Navigation path

Left navigation

Additional tools

IP/06/779

Bruksela, dnia 13 czerwca 2006 r.

Finanse publiczne w 2006 r.: dobry początek nowego Paktu na rzecz stabilności i wzrostu oraz poważne wyzwania na przyszłość

Bilans pierwszego roku stosowania Paktu na rzecz stabilności i wzrostu jest na ogół dodatni, ale sprostanie kluczowym wyzwaniom jeszcze przed nami. Rezultatem nowego paktu jest większa krajowa odpowiedzialność za dyscyplinę budżetową wynikająca z silniejszych przesłanek gospodarczych, co zapewnia, że różnice gospodarcze pomiędzy krajami są uwzględniane w lepszy sposób. Konsolidacja przeprowadzana jest w sposób bardziej strukturalny i trwały, ma także lepszą jakość. Jednakże ocena elementów prewencyjnych paktu, czyli uzyskania w średnim terminie trwałej równowagi budżetowej jest bardziej zróżnicowana. Jest to niepokojące tym bardziej, że obecne ożywienie gospodarcze Unii Europejskiej, w tym obszaru euro, wymagałoby raczej zwiększenia, a nie zmniejszenia intensywności działań konsolidacyjnych. Wnioski te zostały zawarte w przyjętym w dniu dzisiejszym komunikacie skierowanym do Parlamentu i Rady, opartym na rocznym sprawozdaniu dotyczącym stanu finansów publicznych Unii Europejskiej.

„Poprzez stworzenie większych możliwości dla oceny ekonomicznej reforma przyczyniła się do bardziej konstruktywnego i przejrzystego dialogu w sprawie polityki gospodarczej na poziomie UE, wzmocniła wzajemne wsparcie i wywieraną nawzajem presję oraz pomogła w zapewnieniu sprawnego i skutecznego funkcjonowania paktu. Jednakże do rozwiązania pozostają w dalszym ciągu kwestie najtrudniejsze: nie tylko korekta nadmiernego deficytu, ale również zapewnienie w średnim terminie odpowiedniej sytuacji budżetowej poprzez poprawę konsolidacji, korzystając z ożywienia” – powiedział komisarz ds. gospodarczych i walutowych Joaquín Almunia. „Jeżeli chcemy wypracować margines bezpieczeństwa dla działań w gorszych warunkach i – co konieczne – skorygować nadmierny deficyt, nie możemy powtarzać błędów z przeszłości”.

Komisja przyjęła w dniu dzisiejszym komunikat przedstawiający główne wnioski polityczne wynikające ze sprawozdania z 2006 r. zatytułowanego „Finanse publiczne w UGW”. Zawiera on również pierwszą analizę dotyczącą realizacji paktu, dokonaną w czerwcu ubiegłego roku, oraz wyzwań na przyszłość.

Reforma paktu z 2005 r. przyniosła znaczną poprawę w stosowaniu procedury nadmiernego deficytu.

Pozwoliła ona na lepsze uwzlędnienie uwarunkowań poszczególnych państw związanych ze wzrostem gospodarczym i sytuacją ich finansów publicznych. Jednocześnie wszystkie państwa, których deficyt wynosił powyżej 3 %, są w dalszym ciągu objęte procedurą nadmiernego deficytu.

W odniesieniu do korekty nadmiernego deficytu wyznaczono realistyczne terminy, biorąc pod uwagę słaby wzrost gospodarczy. Znaczną rolę odgrywa jednak zalecane strukturalne dostosowanie fiskalne. Dzieje się tak tym bardziej, że dostosowanie jest obecnie wyrażane wartością netto środków jednorazowych lub tymczasowych, co pozwala na trwalszą korektę nadmiernego deficytu.

Co ważne, zwiększenie elastyczności i stworzenie większych możliwości dla oceny ekonomicznej odbyły się bez uszczerbku dla opartego na ustalonych zasadach systemu polityki fiskalnej, gwarantując równe traktowanie wszystkich państw członkowskich.

Wyniki budżetowe z 2005 r. wskazują na redukcję deficytu nominalnego w UE do poziomu 2,3 % PKB wobec 2,6 % w roku 2004 (w strefie euro odpowiednio 2,4 % i 2,8 %). W kategoriach strukturalnych oznacza to poprawę równą około ¾ % PKB, co stanowi największą korektę budżetową od 1997 r.

Elementy prewencyjne

Oczywiście pakt nie dotyczy tylko korekty nadmiernego deficytu. Jego głównym celem jest ustalenie rozsądnych celów średniookresowych w zakresie finansów publicznych, które obecnie ustalone są w granicach pomiędzy -1 % PKB dla państw o niskim deficycie i wysokim potencjale wzrostu a stanem równowagi lub nadwyżką dla państw o wysokim deficycie i niskim potencjale wzrostu.

Ocena pierwszych programów stabilności i konwergencji przedłożonych po reformie paktu wykazuje, że państwa członkowskie wyznaczyły sobie cele średniookresowe w znacznym stopniu zgodne z ustalonymi zasadami. Kolejną korzystną zmianę stanowi fakt, że przewidywania budżetowe w niemal wszystkich przypadkach opierają się na realistycznych założeniach dotyczących wzrostu i w niewielkiej mierze polegają na środkach jednorazowych lub tymczasowych. Niezależnie od powyższego, w niektórych przypadkach średniookresowe plany budżetowe nie są wystarczająco ambitne, by zmniejszyć różnicę między obecną sytuacją fiskalną a średniookresowymi celami budżetowymi. W obliczu ożywienia gospodarczego należy, szczególnie w 2006, ale także w 2007 r., dokonać większych dostosowań fiskalnych.

Sprawozdanie „Finanse publiczne w UGW” z 2006 r. zawiera również dwa działy analityczne, które koncentrują się na: a) roli krajowych przepisów polityki fiskalnej (np. pułapy wydatków, „pakty krajowe”) i instytucji, uzupełniających przepisy i instytucje przewidziane w Pakcie na rzecz stabilności i wzrostu; b) polityce fiskalnej w „dobrych czasach”. Ostatnie wydarzenia i prognoza Komisji z wiosny 2006 r. potwierdzają, że w obszarze euro i w całej Unii trwa ożywienie gospodarcze. W celu przyspieszenia konsolidacji budżetowej państwa członkowskie muszą uniknąć błędów z przeszłości i odpowiednio wykorzystać dobrą koniunkturę.

Podstawa

Pakt na rzecz stabilności i wzrostu opiera się na postanowieniach traktatu WE dotyczących polityki gospodarczej i pieniężnej (tytuł VII) oraz na dwóch rozporządzeniach z 1997 r. dotyczących nadzoru pozycji budżetowych i korekty nadmiernego deficytu. Rozporządzenia te zostały zmienione w czerwcu 2005 r. Integralną część polityki nadzoru budżetowego UE stanowi również sprawozdanie dotyczące ulepszenia realizacji paktu przyjęte przez ministrów finansów państw członkowskich w marcu 2005 r.
Pełny tekst sprawozdania dostępny jest na stronie internetowej:

http://ec.europa.eu/economy_finance/publications/publicfinance_en.htm


Side Bar

My account

Manage your searches and email notifications


Help us improve our website