EUROPA

STRESZCZENIE

Organy ścigania * mogą wymieniać informacje * w ramach:

• wykonywania swoich funkcji,
• i dochodzeń w sprawach karnych * lub operacji wywiadowczej dotyczącej przestępstwa *.

Sytuacja prawna wymiany informacji

Wymiana informacji może być prowadzona przez dowolny istniejący kanał współpracy międzynarodowej. Europol i Eurojust są również odbiorcami przekazywanych informacji, jeśli znajdują się one w zakresie ich kompetencji.

Wnioskujący organ ścigania przedstawia organowi ścigania, do którego zwraca się z wnioskiem, oparte na faktach przesłanki, które są przyczyną zapytania o informacje. Wymiana informacji odbywa się wówczas zgodnie z zasadami dotyczącymi ochrony danych:

• kanału współpracy międzynarodowej,
• państwa członkowskiego, do którego zwrócono się z wnioskiem, w przypadku bezpośredniej wymiany danych.

Termin odpowiedzi dotyczących informacji w sprawie przestępstw, o których mowa w art. 2 ust. 2 decyzji ramowej ustanawiającej europejski nakaz aresztowania (kategorie przestępstw, wobec których nie jest wymagane poszanowanie zasady podwójnej odpowiedzialności karnej) i umieszczonych w bazie danych dostępnej bezpośrednio dla organu, do którego jest skierowany wniosek wynosi tydzień, a w przypadkach pilnych – 8 godzin. W innych przypadkach termin ten wynosi maksimum 14 dni.

Wymiana informacji między organami ścigania różnych państw członkowskich nie powinna być bardziej rygorystyczna niż wymiana informacji między organami ścigania tego samego państwa.

Możliwa jest również spontaniczna wymiana informacji. W takim przypadku organ udostępnia z własnej inicjatywy istotne informacje niezbędne dla skutecznego zapobiegania przestępczości.

Ograniczenia przekazywania informacji

Decyzja ramowa nie nakłada na organy ścigania obowiązku zbierania informacji w celu udzielenia odpowiedzi na wniosek innego państwa członkowskiego ani uzyskiwania ich z zastosowaniem przymusu. Nie zobowiązuje ona również do przekazywania informacji, które mogą być wykorzystane jako dowód przed organem sądowym, zapewniając jednocześnie możliwość wyraźnego wskazania, że jest to dozwolone (art. 1 (4) in fine).

W przypadku wymiany pomiędzy organami ścigania dwóch państw członkowskich informacji dotyczących danych pochodzących z innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego, ich zgoda wymagana jest w celu wykonania czynności.

Jeśli wymiana informacji między organami ścigania jednego państwa wymaga zgody organu sądowego, wymiana informacji między organami ścigania dwóch państw członkowskich również wymaga zgody organu sądowego.

Organ ścigania, do którego zwrócono się z wnioskiem może odmówić przekazania informacji, jeżeli:

• przekazanie tej informacji może zaszkodzić żywotnym interesom, prawidłowemu przebiegowi postępowania karnego lub jest wyraźnie nieproporcjonalne lub nieistotne w świetle celu podanego przez organ ścigania składającego wniosek,
• wniosek dotyczy przestępstwa zagrożonego karą jednego roku pozbawienia wolności lub dłuższą,
• organ sądowy wnosi sprzeciw.

Państwa członkowskie mogą zawierać nowe umowy dwustronne lub stosować umowy istniejące tylko wtedy, gdy umowy te umożliwiają stosowanie bardziej elastycznych warunków wymiany informacji przewidzianych w decyzji ramowej.

Kontekst

Niniejsza decyzja ramowa wynika z wniosku Rady Europejskiej z 25 marca 2004 r. przyjętego na posiedzeniu, które odbyło się po zamachach terrorystycznych w Madrycie. Ma ono na celu modernizację wymiany informacji między organami ścigania państw członkowskich poprzez uchylenie postanowień konwencji wykonawczej układu z Schengen w sprawie wymiany informacji (art. 39) i spontanicznej wymiany informacji (art. 46).