RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Europejski pakt o imigracji i azylu

Niniejszy pakt zapewnia aktualne podstawy dla polityki w zakresie imigracji i azylu wspólnej dla Unii Europejskiej (UE) oraz jej państw członkowskich. W duchu wzajemnej odpowiedzialności i solidarności między państwami członkowskimi oraz w duchu partnerstwa z państwami trzecimi nadaje tempa ciągłemu kształtowaniu wspólnej polityki w zakresie imigracji i azylu, w której pod uwagę wzięte zostaną zarówno zbiorowy interes UE, jak i szczególna sytuacja każdego z państw członkowskich.

AKT

Europejski pakt o imigracji i azylu z dnia 24 września 2008 r. [nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym].

STRESZCZENIE

Międzynarodowe migracje mogą przyczynić się do wzrostu gospodarczego całej Unii Europejskiej (UE), a jednocześnie dostarczać środków migrantom i państwom, z których pochodzą, stymulując tym samym ich rozwój. Można je postrzegać jako szansę, gdyż sprzyjają one wymianie osób i wymianie gospodarczej, a także umożliwiają ludziom realizację ich aspiracji. Istnieje jednak potrzeba zarządzania migracją w sposób uwzględniający zdolności przyjmowania, jakimi dysponuje Europa, jeśli chodzi o rynek pracy, zakwaterowanie, usługi sanitarne, edukacyjne i socjalne, zapewniając jednocześnie ochronę migrantom przed niebezpieczeństwem wykorzystywania ich przez sieci przestępcze.

Od około dwudziestu lat państwa UE starają się zbliżać swoje polityki w dziedzinie imigracji i azylu. Dokonano już znaczących postępów w kilku obszarach, w szczególności w ramach realizacji programu z Tampere i programu haskiego. Niemniej jednak konieczne są dalsze wysiłki w celu stworzenia prawdziwie wspólnej polityki w zakresie imigracji i azylu, uwzględniającej zbiorowy interes UE oraz indywidualne potrzeby państw członkowskich. W związku z tym Rada Europejska przekształciła następujące zobowiązania w działania w ramach programu sztokholmskiego.

Organizowanie legalnej imigracji

Legalna imigracja powinna być organizowana w sposób uwzględniający priorytety, potrzeby i zdolności przyjmowania państw członkowskich oraz sprzyjający integracji migrantów. W szerszej perspektywie wymaga to od UE:

  • wprowadzenia polityk migracji zawodowej, w których uwzględnione zostaną potrzeby rynku pracy poszczególnych państw członkowskich,
  • zwiększenia atrakcyjności UE dla pracowników wysoko wykwalifikowanych i przedsięwzięcia nowych środków jeszcze bardziej ułatwiających przyjmowanie studentów i naukowców oraz ich poruszanie się w UE,
  • zadbania o to, by polityki te nie prowadziły do drenażu mózgów poprzez zachęcanie do migracji cyrkulacyjnej,
  • lepszego regulowania imigracji członków rodziny,
  • dalszego zwiększania wymiany informacji na temat migracji,
  • lepszego informowania o możliwościach i warunkach imigracji legalnej,
  • wprowadzania ambitnych polityk sprzyjających harmonijnej integracji migrantów,
  • propagowania wymiany informacji dotyczących najlepszych stosowanych praktyk w dziedzinie przyjmowania i integracji, a także unijnych środków wsparcia krajowych polityk w zakresie integracji.

Zwalczanie nielegalnej imigracji

Aby zapewnić skuteczne powroty cudzoziemców przebywających nielegalnie w państwie członkowskim do ich państw pochodzenia lub tranzytu, UE powinna:

  • ograniczać się do analizy indywidualnych przypadków podczas rozpatrywania kwestii legalizacji pobytu,
  • zawrzeć umowy o readmisji na poziomie UE lub w ramach stosunków dwustronnych z odpowiednimi państwami trzecimi oraz przeprowadzać ocenę skuteczności tych umów,
  • czuwać nad tym, aby zapobiegać zagrożeniom związanym z nielegalną imigracją w ramach polityk dotyczących wjazdu, pobytu, swobodnego przepływu osób itp.,
  • rozwijać współpracę między państwami członkowskimi, by zapewnić wydalanie cudzoziemców przebywających nielegalnie w państwie członkowskim,
  • wzmocnić współpracę z państwami pochodzenia i tranzytu w ramach podejścia globalnego do kwestii migracji, tak by zwalczać nielegalną imigrację oraz by lepiej informować społeczeństwa narażone na zagrożenia,
  • zachęcać państwa członkowskie, by utworzyły systemy zachęt przewidujące pomoc w dobrowolnym powrocie,
  • podejmować stanowczą walkę przy zastosowaniu odstraszających i proporcjonalnych kar z osobami, które wykorzystują cudzoziemców nielegalnie przebywających w państwie członkowskim,
  • w pełni stosować przepisy przewidujące obowiązywanie na całym terytorium UE decyzji o wydaleniu podjętej w którymkolwiek państwie członkowskim.

Zwiększenie skuteczności kontroli granicznych

Aby zapewnić skuteczną kontrolę granic zewnętrznych Unii Europejskiej, UE powinna:

  • uruchamiać wszystkie dostępne środki w celu zapewnienia skuteczniejszej ochrony wszystkich granic zewnętrznych,
  • upowszechnić wydawanie wiz biometrycznych nie później niż do 1 stycznia 2012 r. oraz pogłębić współpracę między konsulatami państw członkowskich dążąc do stworzenia wspólnych służb konsularnych odpowiedzialnych za wydawanie wiz,
  • przekazać agencji Frontex środki niezbędne do realizacji jej zadań,
  • w duchu solidarności w pełni uwzględnić trudności, jakie napotykają państwa członkowskie, w których ma miejsce nieproporcjonalny napływ imigrantów,
  • wykorzystywać narzędzia nowoczesnych technologii umożliwiające skuteczne zintegrowane zarządzanie zewnętrzną granicą UE,
  • pogłębiać współpracę z państwami pochodzenia i tranzytu w celu wzmocnienia kontroli granicy zewnętrznej i w celu walki z nielegalną imigracją, zwiększając pomoc, jakiej udziela UE na szkolenia i wyposażenie organów zajmujących się migracją,
  • usprawnić przeprowadzanie oceny Schengen.

Budowa Europy, która będzie miejscem azylu

Państwa członkowskie osiągnęły postępy we wdrażaniu minimalnych wspólnych norm dotyczących azylu, jednak pewne różnice nadal istnieją. Dlatego konieczne jest prowadzenie dalszych działań, aby w pełni wprowadzić wspólny europejski system azylowy. W ogólnej perspektywie UE musi w tym celu:

  • utworzyć Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu,
  • przedstawić wnioski, które umożliwią ustanowienie jednej procedury azylowej oraz przyjęcie jednolitych statusów uchodźcy i osoby korzystającej z ochrony uzupełniającej,
  • wprowadzić procedury wsparcia dla państw członkowskich na wypadek sytuacji kryzysowych polegających na masowym napływie osób ubiegających się o azyl oraz wspierać lepsze rozmieszczanie osób korzystających z pomocy międzynarodowej, aby pomóc państwom członkowskim, w których ma miejsce nieproporcjonalny napływ osób ubiegających się o azyl wynikający z ich położenia geograficznego lub sytuacji demograficznej,
  • zacieśnić współpracę z Wysokim Komisarzem ONZ ds. Uchodźców, aby zapewnić lepszą ochronę osobom, które składają wniosek o azyl poza UE,
  • zapewniać szkolenia personelowi zajmującemu się kontrolami granic zewnętrznych na temat praw i obowiązków w dziedzinie ochrony międzynarodowej.

Partnerstwo z państwami pochodzenia i tranzytu

Konieczne jest stworzenie globalnego partnerstwa z państwami trzecimi pochodzenia i tranzytu, aby sprzyjać synergiom między migracją a rozwojem. W tym celu UE powinna:

  • zawrzeć na szczeblu UE lub w ramach stosunków dwustronnych umowy z państwami pochodzenia i tranzytu zawierające stosowne postanowienia dotyczące legalnej i nielegalnej migracji, readmisji, a także rozwoju tych państw,
  • zachęcać państwa członkowskie, aby tworzyły obywatelom państw partnerskich na wschodzie i południu Europy szanse na legalną migrację, w szczególności migrację czasową i cyrkulacyjną, aby unikać drenażu mózgów,
  • prowadzić politykę współpracy z państwami pochodzenia i tranzytu, której celem będzie zniechęcanie do nielegalnej imigracji lub jej zwalczanie, zwłaszcza dzięki wzmocnieniu zdolności tych państw,
  • skuteczniej łączyć politykę w zakresie migracji z polityką na rzecz rozwoju,
  • promować działania na rzecz wspólnego rozwoju, na przykład przez wprowadzanie szczególnych instrumentów finansowych do dokonywania bezpiecznych transferów za niższą opłatą,
  • zdecydowanie wprowadzać w życie działania uzgodnione z regionami partnerskimi, w tym z Afryką, Europą południowo-wschodnią, Karaibami i Azją,
  • przyspieszyć rozpoczęcie stosowania uprzywilejowanych narzędzi przewidzianych w podejściu globalnym do kwestii migracji,
  • w trakcie wdrażania tych działań – dbać o to, by były one spójne z polityką w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju oraz innymi politykami UE.

AKTY POWIĄZANE

Sprawozdanie Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2010 r. – Pierwsze sprawozdanie roczne na temat imigracji i azylu (za 2009 r.) [COM(2010) 214 wersja ostateczna – nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym].

Commission staff working paper of 6 May 2010 – First Annual Report on Immigration and Asylum (2009) accompanying the Report from the Commission to the European Parliament and the Council – First Annual Report on Immigration and Asylum (2009) [SEC(2010) 535 final – Not published in the Official Journal] (Wewnętrzny dokument roboczy Komisji z dnia 6 maja 2010 r. - Pierwsze sprawozdanie roczne na temat imigracji i azylu (za 2009 r.) towarzyszące sprawozdaniu Komisji dla Parlamentu Europejskiego i Rady - Pierwsze sprawozdanie roczne na temat imigracji i azylu (za 2009 r.) [SEC(2010) 535 wersja ostateczna – nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym]).

Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2009 r. – Metoda monitorowania realizacji Europejskiego paktu o imigracji i azylu [COM(2009) 266 wersja ostateczna – nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym].

Ostatnia aktualizacja: 24.08.2010
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony