Narzędzia dostępności
Narzędzia serwisu
Wybór języka
Ścieżka nawigacji
Kraje UE koordynują swoje krajowe polityki gospodarcze, by móc współdziałać na wypadek pojawienia się takich wyzwań, jak obecny kryzys gospodarczo-finansowy. Siedemnaście krajów poszło jeszcze dalej, wprowadzając wspólną walutę − euro.
Wszystkie kraje UE należą do unii gospodarczej i walutowej (UGW) stanowiącej ramy współpracy gospodarczej. Wspólne cele są następujące:

Dzięki UE przesyłanie pieniędzy dzieciom studiującym za granicą jest tańsze.
Od rozpoczęcia kryzysu gospodarczo-finansowego w październiku 2008 r. rządy krajowe, Europejski Bank Centralny (EBC) i Komisja współpracowały na rzecz:
Rządy UE przeznaczyły do tej pory na działania ratunkowe ponad 1,6 bln euro.
Aby chronić stabilność finansową UE i załagodzić napięcia na rynkach długu państwowego w strefie euro, UE rozciągnęła także sieć ochronną nad krajami UE borykającymi się z trudnościami: Europejski Mechanizm Stabilności zastępuje obecnie inne, tymczasowe narzędzia i jest największą międzynarodową instytucją finansową na świecie. Wraz z wkładem Międzynarodowego Funduszu Walutowego (IMF) zapewnia on finansowy pakiet stabilizacyjny w wysokości do 750 mld euro. Stał się on trwałą i integralną częścią całościowej strategii UE na rzecz zagwarantowania stabilności w strefie euro.

Posiadanie wspólnej waluty w dużej mierze ułatwiło Unii reagowanie w sposób skoordynowany na światowy kryzys kredytowy i zapewniło gospodarce większą stabilność niż byłoby to możliwe bez przyjęcia wspólnej waluty. Europejski Bank Centralny był w stanie obniżyć odsetki dla całej strefy euro (unikając sytuacji, w której każdy kraj sam ustala swój kurs walutowy), a banki w całej UE stosują te same warunki, udzielając sobie nawzajem pożyczek.
Na co dzień euro używa ponad 60 proc. obywateli UE. Korzystają na tym wszyscy:
Członkostwo w strefie euro jest gwarancją stabilności cen. Europejski Bank Centralny ustala podstawowe stopy procentowe na poziomie umożliwiającym utrzymanie poziomu inflacji poniżej 2 proc. w średnim okresie. EBC zarządza również rezerwami walutowymi UE i może interweniować na rynkach dewizowych, wpływając na kurs wymiany euro.
Docelowo wszystkie kraje UE mają przystąpić do strefy euro, ale dopiero, kiedy ich gospodarka będzie na to gotowa. Kraje, które stały się członkami UE w latach 2004 i 2007 stopniowo przystępują do strefy. Dania i Wielka Brytania pozostały poza strefą euro na mocy specjalnego porozumienia politycznego.
Aby kraj mógł przystąpić do strefy euro, musi przez dwa lata utrzymywać stabilny kurs walutowy. Pozostałe kryteria, jakie należy spełnić, dotyczą stóp procentowych, deficytu budżetowego, stopy inflacji oraz wielkości długu publicznego.
Europejski Bank Centralny ma za zadanie nie tylko utrzymywać stabilność cen, lecz również zagwarantować, że banki oraz klienci będą ponosić jak najniższe koszty transgranicznych przelewów w euro.
W przypadku bardzo dużych sum pieniędzy, EBC i krajowe banki centralne obsługują system płatności w czasie rzeczywistym nazywany TARGET2. W przyszłości system ten będzie oferował takie same możliwości w zakresie obrotu papierami wartościowymi.
EBC i Komisja Europejska wspólnie pracują nad stworzeniem jednolitego obszaru płatności w euro (ang. Single Euro Payments Area – SEPA), dzięki któremu operacje finansowe będą przebiegały sprawniej, a ich koszty spadną. Docelowo wszystkie płatności w euro, bez względu na to, w jaki sposób są realizowane – przelewem, poprzez polecenie zapłaty czy za pomocą karty – będą traktowane dokładnie tak samo. To, czy mamy do czynienia z płatnością w obrocie krajowym, czy międzynarodowym nie będzie już miało znaczenia. Aktualnie do systemu wprowadzane są płatności poprzez polecenie zapłaty.
Wspieranie stabilności, wzrostu gospodarczego i dobrobytu w Europie ![]()
Opublikowano w kwietniu 2013 r.
Niniejsza publikacja stanowi część serii „Zrozumieć politykę Unii Europejskiej”.