RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Ubezpieczenia inne niż ubezpieczenie na życie: trzecia dyrektywa

Unia Europejska (UE) wprowadza jednolity system zezwoleń umożliwiający firmom ubezpieczeniowym z siedzibą w jednym z państw członkowskich Wspólnoty otwarcie oddziałów i prowadzenie działalności w ramach swobodnego przepływu usług pod nadzorem państwa członkowskiego siedziby ubezpieczającego. Celem jest umożliwienie każdemu ubezpieczającemu znalezienia polisy, która spełni jego oczekiwania.

AKT

Dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) [Zob. akty zmieniające].

STRESZCZENIE

Niniejsza dyrektywa dotyczy ubezpieczeń oraz podejmowania działalności na własny rachunek w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie przez zakłady ubezpieczeń, mające siedzibę w jednym z państw członkowskich lub planujące założenie w nim własnej siedziby.

Podejmowanie działalności w dziedzinie ubezpieczeń

Przedsiębiorstwa, które chcą rozpocząć działalność w sektorze ubezpieczeń bezpośrednich, muszą wnioskować do właściwego organu w państwie członkowskim pochodzenia o oficjalne zezwolenie. Zezwolenie to pozwala przedsiębiorstwu na prowadzenie działalności w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług.

Zakłady ubezpieczeniowe, które przystępują do ubezpieczeń bezpośrednich, muszą przyjąć przewidziane formy.

Firmy te są zobowiązane do:

  • ograniczenia przedmiotu działalności do działalności ubezpieczeniowej i czynności bezpośrednio z niej wynikających,
  • przedłożenia planu działalności, zawierającego informacje o rodzaju ryzyk, które zakład zamierza ubezpieczać, pozycje składające się na minimalny fundusz gwarancyjny oraz podstawowe wytyczne dotyczące reasekuracji,
  • posiadać wymagane minimum funduszu gwarancyjnego.

Firmy muszą także przedstawić właściwym władzom dane akcjonariuszy i udziałowców.

Harmonizacja warunków prowadzenia działalności

Państwa członkowskie ponoszą wyłączną odpowiedzialność za nadzór finansowy zakładów ubezpieczeniowych. Zobowiązane są do kontrolowania całości działań zakładu ubezpieczeń, jego stopnia wypłacalności, tworzenia rezerw techniczno-ubezpieczeniowych i aktywów przeznaczonych na ich pokrycie. Natomiast zakłady ubezpieczeń muszą dostarczyć państwom członkowskim dokumenty statystyczne i inne dokumenty konieczne do przeprowadzenia kontroli.

Każdy zakład zobowiązany jest do ustanowienia rezerw technicznych wystarczających do prawidłowego prowadzenia działalności. Rezerwy techniczne i rezerwy wyrównawcze są tworzone przez inwestycje i wierzytelności, a nawet przez inne aktywa.

Właściwe organy mają prawo cofnięcia udzielonego zezwolenia, jeśli zakład:

  • nie wykorzysta zezwolenia w ciągu dwunastu miesięcy,
  • nie spełnia warunków przystąpienia,
  • nie dopełnia nałożonych na niego obowiązków.

Przepisy dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobodnego przepływu usług

Zakłady ubezpieczeniowe mają możliwość otwierania oddziału na terytorium innego państwa członkowskiego pod warunkiem, że informują właściwy organ kraju pochodzenia i przekazują mu pewne informacje np. operacje wykonane w ramach swobody przedsiębiorczości lub w ramach swobodnego przepływu usług.

Ubezpieczającego należy zawsze poinformować o tym, w którym państwie członkowskim znajduje się siedziba firmy, a także o oddziale, z którym ma być zawarta umowa.

Pojęcia kluczowe stosowane w akcie
  • Reasekuracja: działalność polegająca na akceptowaniu ryzyka przekazanego przez zakład ubezpieczeń lub inną firmę reasekuracyjną.

ODNIESIENIA

AktWejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy

Dyrektywa 92/49/EWG

2.7.1992

31.12.1993

Dz.U. L 228 z 11.8.1992

Akt(-y) zmieniający(-e)Wejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy

Dyrektywa 95/26/WE

7.8.1995

18.7.1996

Dz.U. L 168 z 18.7.1995

Dyrektywa 2000/64/WE

17.11.2000

17.11.2002

Dz.U. L 290 z 17.11.2000

Dyrektywa 2002/87/WE

11.2.2003

10.8.2004

Dz.U. L 35 z 11.2.2003

Dyrektywa 2005/1/WE

13.4.2005

13.5.2005

Dz.U. L 79 z 24.3.2005

Dyrektywa 2005/68/WE

10.12.2005

10.12.2007

Dz.U. L 323 z 9.12.2005

Dyrektywa 2007/44/WE

21.9.2007

20.3.2009

Dz.U. L 247 z 21.9.2007

Dyrektywa 2008/36/WE

21.3.2008

Dz.U. L 81 z 20.3.2008

Kolejne zmiany i poprawki do dyrektywy 92/49/EWG zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejszy tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentalną.

AKTY POWIĄZANE

Dyrektywa 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych).
Tekst ten ma na celu zwiększenie ochrony pochodzących z wszystkich państw członkowskich rezydentów, którzy padli ofiarą wypadku drogowego w trakcie czasowego pobytu za granicą tzn. w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania, jak również w państwie trzecim, którego biuro krajowe przystąpiło do systemu zielonej karty. Przewiduje uproszczenie procedury wypłaty odszkodowania oraz nakłada na firmy ubezpieczeniowe obowiązek wyznaczania przedstawiciela odpowiedzialnego za likwidację szkody w każdym państwie członkowskim oraz utworzenie struktur informacyjnych, których zadaniem jest określenie odpowiedzialnego ubezpieczyciela. Umożliwia także wprowadzenie na rzecz poszkodowanego prawa do podjęcia bezpośrednich działań w całej Unii Europejskiej. Pozwala to na skierowanie żądania odszkodowania bezpośrednio do ubezpieczyciela osoby odpowiedzialnej za wypadek.

Ostatnia aktualizacja: 25.10.2011
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony