Choć UE należy do najbogatszych regionów na świecie, to w samej Unii istnieją zasadnicze różnice w poziomie dobrobytu, zarówno między państwami członkowskimi, jaki i między regionami wewnątrz poszczególnych krajów. Najzamożniejsze państwo − Luksemburg − jest ponad siedmiokrotnie bogatsze niż Rumunia czy Bułgaria, najbiedniejsi i najmłodsi członkowie UE.
Jednak dynamiczne efekty członkostwa w UE połączone z energiczną i właściwie ukierunkowaną polityką inwestycji mogą przekładać się na konkretne wyniki.
Solidarność i spójność
Unijna polityka rozwoju regionalnego ma:
- pomóc regionom w pełni wykorzystać swój potencjał
- poprawić konkurencyjność i poziom zatrudnienia na szczeblu regionalnym dzięki inwestycjom w obszarach o dużym potencjale wzrostu, co zapewni wartość dodaną całej UE
- jak najszybciej zbliżyć do średniej unijnej poziom dobrobytu w państwach, które przystąpiły do UE od 2004 r.
Przyczyny nierówności
Różnice między regionami mogą wynikać między innymi z:
- długofalowych zaległości związanych z oddaleniem geograficznym lub słabym zaludnieniem
- niedawnych przemian społecznych i gospodarczych
-
dziedzictwa gospodarki centralnie planowanej
- połączenia tych i innych czynników.
Skutki takich trudności często przejawiają się:
- zubożeniem społeczeństwa
- niską jakością szkolnictwa
- wysoką stopą bezrobocia
- niewydolnością infrastruktury.
Zwiększanie wzrostu gospodarczego i zatrudnienia

Polityka regionalna inwestowaniem w ludzi
Polityka regionalna ma uzupełniać strategię UE na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia poprzez:
-
zwiększanie atrakcyjności państw i regionów dla inwestorów dzięki poprawie stanu infrastruktury, ulepszeniu jakości usług (takich jak szybki internet) i ochronie potencjału ekologicznego
-
wspieranie innowacji, przedsiębiorczości i gospodarki opartej na wiedzy, zachęcanie regionów do wykorzystywania swoich największych atutów oraz do skuteczniejszego wydawania unijnych funduszy przeznaczonych do rozdysponowania na szczeblu krajowym i regionalnym, opracowanie strategii „inteligentnej specjalizacji” pobudzającej rozwój
-
tworzenie nowych, lepszych miejsc pracy poprzez zachęcanie ludności do podejmowania pracy, powstrzymanie drenażu mózgów, rozwijanie zdolności adaptacyjnych pracowników oraz zwiększanie inwestycji w kapitał ludzki.
Dostępne fundusze
W okresie 2007−2013 wydatki na politykę regionalną wyniosą ponad jedną trzecią budżetu UE, czyli około 347 mld euro.
W zależności od rodzaju inwestycji, kraju i regionu środki pochodzą z różnych źródeł. Są to:
-
Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) – obejmujący programy dotyczące infrastruktury, innowacji i inwestycji
-
Europejski Fundusz Społeczny (EFS) – finansujący projekty z zakresu kształcenia zawodowego i inne rodzaje pomocy na rzecz zatrudnienia oraz programy tworzenia miejsc pracy
-
Fundusz Spójności – ukierunkowany na projekty związane z infrastrukturą środowiska i transportu oraz dotyczące prac nad energią odnawialną. Środki z tego funduszu może uzyskać tylko 15 państw członkowskich, w których wyniki gospodarcze nie przekraczają 90 proc. średniej w UE (12 najmłodszych państw członkowskich oraz Portugalia, Grecja i Hiszpania).
Jak wydawane są środki
Inwestycje dokonywane są we wszystkich regionach UE zgodnie ze strategią Europa 2020.
Najintensywniej wspierane są kraje Europy Środkowo-Wschodniej oraz regiony o szczególnych potrzebach w pozostałych krajach UE. Polityka regionalna służy też zwalczaniu skutków kryzysu i ma umożliwiać szybsze udostępnianie funduszy.
Obecnie duży nacisk kładzie się na wspieranie innowacji i badań naukowych oraz zrównoważonego rozwoju, a także tworzenie przyjaznego otoczenia dla małych firm – trzonu europejskiej gospodarki. Część funduszy przeznaczana jest również na projekty współpracy transgranicznej i międzyregionalnej.
Początek strony