EUROPA

STRESZCZENIE

Na mocy tych decyzji Rada ratyfikowała w imieniu Unii Europejskiej (UE) protokół uzupełniający konwencję Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej przyjęty przez Walne Zgromadzenie Narodów Zjednoczonych 15 listopada 2000 r. i dotyczący handlu ludźmi. Załącznik II do decyzji określa kompetencje Wspólnoty Europejskiej wobec przedmiotu protokołu.

Protokół ma na celu:

• zapobieganie i zwalczanie handlu ludźmi *,m.in. kobietami i dziećmi *, którego dopuszczają się międzynarodowe, zorganizowane grupy przestępcze,
• ochronę i pomoc ofiarom wyzysku *,
• promowanie współpracy w tym zakresie między państwami.

Każde państwo, które podpisało protokół jest zobowiązane do podjęcia niezbędnych środków, które zapewnią, że handel ludźmi, a także współudział w takim czynie, będzie podlegał sankcjom karnym.

Różnice między poszczególnymi państwami dotyczące interpretacji czy zastosowania niniejszego protokołu muszą być przedmiotem negocjacji i, jeśli będzie to konieczne, arbitrażu. W tym ostatnim przypadku, jeśli rozwiązanie nie zostanie znalezione w ciągu sześciu miesięcy, jedna ze stron sporu może wystąpić do Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości.

Zapobieganie handlowi ludźmi

Państwa, które podpisały protokół, zostają wezwane do przyjęcia środków mających na celu przeciwdziałać handlowi ludźmi i walczyć z nim we współpracy z właściwymi instytucjami społeczeństwa obywatelskiego. Mogą to być kampanie informacyjne, kampanie medialne, a także inicjatywy społeczne i gospodarcze.
Ważne jest także zwracanie uwagi, dzięki dwu- i wielostronnej współpracy, na czynniki, które sprawiają, że osoby stają się narażone na handel ludźmi, takie jak: bieda, niedostateczny rozwój i nierówność szans.

Ochrona ofiar

Państwa, które podpisały protokół, muszą chronić życie prywatne oraz tożsamość ofiar, a także dostarczać im informacji o dostępnych procedurach sądowych i administracyjnych. Należy zapewnić także przywrócenie ofiarom równowagi fizycznej , psychologicznej i społecznej, np. poprzez zaproponowanie im mieszkania, odpowiedniej opieki zdrowotnej, zatrudnienia, edukacji czy szkolenia.
Każde państwo członkowskie musi pozwolić ofiarom na pozostanie na swoim terytorium, na stałe lub czasowo, uwzględniając czynniki humanitarne i osobiste. Ponadto ofiary muszą otrzymać pomoc w powrocie do swojego kraju pochodzenia, lub innego kraju. Podróż taka ma odbywać się w całkowicie bezpiecznych warunkach.

Współpraca

Odpowiednie instytucje krajów, które podpisały porozumienie, muszą wymieniać się informacjami dotyczącymi typów dokumentów podróży wykorzystywanych przez handlarzy ludźmi, a także o środkach stosowanych przez zorganizowane grupy przestępcze zajmujące się handlem ludźmi. Państwa, które podpisały protokół, muszą także zacieśnić współpracę między służbami przeprowadzającymi kontrole na granicach.

Kontekst

Konwencja Narodów Zjednoczonych przeciwko międzynarodowej przestępczości zorganizowanej przyjęta przez Walne Zgromadzenie ONZ 15 listopada 2000 r., weszła w życie 23 września 2003 r.
Uzupełniają ją trzy protokoły: protokół dotyczący handlu ludźmi, który wszedł w życie 25 grudnia 2003 r., protokół przeciw przemytowi migrantów drogą lądową, morską i powietrzną, który wszedł w życie 28 stycznia 2004 r. i protokół przeciwko nielegalnej produkcji i nielegalnemu handlowi bronią palną, który wszedł w życie 3 lipca 2005 r.