EUROPA

STRESZCZENIE

System indywidualnego śledzenia umożliwia odtworzenie losów każdej owcy i kozy od czasu narodzin, a także w ramach handlu wewnątrzwspólnotowego, którego są przedmiotem.

Identyfikacja

Wszystkie owce i kozy urodzone w gospodarstwach wspólnotowych są znakowane przez:

• pierwszy sposób identyfikacji w postaci elektronicznego urządzenia radiolokacyjnego lub kolczyka zatwierdzonego przez właściwe władze krajowe, umieszczonego w uchu, wykonanego z nierozkładającego się materiału, uniemożliwiającego sfałszowanie, łatwego do odczytania przez całe życie zwierzęcia i niepowodującego cierpienia zwierzęcia. Kolczyk powinien być widoczny z daleka i zawierać kod państwa członkowskiego gospodarstwa oraz kod indywidualny,
• drugi sposób znakowania, którym może być elektroniczne urządzenie radiolokacyjne w przypadku zwierząt, u których pierwszym sposobem znakowania jest kolczyk w uchu, lub też kolczyk, znak na pęcinie lub tatuaż w przypadku zwierząt, u których pierwszym sposobem znakowania jest elektroniczne urządzenie radiolokacyjne (tatuaż nie może być stosowany u zwierząt podlegających handlowi wewnątrzwspólnotowemu).

Państwa członkowskie mogą zezwolić na stosowanie alternatywnego systemu u zwierząt przeznaczonych na rzeź przed osiągnięciem wieku dwunastu miesięcy i nieprzeznaczonych na handel wewnątrzwspólnotowy lub na eksport do krajów trzecich. W takim przypadku zwierzęta powinny posiadać tylko kolczyk z kodem kraju i z kodem identyfikacyjnym gospodarstwa narodzin.

Znakowanie należy przeprowadzić w ciągu sześciu miesięcy od narodzin i przed opuszczeniem gospodarstwa narodzin przez dane zwierzę. Państwa członkowskie mogą przedłużyć ten okres do dziewięciu miesięcy w przypadku zwierząt trzymanych w warunkach hodowli ekstensywnej lub na wolnej przestrzeni. W przypadku zwierząt importowanych z państw trzecich znakowanie należy przeprowadzić w gospodarstwie przeznaczenia, najpóźniej w ciągu 14 dni.

Rejestr, dokument o zmianie miejsca pobytu i bazy danych

Każda osoba odpowiedzialna za zwierzęta, nawet czasowo, powinna prowadzić rejestr zawierający określone informacje powielone w dokumencie o zmianie pobytu, który towarzyszy grupom zwierząt przy każdym przemieszczaniu.

Dokumenty o zmianie pobytu mogą mieć różną postać w poszczególnych państwach członkowskich. Niektóre państwa oprócz informacji obowiązkowych określonych w niniejszym rozporządzeniu mogą wymagać informacji dodatkowych. Dokumenty o zmianie pobytu należy przechowywać przez co najmniej trzy lata. Dokumenty o zmianie pobytu są nieobowiązkowe w państwach członkowskich, które posiadają w pełni operacyjną scentralizowaną komputerową bazę danych. Każdy stosowany wzór dokumentu o zmianie pobytu należy przekazać Komisji i pozostałym państwom członkowskim.

Właściwe władze krajowe prowadzą rejestr centralny zawierający informacje o wszystkich gospodarstwach znajdujących się na terytorium danego kraju. Zapisane dane dotyczą gospodarstwa, osób odpowiedzialnych za zwierzęta, rodzaju działalności, rodzaju produkcji i gatunków hodowanych zwierząt.

Od dnia 1 stycznia 2008 r. w każdym państwie członkowskim powinna działać komputerowa baza danych obowiązkowo zawierająca określone dane na temat gospodarstwa lub przemieszczania zwierząt. O przemieszczeniach zwierząt hodowca powinien informować właściwe władze w terminie siedmiu dni.

Od dnia 31 grudnia 2009 r. system elektronicznego znakowania jest stosowany obowiązkowo. Państwa członkowskie, w których całkowita liczba owiec i kóz wynosi co najmniej 600 000 sztuk, mogą uznać elektroniczne systemy znakowania za nieobowiązkowe w przypadku zwierząt niepodlegających handlowi wewnątrzwspólnotowemu.

Aby zapewnić wykonanie przepisów niniejszego rozporządzenia, państwa członkowskie oraz eksperci kierowani na miejsce przez Komisję będą przeprowadzać kontrole. W przypadku naruszeń nakładane będą kary.

Komitet

Komisja jest wspomagana przez Stały Komitet ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt.

Kontekst

Niniejsze rozporządzenie opracowano w celu wzmocnienia prawa wspólnotowego w zakresie identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz. Podobny wysiłek podjęto w sektorze hodowli bydła, wydając rozporządzenie ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny.