Antydopingowe uregulowania wydane przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski podlegają wspólnotowemu prawu konkurencji

CJE/06/65

18 lipca 2006 r.

Kontakty z Mediami i Informacja

KOMUNIKAT PRASOWY nr 65/06

18 lipca 2006 r.

Wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-519/04 P

David Meca-Medina i Igor Majcen / Komisja Wspólnot Europejskich

Antydopingowe uregulowania wydane przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski podlegają wspólnotowemu prawu konkurencji

Jednakże nie są z nim sprzeczne, ponieważ nie wykraczają one poza to, co jest niezbędne w celu zapewnienia właściwego przebiegu zawodów sportowych.

D. Meca-Medina i I. Majcen są zawodowymi sportowcami uprawiającymi pływanie na długim dystansie. W wyniku kontroli antydopingowej, która miała miejsce podczas mistrzostw świata w tej dyscyplinie, wyniki testów skarżących na nandrolon (anabolik) okazały się pozytywne. Międzynarodowy Związek Pływacki (FINA), stosując kodeks antydopingowy Ruchu Olimpijskiego, podjął decyzję o ich dyskwalifikacji na okres czterech lat, który sportowy sąd arbitrażowy obniżył do dwóch lat. D. Meca-Medina i I. Majce złożyli skargę do Komisji Europejskiej, kwestionując zgodność uregulowań antydopingowych wydanych przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski ze wspólnotowymi zasadami konkurencji i swobodnego świadczenia usług. Decyzją z dnia 1 sierpnia 2002 r. Komisja odrzuciła tę skargę.

D. Meca-Medina i I. Majcen wnieśli skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich. Wyrokiem z dnia 30 września 2004 r.^[1] Sąd oddalił skargę, uznając, że reguły walki z dopingiem nie są objęte zakresem stosowania wspólnotowego prawa konkurencji i swobodnego świadczenia usług. Uznając, że Sąd popełnił błąd co do prawa, D. Meca-Medina i I. Majcen wnieśli odwołanie od tego wyroku do Trybunału.

W przedmiocie uchylenia orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji

Trybunał przypomniał, że uprawianie sportu jest przedmiotem prawa wspólnotowego tylko w takim zakresie, w jakim stanowi działalność gospodarczą. Tymczasem Trybunał orzekł, że postanowienia traktatu gwarantujące swobodny przepływ osób i swobodne świadczenie usług nie mają zastosowania do zasad, które dotyczą wyłącznie sportu i jako takie nie mają nic wspólnego z działalnością gospodarczą.

Natomiast okoliczność, że zasady te nie stanowią ograniczeń w swobodnym przepływie, ponieważ dotyczą zagadnień wyłącznie sportowych i jako takie nie mają nic wspólnego z działalnością gospodarczą, nie oznacza, że określona działalność sportowa nie jest objęta zakresem stosowania przepisów wspólnotowego prawa konkurencji ani też, że zasady te nie muszą spełniać warunków stosowania tych przepisów.

Sąd zaś popełnił błąd co do prawa, przyjmując odmienne rozumowanie bez wcześniejszego ustalenia, czy uregulowania te spełniały warunki stosowania wspólnotowego prawa konkurencji. Dlatego też Trybunał uchylił wyrok Sądu. Jako że stan sprawy umożliwia jej rozstrzygnięcie, Trybunał orzekł w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji.

W przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji

Odnosząc się do zgodności spornych uregulowań z regułami konkurencji, Trybunał orzekł, że represyjny charakter spornych uregulowań antydopingowych oraz ciężar kar mających zastosowanie w przypadku ich naruszenia może oddziaływać negatywnie na konkurencję. Celem uniknięcia naruszenia ustanowionego w traktacie zakazu zakłócania konkurencji, nałożone przez te uregulowania ograniczenia powinny ograniczać się do tego, co jest niezbędne do zapewnienia właściwego przebiegu zawodów sportowych.

Tego rodzaju uregulowania mogłyby bowiem okazać się zbyt daleko idące, z jednej strony w odniesieniu do progu rozgraniczającego przypadki dopingu, w których grozi kara, od przypadków, których nie uznaje się za doping, a z drugiej strony ze względu na surowość tych kar.

Nie wydaje się jednak, aby ograniczenia, jakie narzuca zawodowym sportowcom próg, którego przekroczenie powoduje, że obecność nandrolonu w organizmie sportowca stanowi doping, wychodziły poza to, co jest konieczne do zapewnienia prawidłowego przebiegu zawodów sportowych.

Ponadto, jako że D. Meca-Medina i I. Majcen nie twierdzili, iż kary mające zastosowanie i wymierzone w niniejszym przypadku były nadmierne, nieproporcjonalny charakter spornych uregulowań antydopingowych nie został wykazany.
W związku z powyższym Trybunał oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 sierpnia 2002 r.

^[1] Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 30 września 2004 r. w sprawie T-313/02, Meca-Medina i Majcen / Komisja (Zb.Orz. str. II-3291).