Navigation path

Left navigation

Additional tools

IP/10/1141

Bruksela, dnia 17 września 2010 r.

Komisja przyjmuje zmieniony wniosek w sprawie programu żywnościowego dla osób najbardziej potrzebujących w Unii Europejskiej

W dniu dzisiejszym Komisja Europejska przyjęła zmieniony wniosek w sprawie udoskonalenia programu dystrybucji żywności wśród osób najbardziej potrzebujących w Unii Europejskiej. Opiera się on na wniosku z 2008 r., który umożliwiał, w ramach programu, zakup żywności na wolnym rynku na stałych zasadach, aby uzupełnić dostępne zapasy interwencyjne. Wybór produktów żywnościowych ma należeć do państwa członkowskiego, a plany dystrybucji żywności zostaną opracowane w cyklu trzyletnim. Dystrybucja żywności nadal odbywałaby się przy współpracy organizacji charytatywnych i lokalnych ośrodków opieki społecznej. Każdego roku ponad 13 milionów obywateli UE korzysta z programu pomocy żywnościowej. W zmienionym wniosku ustalono stabilne i korzystniejsze stawki współfinansowania krajowego oraz podniesiono pułap rocznego finansowania ze strony UE do kwoty 500 milionów euro. Wniosek zawiera szereg innych zmian w stosunku do propozycji z 2008 r., m.in. dostosowujących ją do wymogów Traktatu Lizbońskiego. Wniosek z 2008 r. nie został przyjęty przez Radę pomimo pozytywnego stanowiska Parlamentu Europejskiego.

„Program dla osób najbardziej potrzebujących to bardzo konkretne działanie w pomocy na rzecz niektórych najuboższych członków społeczeństwa. W sytuacji kiedy wiele milionów mieszkańców Europy ma trudności w dostępie do żywności, wniosek ten wpisuje się w cel Wspólnej Polityki Rolnej, tworząc silny związek pomiędzy konsumentami a sektorem produkcji”, powiedział Dacian Cioloş, Komisarz ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich. „Nie należy zapominać, że zadaniem Wspólnej Polityki Rolnej jest wspomaganie wszystkich grup społecznych, nie tylko rolników.

Stworzony w 1987 r. program służył początkowo do rozdzielania nadwyżki produktów rolnych (tzw. „zapasów interwencyjnych”) pomiędzy osoby potrzebujące. Program zmieniono w połowie lat dziewięćdziesiątych, aby umożliwić, w pewnych okolicznościach, uzupełnianie zapasów interwencyjnych zakupem żywności na wolnym rynku.

Wprowadzenie współfinansowania ułatwi planowanie i zarządzanie środkami finansowymi, a także pozwoli na zwiększenie odpowiedzialności państw członkowskich za funkcjonowanie programu. W celu ułatwienia państwom członkowskim uczestniczenia w programie, w zmienionym wniosku ustalono korzystniejsze stawki współfinansowania krajowego (25 % oraz 10 % dla państw członkowskich objętych Funduszem Spójności w porównaniu z 50 % i 25 % przewidzianymi po okresie przejściowym w poprzednim wniosku). Zostaną opracowane trzyletnie plany dystrybucji żywności mające na celu poprawę skuteczności i ciągłość realizacji systemu pomocy.

Dystrybucja nie ograniczałaby się już tylko do produktów objętych systemem interwencji. Po raz pierwszy na przykład owoce i warzywa oraz olej spożywczy będą dopuszczone do programu. W przyszłości wyboru żywności dokonywałyby władze krajowe na podstawie kryteriów wartości odżywczych, a dystrybucja odbywałaby się przy współpracy z partnerami reprezentującymi społeczeństwo obywatelskie, jak to działo się do tej pory.

Żywność mogłaby pochodzić z zapasów interwencyjnych lub z rynku, przy zachowaniu pierwszeństwa dla odpowiednich zapasów interwencyjnych, o ile byłyby dostępne. Zgodnie z propozycją Parlamentu Europejskiego zmieniony wniosek daje państwom członkowskim możliwość udzielenia pierwszeństwa produktom żywnościowym pochodzącym z UE. Dystrybucja musi odbywać się nieodpłatnie lub za cenę, która w żadnym razie nie przekracza poziomu uzasadnionego kosztami poniesionymi przez wyznaczone organizacje w związku z rozdzielaniem żywności.

Udział państw członkowskich w programie jest dobrowolny: w chwili obecnej uczestniczy w nim 19 państw członkowskich. Pomoc żywnościową kieruje się najczęściej do szeroko pojętej grupy osób żyjących w ubóstwie, w tym: rodzin w trudnej sytuacji materialnej, osób starszych o niewystarczających środkach finansowych, osób bezdomnych, osób niepełnosprawnych, dzieci zagrożonych patologią społeczną, osób pracujących, a mimo to żyjących w ubóstwie, pracowników migrujących i osób ubiegających się o azyl.

Podobnie jak było to w dotychczas, uczestniczące w programie państwa członkowskie wybierają odpowiednie organizacje – zazwyczaj organizacje charytatywne lub lokalne ośrodki opieki społecznej – mające prowadzić dystrybucję żywności. Natomiast inaczej niż w przeszłości, kiedy to program był opracowywany corocznie, państwa członkowskie określałyby swoje potrzeby w cyklu trzyletnim i odpowiednio występowały z wnioskiem do Komisji. Komisja przydzielałaby budżet co roku, tak aby umożliwić dostosowanie programu w przypadku gdy sytuacja zmieni się w trakcie okresu programowania.

Mimo iż średni standard życia w Unii Europejskiej jest jednym z najwyższych na świecie, są wśród nas osoby, które nie są w stanie zakupić dostatecznej ilości żywności. Szacuje się, że 43 milionów osób w Unii Europejskiej jest zagrożonych niedostatkiem żywności, co oznacza, że nie stać ich na posiłek zawierający mięso, kurczaka lub rybę co drugi dzień.


Side Bar