Navigation path

Left navigation

Additional tools

IP/10/1460

Bruksela, 3 listopada 2010 r.

Komisja proponuje wprowadzenie norm bezpieczeństwa w zakresie ostatecznego składowania odpadów promieniotwórczych

Komisja przedstawiła w dniu dzisiejszym wniosek dotyczący norm bezpieczeństwa w zakresie składowania wypalonego paliwa jądrowego oraz odpadów promieniotwórczych pochodzących z elektrowni jądrowych bądź powstałych w związku z działalnością medyczną lub badawczą. Zaprezentowany w dniu dzisiejszym projekt dyrektywy przewiduje, że państwa członkowskie zostaną poproszone o przedstawienie krajowych programów określających czas, miejsce oraz sposób budowy ostatecznych składowisk odpadów i zarządzania nimi, mających na celu zagwarantowanie najwyższych standardów bezpieczeństwa. W rezultacie przyjęcia dyrektywy normy bezpieczeństwa uzgodnione na szczeblu międzynarodowym staną się prawnie wiążące i wykonalne w Unii Europejskiej.

Komisarz ds. energii Günther Oettinger powiedział: „Kwestia bezpieczeństwa dotyczy wszystkich obywateli i państw UE, niezależnie od tego, czy popierają wykorzystywanie energii jądrowej. Musimy być pewni, że posiadamy najwyższe standardy bezpieczeństwa na świecie, zapewniające ochronę naszych obywateli, zbiorników wodnych i terenów przed ryzykiem skażenia promieniotwórczego. Kwestie bezpieczeństwa mają niepodzielny charakter. Wypadek w jednym państwie może mieć dramatyczne skutki także dla innych krajów”.

Komisja proponuje ustanowienie wiążących i wykonalnych ram unijnych w celu zapewnienia stosowania przez wszystkie państwa członkowskie wspólnych norm opracowanych w ramach Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) w odniesieniu do wszystkich etapów postępowania z wypalonym paliwem i odpadami promieniotwórczymi aż do fazy ostatecznego składowania.

W szczególności dyrektywa stanowi, iż:

  • W ciągu czterech lat od przyjęcia dyrektywy państwa członkowskie muszą przygotować odpowiednie krajowe programy, które powinny uwzględniać: plany budowy składowisk odpadów i zarządzania nimi, określające konkretny harmonogram budowy, w tym kluczowe etapy oraz opis wszystkich działań niezbędnych do wdrożenia rozwiązań w zakresie składowania, szacunki kosztów i wybrane modele finansowania.

  • Krajowe programy podlegają notyfikacji. Komisja może zwrócić się do państw członkowskich o modyfikację ich planów.

  • Dwa państwa członkowskie lub większa ich liczba mogą zgodzić się na wspólne korzystanie z ostatecznego składowiska znajdującego się w jednym z tych państw. Zabrania się eksportu odpadów promieniotwórczych poza terytorium UE w celu ich ostatecznego składowania.

  • Obywatele muszą być odpowiednio informowani przez państwa członkowskie i powinni mieć możliwość udziału w procesie podejmowania decyzji dotyczących gospodarki odpadami promieniotwórczymi.

  • Normy bezpieczeństwa opracowane przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej stają się prawnie wiążące. Dyrektywa uwzględnia przy tym ustanowienie niezależnych organów, które przyznają zezwolenie na budowę i przeprowadzają weryfikację analizy bezpieczeństwa w odniesieniu do poszczególnych składowisk.

Kontekst:

Mimo iż od uruchomienia pierwszego reaktora jądrowego (Calder Hall, Wlk. Brytania w roku 1956) upłynęło już ponad 50 lat, w dalszym ciągu brakuje ostatecznych składowisk. Każdego roku wytwarza się w UE 7 000 metrów sześciennych odpadów wysokoaktywnych, z czego większa część jest przechowywana w miejscach tymczasowego przechowywania. Odpady wysokoaktywne są częścią wypalonego paliwa jądrowego poddanego przerobowi, które nie może zostać ponownie wykorzystane i w związku z tym musi pozostać na zawsze składowane.

Chociaż wspomniane tymczasowe składowiska są niezbędne do obniżenia temperatury i poziomów promieniowania elementów paliwowych i odpadów wysokoaktywnych, nie stanowią one rozwiązania długoterminowego, ponieważ wymagają zapewnienia stałego utrzymania i nadzoru. Z uwagi na to, iż zazwyczaj znajdują się one blisko pod powierzchnią bądź na powierzchni ziemi, istnieje dodatkowe ryzyko związane z wypadkami, w tym katastrofami samolotów, pożarami czy trzęsieniami ziemi. Między naukowcami i organizacjami międzynarodowymi (takimi jak MAEA) panuje powszechna zgoda co do tego, że składowanie w głębokich warstwach geologicznych jest najwłaściwszym rozwiązaniem, jeśli chodzi o usuwanie wysokoaktywnych odpadów promieniotwórczych w długim okresie.

Zgodnie z Traktatem Euratom UE posiada kompetencje prawne do ochrony ludności przez promieniowaniem jonizującym. Wybór koszyka energetycznego jest kompetencją krajową. Spośród 27 państw członkowskich 14 posiada elektrownie jądrowe.

Więcej informacji:

Więcej informacji na ten temat znajduje się w dokumencie MEMO/10/540.

Wniosek dotyczący dyrektywy Rady w sprawie postępowania z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi dostępny jest pod adresem:

http://ec.europa.eu/energy/nuclear/waste_management/waste_management_en.htm

Normy bezpieczeństwa MAEA:

http://www-pub.iaea.org/MTCD/publications/PDF/Pub1273_web.pdf

Tekst odpowiedniej konwencji międzynarodowej można znaleźć pod adresem:

http://www.iaea.org/Publications/Documents/Infcircs/1997/infcirc546.pdf


Side Bar

My account

Manage your searches and email notifications


Help us improve our website