RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Wspólne ramy dla wspólnego wieloletniego programowania

Niniejszy komunikat proponuje wspólne ramy dla programowania pomocy dla rozwoju w celu poprawy jej efektywności. Program ten jest jednym z elementów planu działania Unii Europejskiej (UE) w celu zapewnienia skutecznej pomocy.

AKT

Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2006 r. „Wzmocnienie oddziaływania europejskiego: wspólne ramy opracowywania krajowych dokumentów strategicznych i wspólnego wieloletniego programowania” [COM(2006) 88 wersja ostateczna – Dz. U. C 130 z 3.6.2006].

STRESZCZENIE

Ramy programowania krajowych dokumentów strategicznych (KDS) są narzędziem programowania wieloletniego, które zostało przyjęte w 2000 r. w ramach reformy zarządzania pomocą zewnętrzną Komisji. W latach 2002–2006 r. zostały one przyjęte w programowaniu KDS i regionalnych dokumentów strategicznych (RDS) dla wszystkich krajów rozwijających się korzystających z Europejskiego Funduszu Rozwoju (EFR) oraz programów ALA, MEDA, TACIS i CARDS. Korzystanie z KDS/RDS umożliwiło poprawę jakości procesu programowania Komisji. Ponadto jakość i efektywność KDS zostały wzmocnione poprzez przeglądy śródokresowe w latach 2004 i 2005, regionalne strategie zostały poddane przeglądowi w 2005 r.

Niniejszy komunikat proponuje aktualizację ram programowania KDS z 2000 r. w celu wdrożenia wspólnego programowania wieloletniego w celu:

  • ułatwienia stopniowego dostosowywania donatorów do wieloletnich cyklów programowania kraju partnerskiego,
  • zwiększenia możliwości synchronizacji procesów programowania Państw Członkowskich i Komisji.

Wspólne wieloletnie programowanie jest jednym z elementów planu działania Unii Europejskiej (UE) w celu zapewnienia skuteczności pomocy oraz zasad wymienionych w „Konsensusie europejskim w sprawie rozwoju”.

Zasady skutecznego programowania

Komisja zaleca, aby struktura KDS i ich kluczowych elementów była oparta na następujących zasadach:

  • przestrzeganie porozumień o współpracy i partnerstwie oraz zgodności ze strategiami regionalnymi,
  • przestrzeganie celów konsensusu europejskiego (likwidacja ubóstwa, zrównoważony rozwój, promowanie demokracji itp.),
  • spójność między celami polityki rozwoju i innych polityk, które określają relacje z krajem partnerskim,
  • uwzględnienie różnorodności partnerów, zarówno w polityce ogólnej jak i w programach współpracy, jak również zagadnień przekrojowych, takich jak równość płci, prawa człowieka i trwałość środowiska naturalnego,
  • wymiana informacji ze wszystkimi zainteresowanymi stronami i komplementarność między działaniami Komisji i państw członkowskich oraz działaniami innych donatorów międzynarodowych,
  • stosowanie ogólnego i sektorowego wsparcia budżetowego jako środka realizacji,
  • skupienie się na ograniczonej liczbie obszarów działań,
  • przygotowanie strategii i programowania na podstawie programu państwa partnerskiego,
  • stosowanie wskaźników wydajności w planowaniu, realizacji i ocenie w celu pomiaru wpływu pomocy,
  • udział społeczeństwa obywatelskiego, sektora prywatnego, władz lokalnych i parlamentu w rozwoju strategii na rzecz współpracy i jej realizacji,
  • regularna oceny skuteczności KDS w celu reorientacji strategii w zależności od wyników.

Kluczowe składniki dla KDS

Komisja proponuje, by KDS zawierały elementy, które uważa za kluczowe, a mianowicie:

  • ramy stosunków pomiędzy donatorem i krajem partnerskim (w tym porozumienia o stowarzyszeniu i partnerstwie),
  • diagnozę dla kraju:
    1. analizę sytuacji politycznej, ekonomicznej, handlowej, społecznej i w zakresie środowiska naturalnego,
    2. program państwa partnerskiego, w tym jego strategię rozwoju,
    3. analizę wykonalności obecnych polityk i średniookresowych wyzwań kraju,
  • całościowy przegląd współpracy, przeszłej i obecnej, donatora,
  • opis stanu partnerstwa z państwami partnerskimi,
  • strategię współpracy donatora, jej szczególne cele, spójność z innymi instrumentami i politykami dotyczącymi pomocy zewnętrznej, a także jej komplementarność z innymi donatorami,
  • krajowy program orientacyjny (KPO), tj. program prac obejmujący kilka lat i określający wymierne cele, grupy docelowe, programy realizowane dla osiągnięcia tych celów, wkład donatorów, charakter i zakres mechanizmów wsparcia, oczekiwane rezultatów i harmonogram realizacji,
  • załączniki, w tym tabelę synoptyczną, krótką charakterystykę środowiskową, przewidywaną strukturę finansową donatorów, charakterystykę migracyjną, opis konsultacji z podmiotami niepaństwowymi oraz mapę drogową harmonizacji.

W oparciu o powyższe elementy Komisja będzie opracowywać stopniowo swoje KDS: najpierw dla krajów Afryki, Karaibów i Pacyfiku (krajów AKP), następnie dla regionów Azji i Ameryki Łacińskiej, dla krajów objętych europejską polityką sąsiedztwa oraz Rosji.

Proces opracowywania KDS

Wspólne planowanie powinno być procesem:

  • elastycznym, dostosowującym się do sytuacji w krajach partnerskich i sytuacji donatorów, którzy mogą być bardziej lub mniej gotowi do harmonizacji,
  • stopniowym, poprzez stopniowe etapy integracji według stadium rozwoju sytuacji,
  • otwartym, który nie jest ograniczony tylko do państw członkowskich i który może być łączony z ewentualnymi istniejącymi procesami mającymi na celu tworzenie wspólnego programowania,
  • w którym państwo partnerskie jest siłą napędową w przygotowaniu i koordynacji wspólnego programowania. Kraje, które nie są zdolne tego zapewnić powinny otrzymać wsparcie niezbędne w uzyskaniu takich możliwości,
  • wypływającym od delegacji Komisji i innych partnerów miejscowych zapewniających częste wymiany między siedzibą a przedstawicielstwami lokalnymi.

Etapy wspólnego programowania

Pierwszym krokiem w procesie wspólnego planowania jest wymiana elementów analizy mających zasadnicze znaczenie dla określenia strategii współpracy, a mianowicie:

  • oceny globalnej sytuacji politycznej,
  • oceny sytuacji makroekonomicznej, społecznej i ekologicznej państwa,
  • przedstawienia priorytetów państwa partnerskiego,
  • analizy doświadczeń nabytych w czasie wcześniejszej współpracy oraz analizy spójności innych polityk w państwie partnerskim.

Drugim krokiem jestopracowanie wspólnej odpowiedzi strategicznej poprzez:

  • wspólne określenie celów współpracy z partnerem,
  • określenie dziedzin działania, w tym podział pracy pomiędzy partnerami (przewidywana struktura finansowa donatorów),
  • zarys przydziałów finansowych i analizy ryzyka oraz zobowiązania państw partnerskich przyjęte we wspólnym porozumieniu.

AKTY POWIĄZANE

Konkluzje Rady „Finansowanie rozwoju i efektywności pomocy: więcej, lepiej i szybciej”. Rada do Spraw Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych – 11 kwietnia 2006 r. [Nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym].
Komisja zatwierdza wniosek Komisji w sprawie wieloletniego programowania i przyjmuje model odniesienia dla wspólnych ram dla opracowania dokumentów strategicznych oraz zasady wspólnego wieloletniego programowania.

Komunikat Komisji do Rady i Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2006 r. „Finansowanie na rzecz rozwoju i skuteczności pomocy – Wyzwania w zakresie intensyfikacji pomocy UE 2006–2010” [COM(2006) 85 wersja ostateczna – Dz. U. C 130 z 3.6.2006].

Komunikat komisji z dnia 2 marca 2006 r. „Udzielanie pomocy przez UE – więcej, lepiej i szybciej” [COM(2006) 87 wersja ostateczna – nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym].

Ostatnia aktualizacja: 31.08.2007
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony