym samym miejscu, gdzie się zaczęła. Jej bohaterowie bawią się, przepowiadając sobie, kto za kogo wyjdzie za mąż, w jakim wieku itp. Ich przypowieści spełniają się w tragicznych okolicznościach. Na początku powieści w przepowiadanie sobie przyszłości bawią się Srebra i Zlata; pod jej koniec są to córki Zlaty – Marta i Marija, również bliźniaczki. W ten sposób historia zatacza pełen krąg – 28 lat życia, dorastania, cierpienia, miłości i nienawiści. Ciemność otaczająca rozdzielenie bliźniaczek spowija również rozpad Jugosławii.

Katri Lipson

Finlandia

Jäätelökauppias / Lodziarz, Tammi Publishers, 2012

Katri Lipson urodziła się w Helsinkach w 1965 r. Po ukończeniu szkoły średniej studiowała medycynę w Szwecji, ukończyła Akademię Medyczną w Uppsali w 1993 r. Od tego czasu pracowała jako lekarz w Szwecji, Finlandii oraz w Afryce. Pisała od zawsze: bajki, opowiadania, wiersze, sztuki i powieści. Jej powieść debiutancką, Kosmonauta (Kosmonautti), nominowano do Fińskiej Nagrody Literackiej w 2008 r., zdobyła za nią nagrodę dla debiutującej powieści roku Helsingin Samomat. Jej druga powieść, Jäätelökauppias (Lodziarz), została opublikowana w 2012 r. Katri Lipson mieszka z rodziną w fińskiej miejscowości Vantaa.

Jäätelökauppias to pełna uroku i radości powieść, której akcja dzieje się głównie w Czechosłowacji w latach 40. i 50. oraz w czasach współczesnych. Ekipa filmowa kręci nowy film. Reżyser chce pracować bez scenariusza. Film powstaje w porządku chronologicznym, aktorzy nie wiedzą, jak do końca potoczą się losy odgrywanych przez nich postaci. Przez cały czas muszą żyć życiem swoich bohaterów – czy może się okazać, że życie fikcyjnych postaci stanie się bardziej prawdziwe od dziejącej się wokół rzeczywistości? I tak naprawdę jaka jest różnica między życiem rzeczywistym a zmyślonym i filmowym? Autorka powieści postrzega życia jako zbiór szczegółów i krótkich historii, opisywana w niej przeszłość prowadzi fascynujący dialog z teraźniejszością.

Tullio Forgiarini

Luksemburg

Amok – Eng Lëtzebuerger Liebeschronik / Amok – luksemburska love story, Éditions Guy Binsfeld, 2011

Tullio Forgiarini urodził się w 1966 r. w mieście Neudorf w Luksemburgu. Jego ojciec jest Włochem, a matka Luksemburką. Studiował historię w Luksemburgu i w Strasburgu. Od 1989 r. uczy historii, łaciny i geografii w Lycée du Nord w luksemburskiej miejscowości Wiltz. Jest bardzo zaangażowany w pracę z dziećmi pochodzącymi z trudnych środowisk. Forgiarini jest autorem mrocznych opowiadań pisanych głównie w języku francuskim. Inspiruje się kryminałami i filmami noire. Jego prace publikowane są w gazetach, magazynach i antologiach, jest również autorem kilku powieści. Jest żonaty, mieszka w Luksemburgu.

W 17 krótkich rozdziałach Amoku opowiada o młodzieńczym poszukiwaniu miłości, uznania, szczęścia i własnego miejsca we współczesnym społeczeństwie. Używając często prostego języka kreśli przekonywający obraz izolacji społecznej, zaniedbania, braku perspektyw, zaburzeń osobowościowych i bezsensownej przemocy wszechobecnej w dzisiejszym świecie. Bada te sfery rzeczywistości, o których nie wspomina się zbyt często w mediach i w dyskursie publicznym. Wprowadza czytelnika do przemyślnie skonstruowanych światów marzeń sennych bohaterów, których losy symbolizują z góry skazane na niepowodzenie próby ucieczki od przytłaczającej rzeczywistości.

Ioana Pârvulescu

Rumunia

Viaţa începe vineri / Życie zaczyna się w piątek, Humanitas Publishing, 2009

Urodzona w Braszowie w 1960 r., Ioana Pârvulescu ukończyła wydział literatury uniwersytetu w Bukareszcie w 1983 r. Od 1996 r. wykłada literaturę współczesną na swoim macierzystym wydziale, w 1999 r. obroniła doktorat pt. Uprzedzenia literackie: wygodne opcje w interpretacji literatury rumuńskiej. Koordynowała wydanie serii Cartea de pe noptieră (Książka do poduszki) w wydawnictwie Humanitas, pracowała również jako redaktor w magazynie literackim România literară. Ioana Pârvulescu jest członkiem Stowarzyszenia Rumuńskich Pisarzy oraz współzałożycielką rumuńskiego Towarzystwa Literatury Porównawczej.

Życie zaczyna się w piątek to piękna i czarująca podróż do minionych czasów. Na przedmieściach Bukaresztu znaleziono nieprzytomnego mężczyznę. Nikt nie wie, kim jest znaleziony, wszyscy snują różne domysły. Wydarzenie to jest pretekstem do przedstawienia historii różnych osób, wzajemnie ze sobą splecionych; w ten sposób czytelnik odkrywa kolejne cechy najważniejszego bohatera tej powieści: samego Bukaresztu. W pewnej chwili czytelnikowi zdaje się, że w powieści odnajduje swoją własną przyszłość. To właśnie odczuwa Dan Creţu, alias Dan Kretzu, współcześnie żyjący dziennikarz, który w wyniku działania tajemniczych sił przenosi się w czasie do przeszłości. Przebywa tam na tyle długo, żebyśmy za jego pośrednictwem zdążyli się zapoznać ze światem minionym, niemal zapomnianym, ale wciąż tak bardzo obecnym w naszych sercach.

Słowenia

Gabriela Babnik

Sušna doba / Pora sucha, Študenstska Založba, 2012

Gabriela Babnik urodziła się w 1979 r. w niemieckim Göppingen. Po odbyciu studiów w uniwersytecie w Lublanie krótko mieszkała w Nigerii – swoją pracę magisterską poświęciła współczesnej powieści nigeryjskiej. Od 2002 r. regularnie publikuje w najważniejszych słoweńskich dziennikach i magazynach. W 2005 r. Babnik ukończyła uniwersytet w Lublanie ze specjalizacją z literatury porównawczej i teorii literatury.

Jej pierwsza powieść, Koža iz bombaža (Bawełniana skóra), ukazała się w 2007 r. i została nagrodzona przez Słoweńskie Stowarzyszenie Wydawców jako najlepszy debiut powieściowy. Druga powieść, V visoki travi (W wysokiej trawie), była w 2010 r. nominowana do nagrody Kresnik.

Pora sucha to zapis niezwykłej historii miłosnej. Jej główna bohaterka, Anna, to 62-letnia projektantka z Europy Środkowej. Ismael jest 27-letnim Afrykańczykiem, którego wychowała ulica, gdzie wielokrotnie padł ofiara wykorzystywania. Łączy ich samotność, tragiczne dzieciństwo i sucha pora, Harmattan, która nie pozwala rozkwitnąć ani przyrodzie, ani miłości. Anna szybko zdaje sobie sprawę z tego, że pustka między nimi nie jest powodowana różnica wieku czy kolorem skóry. Wynika głównie z jej przynależności do kultury zachodniej, która spowodowała, że Anna zatraciła lub porzuciła przypisane jej role córki, żony i matki. Seks nie jest lekarstwem na samotność; długo tłamszone tajemnice z przeszłości wychodzą na światło dzienne, w którym Anna dostrzega świat o wiele bardziej okrutny, ale też o wiele bardziej niewinny, niż jej własny.

Cristian Crusat

Hiszpania

Breve teoría del viaje y el desierto / Krótka teoria podróży i pustyni, Editoriales

Pre-Textos, 2011

Cristian Crusat (ur. 1983) jest autorem powieści Estatuas (2006), Tranquilos en tiempo de guerra (2010) oraz Breve teoría del viaje y el desierto (2011). W 2010 r. otrzymał międzynarodową nagrodę im. Manuela Llano. Jego eseje, tłumaczenia i artykuły dotyczące literatury porównawczej były publikowane w wielu magazynach w Hiszpanii i w Ameryce Łacińskiej. W 2012 r. Crusat był redaktorem i tłumaczem El deseo de lo único. Teoría de la ficción, krytycznych esejów francuskiego pisarza Marcela Schwoba. Uczy za granicą języka hiszpańskiego i literatury.

Sześć opowiadań składających się na Breve teoría del viaje y el desierto porusza cały szereg wątków dotyczących człowieczeństwa.Razem z autorem podróżujemy dookoła świata, odkrywamy suche pejzaże wybrzeża Morza Śródziemnego oraz dzieła genialnego serbskiego pisarza Milorada Pavicia. Wszyscy bohaterowie opowiadań poszukują objawienia lub oczekują na nie, próbują się go doszukać w pełnej stagnacji rzeczywistości. Paradoksalnie są jednak niezdolni do jakiegokolwiek skutecznego działania; za wyjątkiem Leny, która opisuje ulotny świat jawiących się jej snów. Niemniej jednak los lub zwykły przypadek (wydarzenie bez znaczenia, czyjeś omdlenie na plaży nudystów, katastrofa lotnicza, której tak naprawdę nigdy nie było) ujawniają rzeczywisty wymiar izolacji poszczególnych bohaterów.

Kontakt:

Dennis Abbott (+32 2 295 92 58); Twitter: @DennisAbbott

Dina Avraam (+32 2 295 96 67)


Side Bar

My account

Manage your searches and email notifications


Help us improve our website