Decyzja
Decyzja jest instrumentem prawnym, którą instytucje mają do dyspozycji, aby wykonywać polityki europejskie. Jest aktem wiążącym o zakresie ogólnym lub, jeżeli wskazuje konkretnego adresata, o charakterze indywidualnym.
Decyzja jest aktem prawnym stanowiącym część prawa wtórnego Unii Europejskiej (UE). Przyjmowana jest przez instytucje europejskie na podstawie traktatów ustanawiających UE. W zależności od przypadku decyzja może być skierowana do jednego lub kilku adresatów, ale może też nie określać żadnego.
Akt wiążący w całości
Art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu UE stanowi, że decyzja jest aktem wiążącym w całości. Nie może więc być wykonywana w sposób niekompletny, selektywny lub częściowy.
Decyzja przyjmowana jest w drodze procedury prawodawczej. Jest więc aktem prawodawczym przyjmowanym przez Radę i Parlament zgodnie ze zwykłą procedurą prawodawczą albo specjalną procedurą prawodawczą.
Z drugiej strony, decyzja jest aktem o charakterze nieprawodawczym, jeżeli jedna z instytucji europejskich przyjmuje ją jednostronnie. Odnosi się więc do przepisów przyjętych przez Radę Europejską, Radę albo Komisję dotyczących przypadków, które nie wchodzą w zakres kompetencji prawodawcy.
Decyzja ze wskazanym adresatem
Decyzja może być skierowana do jednego lub kilku adresatów. Ma wówczas charakter bardzo indywidualny i jest wiążąca tylko wobec swoich adresatów.
Adresatami decyzji mogą być państwa członkowskie lub osoby indywidualne. Komisja korzysta na przykład z decyzji, aby podjąć działania przeciw przedsiębiorstwom, które dopuściły się praktyk uzgodnionych albo nadużyły pozycji dominującej.
Aby decyzja była wprowadzona w życie, musi być podana do wiadomości strony zainteresowanej. Procedura ta polega na przesłaniu decyzji listem poleconym z potwierdzeniem odbioru. Decyzja może też zostać opublikowana w Dzienniku Urzędowym; taka publikacja nie zwalnia jednak z obowiązku powiadomienia zainteresowanej strony. Tylko poprzez powiadomienie decyzja staje się wobec adresata wiążąca.
Decyzja bez wskazanego adresata
Od wejścia w życie traktatu lizbońskiego w decyzji nie musi być wskazany adresat. Dzięki temu decyzja zyskuje szerszy zasięg i staje się podstawowym instrumentem w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. Rada i Rada Europejska mogą przyjmować decyzje dotyczące:
- strategicznych interesów i celów Unii,
- działań, jakie Unia ma podjąć na poziomie międzynarodowym,
- stanowisk, jakie Unia ma zająć w zakresie kwestii międzynarodowych,
- zasad realizowania działań i stanowisk Unii.