Navigation path

Left navigation

Additional tools

Η ισπανική νομοθεσία, που φορολογεί το λόγω υπεραξίας όφελος, το οποίο δεν έχει ακόμα αποκομίσει μια εταιρία κατά τη μεταφορά από την Ισπανία σε άλλο κράτος μέλος της έδρας της ή των στοιχείων ενεργητικού της, αντιβαίνει προς το δίκαιο της Ένωσης

Court of Justice - CJE/13/53   25/04/2013

Other available languages: EN FR DE ES IT

Υπηρεσία Τύπου και Πληροφόρησης

Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΥΠΟΥ αριθ. 53/13

Λουξεμβούργο, 25 Απριλίου 2013

Απόφαση στην υπόθεση C-64/11

Επιτροπή κατά Ισπανίας

Η ισπανική νομοθεσία, που φορολογεί το λόγω υπεραξίας όφελος, το οποίο δεν έχει ακόμα αποκομίσει μια εταιρία κατά τη μεταφορά από την Ισπανία σε άλλο κράτος μέλος της έδρας της ή των στοιχείων ενεργητικού της, αντιβαίνει προς το δίκαιο της Ένωσης

Η ελευθερία εγκαταστάσεως δεν εμποδίζει την επιβολή ενός τέτοιου φόρου, αλλά την άμεση καταβολή του

Κατά την ισπανική φορολογική νομοθεσία περί εταιριών1, το λόγω υπεραξίας όφελος το οποίο δεν έχει ακόμα αποκομίσει μια εταιρία περιλαμβάνεται στη βάση επιβολής του φόρου της οικείας χρήσεως σε περίπτωση μεταφοράς από την Ισπανία σε άλλο κράτος μέλος της έδρας της ή των στοιχείων ενεργητικού της, ή σε περίπτωση παύσεως των δραστηριοτήτων μιας μόνιμης εγκαταστάσεως στην Ισπανία. Κατά την Επιτροπή, δεδομένου ότι οι εν λόγω υπεραξίες δεν συνεπάγονται κανένα άμεσο φορολογικό αποτέλεσμα όταν οι σχετικές πράξεις λαμβάνουν χώρα εντός της ισπανικής επικράτειας, η νομοθεσία αυτή αποτελεί μέτρο που εισάγει δυσμενείς διακρίσεις και συνιστά πρόσκομμα στην ελευθερία εγκαταστάσεως, διότι συνεπάγεται για τις εταιρίες που ασκούν την ελευθερία αυτή ένα ταμειακό μειονέκτημα.

Γι’ αυτό, η Επιτροπή άσκησε προσφυγή λόγω παραβάσεως κατά της Ισπανίας ενώπιον του Δικαστηρίου2.

Με τη σημερινή απόφασή του το Δικαστήριο κρίνει, αφενός, ότι η φορολόγηση του λόγω υπεραξίας οφέλους το οποίο δεν έχει ακόμα αποκομίσει η ενδιαφερόμενη εταιρία σε σχέση με στοιχεία ενεργητικού μιας μόνιμης εμπορικής εγκαταστάσεως που παύει τις δραστηριότητές της στην Ισπανία δεν επιβάλλει περιορισμό στην ελευθερία εγκαταστάσεως. Πράγματι, η φορολόγηση αυτή δεν αποτελεί συνέπεια της μεταφοράς σε άλλο κράτος μέλος της έδρας ή των στοιχείων ενεργητικού εταιρίας εδρεύουσας στην ισπανική επικράτεια, αλλά απλώς της παύσεως των δραστηριοτήτων της. Κατά συνέπεια, πρόκειται για μια καθαρά εσωτερική κατάσταση και όχι για διαφορετική μεταχείριση σε σχέση με καταστάσεις συνδεόμενες με την ελευθερία εγκαταστάσεως.

Αντιθέτως, η άμεση φορολόγηση υπεραξιών κατά τη μεταφορά σε άλλο κράτος μέλος της έδρας ή των στοιχείων ενεργητικού εταιρίας εγκατεστημένης στην Ισπανία συνεπάγεται περιορισμό της ελευθερίας εγκαταστάσεως. Πράγματι, το Δικαστήριο κρίνει ότι, στις περιπτώσεις αυτές, επιβάλλεται οικονομική κύρωση σε μια εταιρία σε σχέση με μιαν άλλη παρόμοια εταιρία η οποία προβαίνει σε τέτοια μεταφορά εντός της ισπανικής επικράτειας, καθόσον οι υπεραξίες που δημιουργούνται από τέτοιες πράξεις δεν περιλαμβάνονται στη βάση επιβολής του φόρου εταιριών παρά μόνον τον χρόνο κατά τον οποίο η ενδιαφερόμενη εταιρία αποκομίζει πράγματι το σχετικό όφελος. Η εν λόγω διαφορετική μεταχείριση είναι ικανή να αποθαρρύνει μια εταιρία να μεταφέρει τις δραστηριότητές της από την ισπανική επικράτεια σε άλλο κράτος μέλος. Εξάλλου, η ως άνω διαπιστωνόμενη διαφορετική μεταχείριση δεν μπορεί να εξηγηθεί από κάποια αντικειμενική διαφορετική κατάσταση σε σχέση με τις εταιρίες που προβαίνουν σε τέτοιες πράξεις εντός της εθνικής επικράτειας.

Συναφώς, το Δικαστήριο κρίνει ότι η ισπανική νομοθεσία επιδιώκει τον θεμιτό σκοπό της διασφαλίσεως της φορολογικής αρμοδιότητας της Ισπανίας. Ειδικότερα, το δίκαιο της Ένωσης δεν εμποδίζει καταρχήν να καθορίζεται ο φόρος του προκύπτοντος στην Ισπανία λόγω υπεραξίας οφέλους το οποίο δεν έχει ακόμα αποκομίσει η ενδιαφερόμενη εταιρία τον χρόνο κατά τον οποίο παύει να υφίσταται η εξουσία επιβολής φόρου της Ισπανίας έναντι της ενδιαφερομένης εταιρίας –εν προκειμένω, κατά τον χρόνο της μεταφοράς της έδρας ή των στοιχείων ενεργητικού σε άλλο κράτος μέλος.

Εντούτοις, το Δικαστήριο κρίνει ότι τα ληφθέντα μέτρα προς επίτευξη του ως άνω σκοπού δεν είναι σύμφωνα με την αρχή της αναλογικότητας και υπερβαίνουν το αναγκαίο όριο. Πράγματι, η άσκηση της φορολογικής αρμοδιότητας της Ισπανίας μπορεί να διαφυλαχθεί με άλλα μέτρα που περιορίζουν λιγότερο την ελευθερία εγκαταστάσεως. Ειδικότερα, είναι δυνατό να επιβληθεί η εξόφληση της φορολογικής οφειλής μετά από μια τέτοια μεταφορά, τον χρόνο κατά τον οποίο θα φορολογείτο η εν λόγω υπεραξία αν η εταιρία δεν είχε προβεί στην ως άνω μεταφορά εκτός της ισπανικής επικράτειας. Επιπλέον, οι υφιστάμενοι μεταξύ των δημοσίων αρχών των κρατών μελών μηχανισμοί αμοιβαίας αρωγής επαρκούν για να παρέχεται η δυνατότητα στο κράτος προελεύσεως να ελέγχει το αληθές των δηλώσεων των εταιριών που προτιμούν τη μεταγενέστερη καταβολή του φόρου. Έτσι, το απορρέον από την ελευθερία εγκαταστάσεως δικαίωμα δεν εμποδίζει να φορολογούνται οι προκύπτουσες εντός μιας χώρας υπεραξίες ακόμα και αν η ενδιαφερόμενη εταιρία δεν έχει ακόμη αποκομίσει το σχετικό όφελος. Αντιθέτως, δεν επιτρέπει να απαιτείται η άμεση καταβολή του φόρου αυτού.

ΥΠΟΜΝΗΣΗ: Η προσφυγή λόγω παραβάσεως στρέφεται κατά κράτους μέλους το οποίο, κατά την Επιτροπή ή ένα άλλο κράτος μέλος, δεν τηρεί τις υποχρεώσεις που υπέχει από το κοινοτικό δίκαιο. Αν το Δικαστήριο διαπιστώσει την ύπαρξη παραβάσεως, το καθού κράτος μέλος πρέπει να συμμορφωθεί με την απόφαση το συντομότερο.

Όταν η Επιτροπή θεωρεί ότι το κράτος μέλος δεν συμμορφώθηκε προς την απόφαση, μπορεί να ασκήσει νέα προσφυγή, ζητώντας την επιβολή χρηματικών κυρώσεων. Πάντως, σε περίπτωση μη ανακοινώσεως στην Επιτροπή των μέτρων για τη μεταφορά μιας οδηγίας στο εσωτερικό δίκαιο, το Δικαστήριο μπορεί, κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, να επιβάλει κυρώσεις με την πρώτη του απόφαση.

Ανεπίσημο έγγραφο προοριζόμενο για τα μέσα μαζικής ενημερώσεως, το οποίο δεν δεσμεύει το Δικαστήριο.

Το πλήρες κείμενο της αποφάσεως είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα CURIA από την ημερομηνία δημοσιεύσεώς της

Επικοινωνία: Estella Cigna-Αγγελίδη (+352) 4303 2582

1 :

Άρθρο 17, παράγραφος 1, του βασιλικού νομοθετικού διατάγματος 4/2004 για την έγκριση του κωδικοποιημένου κειμένου του νόμου περί φορολογίας εταιριών της 5ης Μαρτίου 2004 (BOE αριθ. 61, της 11ης Μαρτίου 2004, σ. 10951).

2 :

Η Γερμανία, η Φινλανδία, η Γαλλία, η Ιταλία, οι Κάτω Χώρες, η Πορτογαλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Σουηδία παρενέβησαν υπέρ της Ισπανίας.


Side Bar

My account

Manage your searches and email notifications


Help us improve our website