RSS
Alfabetische index

Glossarium

Compromis van Luxemburg

Het op 30 januari 1966 ondertekende compromis van Luxemburg bepaalt: "Wanneer bij besluiten die op voorstel van de Commissie bij meerderheid kunnen worden genomen, zeer gewichtige nationale belangen van een of meer partners in het geding zijn, trachten de leden van de Raad binnen een redelijke termijn een voor alle leden aanvaardbare oplossing te vinden onder eerbiediging van hun wederzijdse belangen en van de belangen van de Gemeenschap."

Hiermee kwam een einde aan de crisis tussen Frankrijk enerzijds en de overige vijf lidstaten en de Europese Commissie anderzijds. Het geschil was ontstaan omdat vanaf 1966 geleidelijk zou worden overgegaan van besluitvorming met eenparigheid van stemmen naar besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid, zoals in het Verdrag van Rome was bepaald. Als teken van verzet besloot de Franse regering, die de voorkeur gaf aan de intergouvernementele benadering, tot de politiek van de "lege stoel": vanaf 30 juni 1965 weigerde ze gedurende zeven maanden in de Raad zitting te nemen.

Het compromis, een politieke verklaring van de ministers van Buitenlandse Zaken die het Verdrag onverlet liet, heeft de Raad echter niet belet besluiten te nemen overeenkomstig het EG-Verdrag, dat in vele gevallen in besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid van stemmen voorziet. Sindsdien is de besluitvorming met gekwalificeerde meerderheid geleidelijk tot steeds meer gebieden uitgebreid en thans is zij de regel, terwijl besluitvorming met eenparigheid eerder de uitzondering is. Het compromis van Luxemburg bestaat nog steeds. Soms wordt er in de praktijk nog aan gerefereerd, maar het besluitvormingsproces wordt hierdoor niet geblokkeerd.

Zie ook:

Juridische mededeling | Over deze site | Zoeken | Contact | Naar boven