RSS
Αλφαβητικό ευρετήριο

Γλωσσάριο

Διακυβερνητική Διάσκεψη (ΔΚΔ)

Ο όρος «διακυβερνητική διάσκεψη» (ΔΚΔ) δηλώνει τη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων μεταξύ των κυβερνήσεων των κρατών μελών με σκοπό την τροποποίηση των Συνθηκών. Οι διασκέψεις αυτές συγκαλούνται στο πλαίσιο της συνήθους διαδικασίας αναθεώρησης των Συνθηκών που προβλέπεται από το άρθρο 48 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας, έκαστο κράτος μέλος, η Επιτροπή ή το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δύναται να υποβάλει στο Συμβούλιο προτάσεις με στόχο την αναθεώρηση των Συνθηκών. Οι εν λόγω προτάσεις διαβιβάζονται από το Συμβούλιο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και κοινοποιούνται στα εθνικά κοινοβούλια. Εάν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο αποφαίνεται με απλή πλειοψηφία μετά από διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και την Επιτροπή, εκδώσει απόφαση υπέρ της εξέτασης των προτάσεων αναθεώρησης, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου συγκαλεί Συνέλευση. Η Συνέλευση απαρτίζεται από αντιπροσώπους των εθνικών κοινοβουλίων, των αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων των κρατών μελών, του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Επιτροπής. Εξετάζει τις προτάσεις αναθεώρησης και εκδίδει με συναίνεση σύσταση προς τη Διάσκεψη των αντιπροσώπων των κυβερνήσεων των κρατών μελών. Στη συνέχεια συγκαλείται η εν λόγω Διάσκεψη από τον πρόεδρο του Συμβουλίου, για να αποφασίσουν, με κοινή συμφωνία, τις τροποποιήσεις που πρέπει να επέλθουν στις Συνθήκες.

Οι σημαντικότερες ΔΚΔ των τελευταίων ετών κατέληξαν στη σύναψη των ακόλουθων Συνθηκών:

  • Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1986): επέφερε τις αναγκαίες αλλαγές για την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς την 1η Ιανουαρίου 1993.
  • συνθήκη του Μάαστριχ (1992): οι διαπραγματεύσεις με αντικείμενο τη συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση διεξήχθησαν σε δύο χωριστές ΔΚΔ, από τις οποίες η μία κάλυπτε την Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) και η δεύτερη την πολιτική ένωση, που οδήγησε στη θεσμοθέτηση της Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ) και της συνεργασίας σε θέματα Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων (ΔΕΥ).
  • συνθήκη του Άμστερνταμ (1997): υπήρξε το αποτέλεσμα της ΔΚΔ που συνεκλήθη στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Τορίνου τον Μάρτιο του 1996. Αποστολή αυτής της ΔΚΔ ήταν η αναθεώρηση των διατάξεων της συνθήκης του Μάαστριχτ που παρουσίαζαν προβλήματα εφαρμογής και η προετοιμασία της μελλοντικής διεύρυνσης.
  • συνθήκη της Νίκαιας (2001): η ΔΚΔ που προηγήθηκε άρχισε τον Φεβρουάριο 2000 με σκοπό την εξέταση των θεμάτων που είναι γνωστά υπό τον όρο «υπόλοιπα του Άμστερνταμ», ήτοι: μέγεθος και σύνθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στάθμιση των ψήφων στο Συμβούλιο Υπουργών, ενδεχόμενη επέκταση της ψηφοφορίας με ειδική πλειοψηφία στο Συμβούλιο, καθώς και ενισχυμένες συνεργασίες, που συμπεριλήφθηκαν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Σάντα Μαρία ντε Φέιρα τον Ιούνιο 2000.
  • η Συνθήκη της Λισαβόνας (2007): μετά την απόρριψη της Συνέλευσης το 2005 και μετά από περίοδο στοχασμού δύο ετών, τα κράτη μέλη συμφώνησαν στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου του 2007 επί εντολής για νέα ΔΚΔ, επιφορτισμένη να συντάξει ένα τροποιητικό σχέδιο Συνθήκης που θα επέτρεπε να υπερπηδηθούν τα κύρια θεσμικά προσκόμματα, όπως το σύστημα ψηφοφορίας, η προεδρία του Συμβουλίου, ή η διεύρυνση του πεδίου εφαρμογής της ειδικής πλειοψηφίας.

Βλέπε:

 

Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου | Σχετικά με αυτόν το δικτυακό τόπο | Αναζήτηση | Επικοινωνία | Αρχή σελίδας