RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 12 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Wzmocnienie współpracy ze Szwajcarią, Norwegią i Islandią: konwencja z Lugano (2007 r.)

Pod koniec 2007 r. podpisana została konwencja o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń w celu osiągnięcia tej samej intensywności obiegu orzeczeń pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej (UE) a Szwajcarią, Norwegią i Islandią. Po wejściu w życie zastąpi ona konwencję z Lugano z 1988 r. o jurysdykcji oraz wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych. Inne państwa niebędące państwami członkowskimi UE mogą przystąpić do nowej konwencji na określonych warunkach.

AKT

Decyzja Rady 2007/712/WE z dnia 15 października 2007 r. dotycząca podpisania Konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych.

STRESZCZENIE

„Nowa konwencja z Lugano” będzie miała zastosowanie do jurysdykcji i uznawania oraz wykonywania orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych. Konwencji nie stosuje się do spraw podatkowych, celnych i administracyjnych ani do stanu cywilnego i zdolności prawnej oraz zdolności do czynności prawnych, jak również ustawowego przedstawicielstwa osób fizycznych, stosunków majątkowych wynikających z małżeństwa, prawa spadkowego włącznie z testamentami, upadłości, porozumień z wierzycielami, ubezpieczeń społecznych lub sądownictwa polubownego.

Na mocy niniejszej decyzji Rada Unii Europejskiej (UE) upoważnia przewodniczącego Rady do wyznaczenia osób umocowanych do podpisania konwencji w imieniu Wspólnoty. Tekst konwencji jest dołączony do niniejszej decyzji.

Osiągnięcie wysokiej intensywności obiegu orzeczeń

Konwencja, podpisana dnia 30 października 2007 r. przez Wspólnotę Europejską wraz z Danią, Islandią, Norwegią i Szwajcarią, wejdzie w życie po ratyfikowaniu jej przez państwa, które ją podpisały. Zastąpi ona konwencję z Lugano z 16 września 1988 r. Umawiające się strony muszą złożyć swoje dokumenty ratyfikacyjne Radzie Związkowej Szwajcarii będącej depozytariuszem niniejszej konwencji. Po wejściu w życie konwencja będzie otwarta dla:

  • przyszłych członków Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA),
  • państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej występujących w imieniu niektórych terytoriów pozaeuropejskich, które należą do terytorium danego państwa członkowskiego, lub za których stosunki zewnętrzne to państwo członkowskie odpowiada,
  • wszystkich innych państw, pod warunkiem jednomyślnej zgody wszystkich umawiających się stron.

Zgodność z przepisami obowiązującymi między państwami członkowskimi UE

Niniejsza konwencja jest zgodna z obecnymi ramami prawnymi Wspólnoty, mianowicie z rozporządzeniem „Bruksela I” w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych pomiędzy państwami członkowskimi. W związku z tym podobne przepisy będą obowiązywać w UE oraz w Szwajcarii, Norwegii i Islandii. Konwencja ułatwi ponadto wzajemne uznawanie i wykonywanie orzeczeń wydanych przez sądy krajowe tych państw.

Ogólnie konwencja przewiduje, że osoby mające miejsce zamieszkania na terytorium państwa związanego tą konwencją mogą być pozywane przed sądy tego państwa, niezależnie od ich obywatelstwa. Konwencja zawiera jednak również specjalne przepisy jurysdykcyjne w określonych sprawach, takich jak odnoszących się do:

  • umów lub roszczeń wynikających z umów: jurysdykcja należy do sądów miejsca, gdzie zobowiązanie zostało wykonane lub miało być wykonane,
  • alimentów: jurysdykcja należy do sądów miejsca, gdzie uprawniony do alimentów ma miejsce zamieszkania lub stałego pobytu,
  • czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego: albo roszczenia wynikającego z tego czynu: jurysdykcja należy do sądów miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę.

Konwencja przewiduje ponadto określoną jurysdykcję w sprawach dotyczących ubezpieczenia, umów z udziałem konsumentów i indywidualnych umów o pracę. Jurysdykcja w sprawach dotyczących najmu, dzierżawy lub praw rzeczowych na nieruchomościach należy wyłącznie do sądów umawiającego się państwa, w którym nieruchomość jest położona.

Do konwencji załączono kilka protokołów, między innymi aby zapewnić możliwie jak najbardziej jednolitą jej wykładnię.

Podpisanie niniejszej konwencji jest znaczącym krokiem w rozwoju instytucjonalnym

Europejski Trybunał Sprawiedliwości w swojej opinii 1/03 potwierdza, że Wspólnota Europejska posiada wyłączną kompetencję do zawarcia nowej konwencji z Lugano.

Podpisana w imieniu Wspólnoty dnia 30 października 2007 r. konwencja stanowi kluczowy element prawa wspólnotowego. Konwencja została zawarta na czas nieokreślony.

Na mocy decyzji Rady 2009/430/WE z dnia 27 listopada 2008 r. zatwierdzone zostało w imieniu Wspólnoty zawarcie konwencji. W decyzji zawarto również deklaracje, które mają być złożone przy składaniu wspólnotowego dokumentu ratyfikacyjnego (załączone do decyzji).

ODNIESIENIA

AktWejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy
Decyzja 2007/712/WE

15.10.2007

-

Dz.U. L 339 z 21.12.2007

Ostatnia aktualizacja: 02.10.2009

Zobacz także

  • Portal Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczący konwencji z Lugano (EN) (FR)
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony