EUROPA

STRESZCZENIE

Rozporządzenie określa zasady i procedury współpracy i wymiany informacji między właściwymi organami państw Unii Europejskiej (UE) odpowiedzialnymi za stosowanie podatku od wartości dodanej (VAT), aby:

• właściwie obliczyć VAT,
• kontrolować prawidłowe stosowanie VAT,
• zwalczać oszustwa w dziedzinie VAT,
• chronić dochody z VAT.

Każde z państw członkowskich wyznacza jedno centralne biuro łącznikowe odpowiedzialne za kontakty z innymi państwami członkowskimi i Komisją w dziedzinie współpracy. Państwa UE mogą także wyznaczyć łącznikowe organy administracyjne lub wskazać urzędników odpowiedzialnych za bezpośrednią wymianę informacji. Łącznikowe organy administracyjne i odpowiedni urzędnicy informują swoje centralne biuro łącznikowe o wszystkich otrzymywanych wnioskach o udzielenie pomocy i o udzielanych odpowiedziach. Jeśli otrzymany wniosek wymaga działania poza ich właściwością terytorialną lub rzeczową, taki wniosek przekazywany jest do centralnego biura łącznikowego.

Wymiana informacji

Organ występujący z wnioskiem przekazuje za pomocą standardowego formularza wnioski o udzielenie informacji oraz o przeprowadzenie postępowania administracyjnego do organu wezwanego. Organ wezwany udziela informacji najpóźniej w ciągu trzech miesięcy, licząc od daty otrzymania wniosku. Jeśli organ wezwany jest w posiadaniu żądanych informacji, to przekazuje je w ciągu miesiąca, licząc od daty otrzymania wniosku.

Bez uprzedniego wniosku właściwe organy przekazują sobie automatycznie niektóre rodzaje informacji za pomocą standardowego formularza w następujących przypadkach:

• informacje z państwa członkowskiego pochodzenia są niezbędne dla systemu kontroli państwa członkowskiego przeznaczenia, gdzie będzie miało miejsce naliczenie podatku,
• państwo członkowskie ma podstawy sądzić, że w innym państwie członkowskim naruszono przepisy dotyczące VAT lub takie naruszenie jest prawdopodobne,
• istnieje ryzyko strat podatkowych w państwie członkowskim przeznaczenia.

Właściwe organy powinny w drodze wymiany spontanicznej przekazywać niezbędne informacje, które nie są przekazywane automatycznie. Mogą zwrócić się do wezwanego organu o przesłanie informacji zwrotnych w zakresie wymienianych informacji.

Jeśli otrzymane informacje mogą być przydatne właściwym organom trzeciego państwa członkowskiego, to wnioskujący organ może je przekazać, ale pod warunkiem poinformowania o tym uprzednio organu wezwanego lub, jeśli to wymagane, otrzymaniu zgody organu wezwanego.

W miarę możliwości wymiana informacji powinna odbywać się drogą elektroniczną. Można odmówić dostarczenia informacji, jeśli:

• liczba i typ wniosków o udzielenie informacji złożonych przez organ wnioskujący w danym okresie jest nieproporcjonalnym obciążeniem administracyjnym,
• organ wnioskujący nie wykorzystał zwyczajowych źródeł informacji,
• przepisy i procedury wezwanego państwa członkowskiego nie pozwalają na przeprowadzenie dochodzenia, zebranie i wykorzystanie informacji,
• z przyczyn prawnych, wnioskujące państwo członkowskie nie może dostarczyć podobnych informacji,
• prowadziłoby to do wyjawienia tajemnicy handlowej, przemysłowej czy zawodowej lub byłoby to sprzeczne z porządkiem publicznym.

W celu wymiany informacji i na mocy porozumienia między organem wzywającym i wzywanym, urzędnicy upoważnieni przez organ wnioskujący mogą być obecni w biurach organu wzywanego i mieć dostęp do kopii dokumentów zawierających informacje, o które wnioskowano. Ci urzędnicy mogą także brać udział w postępowaniach administracyjnych prowadzonych w wezwanych państwach członkowskich. Jednak nie wykonują oni uprawnień dochodzeniowych przysługujących urzędnikom organu wezwanego.

Kilka państw członkowskich może także podjąć decyzję o przeprowadzeniu jednoczesnych kontroli, jeśli ta metoda okaże się skuteczniejsza niż kontrole prowadzone przez tylko jedno państwo członkowskie.

Rozporządzenie przewiduje przepisy szczególne dotyczące specjalnego systemu dla niemających siedziby w danym państwie podatników, którzy świadczą usługi drogą elektroniczną na rzecz osób niebędących podatnikami.

Przechowywanie informacji

Każe państwo członkowskie przechowuje aktualne informacje w systemie elektronicznym przez co najmniej pięć lat, licząc od końca pierwszego roku kalendarzowego, w którym przyznano dostęp do tych informacji pozostałym państwom członkowskim za pomocą zautomatyzowanych środków:

• informacje podsumowujące wysyłane przez danych podatników na potrzeby identyfikacji do celów VAT,
• dane dotyczące osób, którym państwo członkowskie przyznało numer identyfikacyjny VAT,
• dane dotyczące numerów identyfikacyjnych VAT, które utraciły ważność,
• informacje dotyczące podatników bez siedziby.

Zwalczanie oszustw w dziedzinie podatku VAT

Rozporządzenie ustanawia sieć służącą sprawnej wymianie ukierunkowanych informacji między państwami członkowskimi (Eurofisc) w celu poprawienia wielostronnej współpracy w zwalczaniu oszustw w dziedzinie podatku VAT. W takim kontekście państwa członkowskie stworzą wielostronny mechanizm wczesnego ostrzegania i skoordynują działania krajowych urzędników Eurofisc, którzy reagują na każde otrzymane ostrzeżenie.

Współpraca w zakresie zwracania VAT

Z wyjątkiem kilku nadzwyczajnych przypadków odpowiednie organy danego państwa członkowskiego przekazują wnioski o zwrot VAT, które otrzymują od podatników mających siedzibę w innym państwie członkowskim, odpowiednim organom danego państwa członkowskiego, którego dotyczy zwrot. Przekazanie odbywa się drogą elektroniczną w ciągu 15 dni, licząc od daty otrzymania wniosku. Władze państwa członkowskiego zwrotu informują drogą elektroniczną władze pozostałych państw członkowskich, czy wnioskują o dodatkowe zakodowane informacje elektroniczne dotyczących wnioskodawców oraz usług, które świadczą, czy też oczekują od wnioskodawców opisu ich działań za pomocą zharmonizowanych kodów.

Współpraca z państwami trzecimi

Jeśli porozumienia o wsparciu zawarte z państwami trzecimi na to pozwalają, właściwy organ państwa członkowskiego może przekazać informacje, które otrzymał od tego państwa pozostałym państwom członkowskim, które tego zażądają, a także wszystkim pozostałym państwom członkowskim, które mogłyby mieć w tym interes. Właściwe organy państw członkowskich mogą przekazać informacje państwom trzecim, jeśli:

• państwo członkowskie, z którego pochodzą informacje, wyraziło na to zgodę,
• zainteresowane państwo trzecie zobowiązało się do podjęcia współpracy przy zbieraniu dowodów nieprawidłowych transakcji, co do których istnieje podejrzenie, że naruszają przepisy dotyczące VAT.

Zastosowanie rozporządzenia

Od 1 stycznia 2012 r. rozporządzenie to zastępuje rozporządzenie (WE) nr 1798/2003. Rozdział V (z wyjątkiem art. 27 ust. 4) będzie stosowany do 31 grudnia 2012 r.

Artykuły 33–37 niniejszego rozporządzenia są stosowane od 1listopada 2010 r. Artykuły 38–42 będą stosowane od 1 stycznia 2012 r. Rozdział V (z wyjątkiem art. 22 i 23) będzie stosowany od 1 stycznia 2013 r. Artykuły 43–47 będą stosowane od 1 stycznia 2015 r.