RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Prawa autorskie i pokrewne w społeczeństwie informacyjnym

Dyrektywa ma na celu dostosowanie przepisów związanych z prawami autorskimi i pokrewnymi do postępu technologicznego i przede wszystkim do społeczeństwa informacyjnego.

AKT

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym.

STRESZCZENIE

Bez uszczerbku dla innych istniejących przepisów dyrektywa ma zastosowanie do:

  • ochrony prawnej programów komputerowych,
  • prawa najmu, prawa użyczania i niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w dziedzinie własności intelektualnej,
  • praw autorskich i pokrewnych stosowanych do nadawania programów drogą satelitarną i retransmisji kablowej,
  • czasu trwania ochrony praw autorskich i niektórych praw pokrewnych,
  • ochrony prawnej baz danych.

Dyrektywa odnosi się do trzech głównych dziedzin: prawa do zwielokrotniania, prawa do udostępniania i prawa do rozpowszechniania.

Prawo do zwielokrotniania utworu

Państwa członkowskie przewidują wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania bezpośredniego lub pośredniego, tymczasowego lub stałego zwielokrotniania utworu, przy wykorzystaniu wszelkich środków i w jakiejkolwiek formie, w całości lub częściowo:

  • dla autorów, w odniesieniu do oryginałów ich utworów i ich kopii,
  • dla artystów wykonawców, w odniesieniu do utrwaleń ich przedstawień,
  • dla producentów fonogramów, w odniesieniu do ich fonogramów,
  • dla producentów pierwszych utrwaleń filmów, w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów,
  • dla organizacji radiowych i telewizyjnych, w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od tego, czy te programy transmitowane są przewodowo lub bezprzewodowo, włączając drogę kablową lub satelitarną.

Prawo do publicznego udostępniania utworów

Państwa członkowskie powinny zapewnić autorom wyłączne prawo do zezwalania lub zabraniania na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, włączając podawanie do publicznej wiadomości ich utworów w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie.

Podobna sytuacja dotyczy prawa do publicznego udostępniania przedmiotów objętych ochroną, w taki sposób, że osoby postronne mają do nich dostęp w wybranym przez siebie miejscu i czasie:

  • dla artystów wykonawców, w odniesieniu do utrwaleń ich przedstawień,
  • dla producentów fonogramów, w odniesieniu do ich fonogramów,
  • dla producentów pierwszych utrwaleń filmów, w odniesieniu do oryginału i kopii ich filmów,
  • dla organizacji radiowych i telewizyjnych, w odniesieniu do utrwaleń ich programów, niezależnie od sposobu transmisji.

Prawo do rozpowszechniania

Dyrektywa harmonizuje z korzyścią dla autorów wyłączne prawo do publicznego rozpowszechniania oryginału ich utworów lub ich kopii. Prawo do rozpowszechniania wyczerpuje się w przypadku pierwszej sprzedaży danego przedmiotu lub innego przeniesienia własności na obszarze Wspólnoty przez podmiot praw autorskich lub za jego zezwoleniem.

Obowiązkowy wyjątek od prawa do rozpowszechnienia

Wprowadzony jest obowiązkowy wyjątek od prawa do zwielokrotniania utworu dla niektórych tymczasowych czynności zwielokrotniania, stanowiących integralną i podstawową część procesu technologicznego, którego celem jest umożliwienie zgodnego z prawem wykorzystania lub transmisji dzieła lub objętego ochroną przedmiotu, które nie mają odrębnego znaczenia ekonomicznego, w sieci wśród osób trzecich przez pośrednika.

Ponadto dyrektywa przewiduje inne nieobowiązkowe wyjątki od prawa do zwielokrotniania i prawa do publicznego udostępniania utworu. W tych przypadkach stanowią one przedmiot krajowych uzgodnień danego państwa członkowskiego.

Prawa do zwielokrotniania i do publicznego udostępniania utworu

Wyjątki i ograniczenia odnoszące się do prawa do zwielokrotniania i prawa do publicznego udostępniania utworu są dobrowolne i dotyczą w szczególności dziedziny publicznej. Dla trzech z tych wyjątków – reprografii, użytku prywatnego oraz emisji wykonywanych przez instytucje społeczne - należy uwzględnić godziwe rekompensaty dla właścicieli praw.

Wyjątek lub ograniczenie dotyczące prawa do rozpowszechniania są przyznawane w zależności od wyjątku odnoszącego się do prawa do zwielokrotniania lub prawa do publicznego udostępniania utworu.

Ochrona prawna

Państwa członkowskie przewidują ochronę prawną przed obchodzeniem skutecznych środków technologicznych dotyczących dzieła lub innego przedmiotu objętego ochroną. Ochrona ta dotyczy także „czynności przygotowawczych”, takich jak produkcja, przywóz, rozpowszechnianie, sprzedaż oraz świadczenie usług związanych z przedmiotami o ograniczonym użytku. Jednakże w przypadku niektórych wyjątków oraz ograniczeń, gdy brak jest dobrowolnych środków podjętych przez właścicieli praw, państwa członkowskie zapewniają wprowadzenie wyjątku lub ograniczenia dla osób mogących z nich skorzystać. W przypadku wyjątku dla użytku prywatnego państwa członkowskie mogą podjąć takie działania, chyba że zwielokrotnienie nie zostało już umożliwione przez właścicieli praw autorskich.

Ochrona informacji o zarządzaniu prawami

Państwa członkowskie przewidują stosowną ochronę prawną przed osobami, które świadomie bez zezwolenia dokonały jednego z następujących działań:

  • usunięcia lub zmiany informacji odnoszącej się do systemu zarządzania prawami w formie elektronicznej,
  • rozpowszechniania, nadawania, publicznego udostępniania lub udostępniania utworów lub innych przedmiotów objętych ochroną, z których elektroniczne informacje o zarządzaniu prawami zostały bez zezwolenia usunięte lub zmienione.

Sankcje i środki naprawcze

Państwa członkowskie przewidują stosowne sankcje i środki naprawcze w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy.

Kontekst

Celem niniejszej dyrektywy jest transpozycja głównych międzynarodowych obowiązków wynikających z dwóch traktatów dotyczących praw autorskich i pokrewnych, przyjętych w ramach Światowej Organizacji Własności Intelektualnej (WIPO) w grudniu 1996 r. na poziomie europejskim.

ODNIESIENIA

Akt Wejście w życie Termin transpozycji przez państwa członkowskie Dziennik Urzędowy

Dyrektywa 2001/29/WE

22.6.2001

22.12.2002

Dz.U. L 167 z 22.6.2001

AKTY POWIĄZANE

Dyrektywy

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) (Tekst mający znaczenie dla EOG) [Dz.U. L 95 z 15.4.2010].

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/48/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej [Dz.U. L 157 z 30.4.2004].
Celem dyrektywy jest respektowanie praw własności intelektualnej. W odniesieniu do praw autorskich wysoki poziom harmonizacji sankcji i działań prewencyjnych jest przewidziany przez dyrektywę 2001/29/WE.

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/98/WE z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego [Dz.U. L 345 z 31.12.2003].
Dyrektywa 2003/98/WE ustanawia ramy regulujące warunki ponownego wykorzystywania dokumentów sektora publicznego. W ten sposób gwarantuje ona równe warunki wydawcom komercyjnym na rynku wewnętrznym. Organy sektora publicznego, które zezwalają na ponowne wykorzystywanie, pozostają właścicielami praw autorskich i praw pokrewnych. Organy sektora publicznego powinny jednakże wykonywać swe prawa w sposób ułatwiający ponowne wykorzystywanie dokumentów.

Decyzja

Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1639/2006/WE z dnia 24 października 2006 r. ustanawiająca Program ramowy na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013) [Dz.U. L 310 z 9.11.2006].
Program ramowy wspiera w szczególności wykorzystanie technologii informacji, co stało się możliwe wraz z wprowadzeniem dyrektywy 2001/29/WE, która odpowiedziała na kwestie związane z prawem własności intelektualnej zastosowanej do zawartości cyfrowej.

Zalecenia

Zalecenie Komisji z dnia 24 sierpnia 2006 r. w sprawie digitalizacji i udostępnienia w Internecie dorobku kulturowego oraz w sprawie ochrony zasobów cyfrowych [Dz.U. L 236 z 31.8.2006].
Komisja zaleca państwom członkowskim podjęcie działań na rzecz wsparcia digitalizacji oraz udostępnienia w Internecie dorobku kulturowego, jak również ochrony zasobów cyfrowych. Jednakże dorobek kulturowy Europy musi być digitalizowany, udostępniany i chroniony z całkowitym poszanowaniem dyrektywy 2001/29/WE.

Zalecenie Komisji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie transgranicznego zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi w odniesieniu do legalnych usług muzycznych online [Dz.U. L 276 z 21.10.2005].
Zalecenie proponuje środki mające na celu usprawnienie na poziomie europejskim licencjonowania praw autorskich dla usług online. Usprawnienia są niezbędne ze względu na nowe usługi internetowe (webcasting, pobieranie muzyki na żądanie itp.), które wymagają licencji obejmującej ich działania w całej UE.

Ostatnia aktualizacja: 04.07.2011

Zobacz także

  • Prawa autorskie i pokrewne (DE) (EN) (FR), Dyrekcja Generalna ds. Rynku Wewnętrznego i Usług
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony