RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Ubezpieczenia kredytów eksportowych

Unia Europejska (UE) chce zredukować zniekształcenia w konkurencji między przedsiębiorstwami wynikające z różnic między oficjalnymi systemami średnio- i długoterminowego ubezpieczenia kredytów eksportowych oraz wprowadzić określoną przejrzystość w tym sektorze.

AKT

Dyrektywa Rady 98/29/WE z dnia 7 maja 1998 r. w sprawie harmonizacji podstawowych przepisów dotyczących zasad ubezpieczeń kredytów eksportowych dla transakcji objętych ubezpieczeniem średnio- i długoterminowym [Zob. akty zmieniające].

STRESZCZENIE

Wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej (UE) posiadają własne publiczne systemy ubezpieczenia kredytów eksportowych różniące się znacząco pod względem gwarancji, składek ubezpieczeniowych i polityki ubezpieczeniowej, co może doprowadzić do poważnych zniekształceń w konkurencji między przedsiębiorstwami UE. Niniejsza dyrektywa ma na celu zmniejszenie tego ryzyka poprzez zharmonizowanie różnych przepisów państw członkowskich dotyczących ubezpieczenia kredytów eksportowych.

Dyrektywa ma zastosowanie do ubezpieczenia transakcji związanych z wywozem towarów i/lub usług pochodzących z państwa członkowskiego, o ile ubezpieczenie to jest udzielane bezpośrednio lub pośrednio na rachunek lub przy wsparciu co najmniej jednego państwa członkowskiego i obejmuje co najmniej dwuletni całkowity okres ryzyka (okres spłaty łącznie z okresem produkcji).

Państwa członkowskie zapewniają, by wszelkie instytucje udzielające ubezpieczenia bezpośrednio lub pośrednio, w formie ubezpieczenia kredytów eksportowych, gwarancji lub refinansowania w imieniu lub przy wsparciu państwa członkowskiego, określane „ubezpieczycielami”, ubezpieczały transakcje związane z wywozem towarów lub usług zgodnie z przepisami określonymi w załączniku do dyrektywy, jeżeli ich miejscem przeznaczenia są kraje spoza UE.

W załączniku do dyrektywy określone zostały wspólne zasady ubezpieczenia kredytu eksportowego, których muszą przestrzegać ubezpieczyciele i które dotyczą głównych składników ubezpieczenia (rozdział I), składki (rozdział II) oraz polityki ubezpieczeniowej wobec poszczególnych krajów (rozdział III). Ponadto ustalone zostały procedury notyfikacji zapewniające większą przejrzystość (rozdział IV).

Wspólne zasady dotyczące składników ubezpieczenia obejmują ogólne zasady i definicje, zakres ubezpieczenia, przyczyny strat, wyłączenia odpowiedzialności oraz przepisy dotyczące wypłaty odszkodowania.

Wspólne zasady dotyczące składek naliczanych w przypadku transakcji związanych z ubezpieczeniem kredytu eksportowego zapewniają ramy mające zwiększyć przejrzystość odnośnie do ustalania składek ubezpieczeniowych, a w szczególności ustanowić podstawową zasadę, że składki muszą być zbieżne. Ponadto bardzo istotne znaczenie ma fakt, że zasady te uwzględniają wytyczne wynegocjowane w tym obszarze w ramach Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) (EN) (FR) w czerwcu 1997 r.

Wspólne zasady dotyczące polityki ubezpieczeniowej wobec poszczególnych krajów zapewniają format konieczny do wzajemnej wymiany informacji między ubezpieczycielami kredytów w tym zakresie. Informacje te są uzupełniane danymi dotyczącymi technicznych wyników uzyskanych przez ubezpieczycieli w skali roku (zob. rozdział IV – procedura notyfikacji).

Wspólne zasady mogą być stosowane w sposób elastyczny, ponieważ dopuszczalne są odstępstwa od nich, pod warunkiem że zmiany dotyczące jakości zapewnianej gwarancji zostaną odzwierciedlone w naliczanych składkach i informacje na ten temat zostaną przekazane ubezpieczycielom kredytów i Komisji.

W dyrektywie określono ponadto procedury notyfikacji mające na celu zapewnienie większej przejrzystości na poziomie UE w tym obszarze. Istnieją cztery rodzaje procedur notyfikacyjnych:

  • roczna notyfikacja informacyjna obejmująca sprawozdanie z działalności ubezpieczyciela w roku poprzednim oraz sprawozdanie dotyczące polityki ubezpieczeniowej przewidzianej do stosowania w następnym roku,
  • notyfikacja w celu podjęcia decyzji, której zakres ogranicza się do różnicy zdań w sprawie statusu dłużnika (publiczny lub prywatny) rozstrzyganej zgodnie z zasadami komitologii,
  • notyfikacja informacyjna ex-ante, w ramach której ubezpieczyciel informuje o zamiarze odstąpienia od zasad określonych w załączniku do dyrektywy udzielając korzystniejszych warunków lub ubezpieczając transakcje z dłużnikami w krajach, w których zazwyczaj nie oferuje ubezpieczenia,
  • notyfikacja informacyjna ex-post, w przypadku gdy ubezpieczyciel zamierza udzielić mniej korzystnych warunków niż te określone w załączniku lub decyduje się dostosować swoją politykę ubezpieczeniową lub postanawia udzielić korzystniejszych warunków zgłoszonych przez innego ubezpieczyciela.

Procedury notyfikacji określone w niniejszej dyrektywie uzupełniają te ustanowione na podstawie decyzji 73/391/EWG. Niniejsza dyrektywa uchyla dyrektywę 70/509/EWG oraz dyrektywę 70/510/EWG.

ODNIESIENIA

AktWejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy
Dyrektywa 98/29/WE

16.6.1998

1.4.1999

Dz.U. L 148 z 19.5.1998

Akt(-y) zmieniający(-e)Wejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy
Rozporządzenie (WE) nr 806/2003

5.6.2003

Dz.U. L 122 z 16.5.2003

Kolejne zmiany i poprawki do dyrektywy 98/29/WE zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejszy tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentalną.

Ostatnia aktualizacja: 09.09.2011
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony