RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Konwencja w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich

Celem Unii Europejskiej (UE) jest zwalczanie nadużyć finansowych, które mają wpływ na wydatki i przychody, poprzez podjęcie odpowiednich środków karnych, takich jak kryminalizacja nadużyć finansowych, sankcje karne, odpowiedzialność karna szefów przedsiębiorstw oraz postanowienia dotyczące jurysdykcji.

AKT

Akt Rady z 26 lipca 1995 r. ustalający Konwencję w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [Dz.U. C 316 z 27.11.1995].

STRESZCZENIE

Za pomocą tego aktu Rada ustanowiła konwencję, której celem jest zwalczanie nadużyć finansowych mających wpływ na interesy finansowe Wspólnot Europejskich. Na mocy tej konwencji nadużycia finansowe, które mają wpływ zarówno na wydatki *, jak i na przychody *, muszą podlegać skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym w każdym państwie członkowskim Unii Europejskiej (UE).

Zgodnie z konwencją każde państwo członkowskie zobowiązane jest do podjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, że działanie określone powyżej oraz udział w takim zachowaniu, nakłanianie do niego lub próba takiego zachowania podlegają skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym sankcjom karnym. W przypadkach poważnego nadużycia finansowego kary te polegają na pozbawieniu wolności, które może prowadzić do ekstradycji.

Każde państwo członkowskie podejmuje także niezbędne środki zmierzające do tego, aby na zasadach określonych w prawie krajowym odpowiedzialności karnej mogły podlegać osoby zarządzające przedsiębiorstwami lub inne osoby w przedsiębiorstwie, posiadające prawo podejmowania decyzji lub wykonywania kontroli, za czyny stanowiące przestępstwo nadużycia finansowego na szkodę interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej.

Każde państwo członkowskie podejmuje niezbędne środki w celu ustanowienia swojej jurysdykcji nad przestępstwami, które określiło zgodnie ze swoim zobowiązaniem na mocy konwencji.

Jeżeli nadużycie finansowe stanowi przestępstwo i dotyczy przynajmniej dwóch państw członkowskich, to państwa te podejmują skuteczną współpracę w zakresie przeprowadzenia postępowania przygotowawczego i sądowego oraz wykonania nałożonej kary poprzez, na przykład, wzajemną pomoc prawną, ekstradycję, przekazanie postępowania lub wykonanie wyroku wydanego w innym państwie członkowskim.

Każdy spór między państwami członkowskimi dotyczący wykładni lub stosowania konwencji musi na etapie początkowym zostać zbadany przez Radę. Jeżeli w ciągu sześciu miesięcy żadne rozwiązanie nie zostanie znalezione, sprawa może zostać przekazana przez stronę sporu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Trybunał Sprawiedliwości posiada jurysdykcję także w sporach pomiędzy państwami członkowskimi a Komisją.

Kontekst

Celem konwencji, przyjętej na mocy tytułu VI Traktatu o Unii Europejskiej (po wejściu w życie traktatu lizbońskiego w dniu 1 grudnia 2009 r., postanowienia podlegają tytułowi V Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), a także jej protokołów jest stworzenie wspólnej podstawy prawnej dla ochrony prawa karnego interesów finansowych Wspólnot Europejskich.

Konwencja weszła w życie 17 października 2002 r., wraz z jej pierwszym protokołem oraz protokołem dotyczącym jej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości. Wejście w życie drugiego protokołu nastąpiło 19 maja 2009 r. Konwencja i jej protokoły mogą zostać podpisane przez każde państwo przystępujące do UE.

Pojęcia kluczowe stosowane w akcie
  • Nadużycie finansowe w odniesieniu do wydatków: jakiekolwiek celowe działanie lub zaniechanie dotyczące: wykorzystania lub przedstawienia nieprawdziwych, niepoprawnych lub niepełnych oświadczeń lub dokumentów celem sprzeniewierzenia lub bezprawnego zatrzymania środków z budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu lub nieujawnienia informacji z naruszeniem określonych zobowiązań, w tym samym celu, niewłaściwego wykorzystania takich środków do celów innych niż te, na które zostały początkowo przyznane.
  • Nadużycie finansowe w odniesieniu do przychodu: jakiekolwiek celowe działanie lub zaniechanie dotyczące: wykorzystania lub przedstawienia nieprawdziwych, niepoprawnych lub niepełnych oświadczeń lub dokumentów celem bezprawnego zmniejszenia środków budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich lub budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu lub nieujawnienia informacji z naruszeniem określonych zobowiązań, w tym samym celu, niewłaściwego wykorzystania korzyści uzyskanej zgodnie z prawem, w tym samym celu.

AKTY POWIĄZANE

Akt Rady z dnia 19 czerwca 1997 r. ustalający Protokół drugi do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [Dz.U. C 221 z 19.7.1997]
Protokół ten poświęcony jest odpowiedzialności osób prawnych, konfiskacie, praniu pieniędzy oraz współpracy między państwami członkowskimi a Komisją na rzecz ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i związanej z tym ochrony danych osobowych. Wejście w życie protokołu nastąpiło 19 maja 2009 r.

Akt Rady z dnia 29 listopada 1996 r. ustalający, na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, Protokół w sprawie wykładni w trybie prejudycjalnym przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [Dz.U. C 151 z 20.5.1997].
Protokół ten umożliwia sądom krajowym wnioskowanie do Trybunału Sprawiedliwości w trybie prejudycjalnym w sprawie wykładni Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i jej protokołów. Wejście w życie protokołu nastąpiło 17 października 2002 r.

Akt Rady z dnia 27 września 1996 r. ustalający Protokół do Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich [Dz.U. C 313 z 23.10.1996].
Protokół ten koncentruje się na definicji pojęć, takich jak „urzędnik” oraz „czynna i bierna korupcja”, a także na harmonizacji kar za przestępstwa korupcyjne. Sprawozdanie objaśniające do tego protokołu przyjęto 19 grudnia 1997 r. Natomiast wejście w życie protokołu nastąpiło 17 października 2002 r.

Decyzja Rady 2008/40/WSiSW z dnia 6 grudnia 2007 r. dotycząca przystąpienia Bułgarii i Rumunii do Konwencji sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, Protokołu z 27 września 1996 r., Protokołu z 29 listopada 1996 r. i Protokołu drugiego z 19 czerwca 1997 r. [Dz.U. L 9 z 12.1.2008].
Na podstawie tej decyzji Bułgaria i Rumunia przystąpiły do konwencji i jej protokołów.

Sprawozdania

Second Report from the Commission – Implementation of the Convention on the Protection of the European Communities' financial interests and its protocols [COM(2008) 77 – Not published in the Official Journal] (Drugie sprawozdanie Komisji – Wdrożenie Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i jej protokołów [COM(2008) 77 – nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym]).
W ramach kontynuacji pierwszego sprawozdania, sporządzonego w 2004 r., Komisja bada postępy poczynione przez 27 państw członkowskich w zakresie ratyfikowania i wdrażania instrumentów na rzecz ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. W sprawozdaniu zwrócono szczególną uwagę na problemy wynikające z częstych opóźnień ratyfikacji oraz na przypadki niewłaściwego wdrażania.

Report from the Commission – Implementation by Member States of the Convention on the Protection of the European Communities' financial interests and its protocols [COM(2004) 709 – Not published in the Official Journal] (Sprawozdanie Komisji – Wdrożenie przez państwa członkowskie Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i jej protokołów [COM(2004) 709 – nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym]).
Sprawozdanie to koncentruje się na wdrożeniu konwencji i jej protokołów przez 15 państw członkowskich UE przed jej rozszerzeniem 1 maja 2004 r. W sprawozdaniu stwierdzono, że dzięki przepisom krajowym przyjętym przez państwa członkowskie, poczyniono postępy w zakresie ochrony prawa karnego interesów finansowych Wspólnot Europejskich, jednak z żalem zaobserwowano, że żadne z państw nie podjęło wszelkich możliwych środków niezbędnych do uzyskania pełnej zgodności z przepisami konwencji. Komisja zaleca, by Rada zachęciła państwa członkowskie do zwiększenia wysiłków na rzecz wzmocnienia przepisów krajowego prawa karnego oraz bezzwłocznego ratyfikowania drugiego protokołu.

Ostatnia aktualizacja: 11.03.2011
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony