RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Współpraca transgraniczna 2007–2013

Współpraca transgraniczna z krajami sąsiadującymi z Unią Europejską (UE) ma na celu promowanie spójnego i zintegrowanego podejścia do rozwoju regionalnego, podejmowanie wspólnych wyzwań, zagwarantowanie skuteczności działań i bezpieczeństwa na granicach zewnętrznych i zachęcanie do lokalnej współpracy. W dokumencie strategicznym na lata 2007–2013 oraz w regionalnym programie indykatywnym na lata 2007–2010 zawarto szczegółowe informacje na temat realizacji działań w tym zakresie (programy, beneficjenci, przydziały finansowe).

AKT

Europejski Instrument Sąsiedztwa i Partnerstwa - Dokument strategiczny w sprawie współpracy transgranicznej na lata 2007–2010, program indykatywny na lata 2007–2013 (DE ) (EN ) (FR ).

STRESZCZENIE

Współpraca transgraniczna jest priorytetem europejskiej polityki sąsiedztwa (ENP) (DE) (EN) (FR) i partnerstwa strategicznego z Rosją. Koncentruje się na państwach członkowskich i państwach korzystających z Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (ENPI). Obejmuje zarówno granice lądowe, jak i morskie, nawet jeśli instrument definiuje kwalifikowalność według kryteriów geograficznych.

Współpraca transgraniczna obejmuje Europę Wschodnią, Kaukaz Południowy i południowy region Morza Śródziemnego, konkretnie Algierię, Armenię, Autonomię Palestyńską, Azerbejdżan, Białoruś, Egipt, Gruzję, Izrael, Jordanię, Liban, Libię, Maroko, Mołdawię, Rosję, Syrię, Tunezję i Ukrainę.

Cele i programy

Pomimo różnic dzielących regiony przygraniczne, m.in. w dziedzinie społeczno-gospodarczej, stoją przed nimi również wspólne wyzwania. Są one priorytetami i kluczowymi celami współpracy transgranicznej, które obejmują:

  • promowanie harmonijnego rozwoju gospodarczego i społecznego w regionach leżących po obu stronach wspólnych granic. Szczególną uwagę poświęca się lokalnemu handlowi i inwestycjom, promowaniu wspólnych przedsięwzięć, turystyki, inwestycjom w lokalną infrastrukturę oraz współpracy w sektorach energetyki, transportu i komunikacji,
  • podejmowanie wspólnych wyzwań w obszarach środowiska naturalnego, zdrowia publicznego oraz zapobiegania i zwalczania przestępczości zorganizowanej. Działania obejmują wspólne planowanie i działania nadzorcze, lepsze gospodarowanie zasobami naturalnymi, zasobami rybołówstwa i odpadami. Kluczowe znaczenie ma kwestia zanieczyszczenia wód w kontekście wspólnych basenów morskich, tzn. Morza Bałtyckiego, Morza Czarnego i Morza Śródziemnego. Działania obejmują również zachęcanie do współpracy w nadzorowaniu i leczeniu chorób zakaźnych oraz do intensywniejszej współpracy w walce z korupcją, nielegalną imigracją i handlem ludźmi,
  • zagwarantowanie bezpiecznych i pewnych granic poprzez ulepszanie działań i procedur w zakresie zarządzania granicami, wzmacnianie bezpieczeństwa międzynarodowych łańcuchów logistycznych lub nawet ulepszanie infrastruktury i wyposażenia granic,
  • promowanie lokalnych działań międzyludzkich na poziomie transgranicznym przez wspieranie kontaktów ze społeczeństwem obywatelskim. Współpraca edukacyjna, społeczna i kulturalna może odgrywać kluczową rolę w promowaniu demokracji i wartości UE.

Współpraca transgraniczna obejmuje dwie kategorie programów, tzn. programy dotyczące:

  • granic lądowych i szlaków morskich dla regionów leżących wzdłuż ważnych granic lądowych lub szlaków morskich. Te programy mogą obejmować dwa lub więcej krajów. Opracowano dziewięć programów dla granic lądowych, m.in.: program Kolarctic/Rosja, Karelia/Rosja, południowo-wschodnia Finlandia/Rosja, Estonia/Łotwa/Rosja, Litwa/Polska/Rosja, Węgry/Słowacja/Rumunia/Ukraina. Dla szlaków morskich opracowano trzy programy: programy Hiszpania/Maroko i Włochy/Tunezja oraz program Współpraca Transgraniczna – Atlantyk,
  • basenów morskich dla regionów leżących na granicach zewnętrznych UE, wzdłuż jednego z trzech basenów morskich (Morza Bałtyckiego, Morza Czarnego i Morza Śródziemnego).

Inicjatywy mogą być oparte na istniejących infrastrukturach, takich jak międzyrządowe komitety współpracy transgranicznej (Finlandia i Rosja regularnie organizują takie spotkania, podobnie jak Polska i Ukraina), międzyrządowe organy współpracy regionalnej (Rada Państw Morza Bałtyckiego (EN), Współpraca Gospodarcza Państw Morza Czarnego (EN) itp.) lub innych stowarzyszeniach i sieciach utworzonych w celu promowania współpracy regionalnej lub transgranicznej (Eurocities (EN), Euroregiony (EN), itp.).

Realizacja

Partnerzy opracowują wspólne programy na poziomie lokalnym, regionalnym oraz krajowym i przedkładają propozycje Komisji. Odpowiadają nie tylko za szczegółowe programowanie, ale również za zarządzanie tymi programami oraz ich wdrożenie. Dlatego polityczna i instytucjonalna wola osiągnięcia celów oraz przyjęcia odpowiedzialności w tym zakresie ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia efektywności współpracy transgranicznej. Bardzo ważne jest również zaangażowanie i uczestnictwo społeczeństwa obywatelskiego w tych programach.

Finansowanie dla krajów-beneficjentów zapewniane jest w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa oraz z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR). Środki na lata 2007–2010 wynoszą 583,28 mln EUR (ENPI-EFRR). W okresie 2011–2013 wyniosą 535,15 mln EUR. Programy będą podlegały śródokresowej ocenie, przewidzianej na 2010 r. i w razie konieczności środki zostaną dostosowane lub poddane ponownej ocenie.

Oczekiwane są trzy rodzaje wyników:

  • ogólne wyniki programu, takie jak osiągniecie celów, sposoby poprawy koordynacji, skuteczność wkładów,
  • wyniki związane z realizacją kluczowych celów, takie jak zrównoważony rozwój gospodarczy i społeczny, wzmocnienie praktyk administracyjnych, identyfikacja wyzwań oraz odpowiednie i skuteczne reagowanie na te wyzwania,
  • szczegółowe wyniki programów opracowanych przez partnerów, takie jak długoterminowa współpraca, wzmocnienie sieci i zwiększone zaangażowanie.

Aby zmierzyć wywierany wpływ, partnerzy określą wskaźniki w trakcie opracowywania programów. Wskaźniki są określane indywidualnie dla programów odnośnie do każdego celu dotyczącego regionalnego handlu, rozwoju społecznego, statystyk, działań granicznych lub stworzonych możliwości współpracy. Pozostałe wskaźniki mają charakter ogólny i dotyczą na przykład liczby partnerów, liczby zrealizowanych z powodzeniem projektów dotyczących współpracy transgranicznej itp.

Kontekst

Współpraca transgraniczna opiera się na programach współpracy transgranicznej opracowanych w ramach wcześniejszych programów (Tacis, MEDA, Phare, Interreg). Na podstawie doświadczeń zdobytych podczas realizacji tamtych programów zdecydowano, aby w programach współpracy transgranicznej wdrażanych w ramach Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa przypisać większą odpowiedzialność zaangażowanym stronom poprzez zdecentralizowanie programowania, zarządzania i wdrażania. W ten sposób współpraca transgraniczna uzupełnia działania w ramach europejskiej polityki sąsiedztwa na poziomie dwustronnym i przyczynia się do realizacji wspólnych celów.

AKTY POWIĄZANE

Rozporządzenie Komisji (WE) nr 951/2007 z dnia 9 sierpnia 2007 r. ustanawiające zasady stosowania programów współpracy transgranicznej finansowanych w ramach rozporządzenia (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady określającego przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa [Dz.U. L 210 z 10.8.2007].
W rozporządzeniu określono dokładnie zakres, treści, strukturę oraz kwestie dotyczące zarządzania finansowego i oceny programów współpracy transgranicznej.

Ostatnia aktualizacja: 21.12.2007
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony