RSS
Alfabetische index

Glossarium

Stabiliteits- en groeipact

Tengevolge van de ondertekening van het Verdrag van Lissabon, wordt het glossarium momenteel aangepast.

Het stabiliteits- en groeipact maakt deel uit van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie (EMU), die op 1 januari 1999 is begonnen. Het moet ervoor zorgen dat de begrotingsdiscipline van de lidstaten ook na de invoering van de euro wordt voortgezet.

Het stabiliteits- en groeipact bestaat uit een resolutie van de Europese Raad (aangenomen op 17 juni 1997 te Amsterdam) en twee verordeningen van de Raad van 7 juli 1997 waarin de technische aspecten zijn geregeld (toezicht op de begrotingssituatie, coördinatie van het economisch beleid, procedure bij buitensporige tekorten). Naar aanleiding van discussies over de toepassing van het pact zijn de twee verordeningen in juni 2005 gewijzigd.

De lidstaten hebben zich ertoe verplicht om op middellange termijn te zorgen voor een begrotingssituatie die vrijwel in evenwicht is en om vóór 1 maart 1999 aan de Raad en de Commissie een stabiliteitsprogramma voor te leggen (en dit vervolgens jaarlijks bij te werken). Lidstaten die niet aan de derde fase van de EMU deelnemen en de euro dus (nog) niet hebben ingevoerd, moeten een convergentieprogramma indienen.

Het stabiliteits- en groeipact geeft de Raad de mogelijkheid om sancties op te leggen aan een deelnemende lidstaat die niet de nodige maatregelen neemt om een buitensporig tekort te beëindigen. In eerste instantie houdt de sanctie in dat de betrokken lidstaat een niet-rentedragend bedrag bij de Gemeenschap moet deponeren, maar deze sanctie kan worden omgezet in een boete indien het buitensporige tekort in de volgende twee jaren niet wordt gecorrigeerd. De sancties worden evenwel niet automatisch opgelegd, maar pas nadat de Raad de omstandigheden in overweging heeft genomen.

Zie ook:

Juridische mededeling | Over deze site | Zoeken | Contact | Naar boven