EUROPA

STRESZCZENIE

Na mocy niniejszej decyzji ustanowione zostają zasady, zgodnie z którymi wyroki skazujące na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności wydane w jednym państwie członkowskim mają być uznawane i wykonywane w innym państwie członkowskim. Celem jest ułatwienie w ten sposób resocjalizacji i reintegracji społecznej osoby skazanej.

Państwa członkowskie zobowiązane są wyznaczyć właściwe organy odpowiadające za wydawanie i wykonywanie wyroków. Właściwy organ państwa wydającego odpowiada za przekazanie wyroku wraz z zaświadczeniem załączonym do decyzji ramowej bezpośrednio właściwemu organowi jednego państwa wykonującego w odpowiednim terminie i w sposób umożliwiający uzyskanie pisemnego potwierdzenia.

Jeżeli osoba skazana znajduje się w państwie wydającym lub państwie wykonującym i, w określonych okolicznościach, wydała zgodę na przekazanie wyroku, wówczas wyrok może zostać przekazany:

• do państwa członkowskiego, którego obywatelem jest osoba skazana i w którym osoba skazana mieszka,
• do państwa członkowskiego, którego osoba skazana jest obywatelem i do którego może zostać deportowana po wydaniu wyroku, nawet jeśli nie jest to jej miejsce zamieszkania,
• do innego państwa członkowskiego, pod warunkiem że jego właściwy organ wyrazi zgodę na przekazanie.

Przekazanie wyroku może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy państwo wydające uzyska pewność, że wykonanie kary w państwie wykonującym będzie miało na celu ułatwienie resocjalizacji i reintegracji społecznej osoby skazanej. Państwo wykonujące może przedstawić państwu wydającemu uzasadnioną opinię wskazującą, że wykonanie kary w państwie wykonującym nie doprowadziłoby do realizacji tego celu. Państwo wykonujące, jak również osoba skazana mogą wystąpić z wnioskiem o wszczęcie procedury przekazania wyroku.

Po otrzymaniu przekazanego wyroku i zaświadczenia państwo wykonujące musi zadecydować w terminie nie dłuższym niż 90 dni, czy uzna wyrok i wykona karę.

Właściwy organ państwa wykonującego musi uznać wyrok i podjąć wszelkie działania niezbędne do wykonania kary, chyba że postanowi powołać się na jedną z podstaw odmowy uznania i wykonania przewidzianych w niniejszej decyzji ramowej. Odmowa uznania wyroku i wykonania kary jest możliwa w następujących przypadkach:

• zaświadczenie jest niekompletne lub nie odpowiada wyrokowi,
• nie zostały spełnione kryteria dotyczące przekazywania wyroku i zaświadczenia,
• wykonanie wyroku byłoby sprzeczne z zasadą ne bis in idem,
• wyrok odnosi się do czynów, które zgodnie z prawem państwa wykonującego nie stanowiłyby przestępstwa, z zastrzeżeniem pewnych wyjątków,
• wykonanie kary uległo przedawnieniu zgodnie z prawem państwa wykonującego,
• zgodnie z prawem państwa wykonującego zapewniony jest immunitet,
• zgodnie z prawem państwa wykonującego osoba skazana nie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności ze względu na swój wiek,
• w chwili otrzymania wyroku przez państwo wykonujące pozostało do odbycia mniej niż sześć miesięcy kary,
• skazana osoba nie stawiła się osobiście na rozprawie, na której wydano wyrok, z zastrzeżeniem określonych wyjątków,
• państwo wydające odrzuca wniosek państwa wykonującego, by przeciw danej osobie prowadzić postępowanie karne, orzec wobec niej karę lub pozbawić ją wolności za inne przestępstwo popełnione przed przekazaniem,
• orzeczona kara obejmuje środek związany z leczeniem psychiatrycznym lub opieką zdrowotną, lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności, którego państwo wykonujące nie może zapewnić,
• przestępstwo zostało popełnione na terytorium państwa wykonującego.

W przypadku gdy zaświadczenie jest niekompletne lub nie odpowiada wyrokowi, państwo wykonujące może odroczyć uznanie wyroku.

Decyzja ramowa zawiera listę przestępstw, które stanowią podstawę do uznania orzeczenia i wykonania wyroku bez sprawdzania podwójnej karalności, jeżeli w państwie wydającym są one zagrożone karą pozbawienia wolności lub zastosowaniem środka polegającego na pozbawieniu wolności w maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat. W odniesieniu do wszystkich innych przestępstw państwo wykonujące może uzależnić uznanie wyroku i wykonanie kary od tego, czy odnoszą się one do czynów stanowiących przestępstwo także w świetle prawa państwa wykonującego. Jeżeli kara ze względu na czas jej trwania lub rodzaj jest niezgodna z prawem państwa wykonującego, państwo to może odpowiednio dostosować karę. Taka dostosowana kara musi odpowiadać możliwie najściślej karze orzeczonej pierwotnie i w żadnym przypadku nie może być od niej surowsza.

Zgodnie z prawem państwa wydającego wymagana jest zgoda osoby skazanej na przekazanie wyroku wraz z zaświadczeniem do państwa wykonującego w celu jego uznania i wykonania kary. Zgoda ta nie jest jednak wymagana, gdy państwo wykonujące jest państwem członkowskim:

• którego osoba skazana jest obywatelem i w którym mieszka,
• do którego osoba skazana będzie deportowana po zwolnieniu na podstawie nakazu będącego częścią wyroku,
• do którego osoba skazana zbiegła lub wróciła z powodu grożącego jej w państwie wydającym postępowania karnego lub w następstwie skazania w tym państwie wydającym.

We wszystkich przypadkach, gdy osoba skazana nadal przebywa w państwie wydającym, umożliwia się jej wyrażenie swojego stanowiska ustnie lub pisemnie.

Jeżeli osoba skazana przebywa na terytorium państwa wydającego, musi zostać przekazana na terytorium państwa wykonującego w terminie 30 dni od uznania wyroku przez państwo wykonujące.

Zarówno państwo wydające, jak i państwo wykonujące mogą postanowić o amnestii lub zastosować ułaskawienie. Jednak jedynie państwo wydające może rozstrzygać wnioski o rewizję wyroku.