RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Składowisko odpadów

Unia Europejska przewiduje ścisłe wymogi techniczne dla odpadów i składowisk, aby zapobiegać – na ile to możliwe – ich negatywnemu wpływowi na środowisko naturalne, a w szczególności na wody powierzchniowe, wody podziemne, glebę, powietrze oraz zdrowie ludzkie, a także zminimalizować ich niepożądane oddziaływanie.

AKT

Dyrektywa Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów [Zob. akt(-y) zmieniający(-e)].

STRESZCZENIE

Dyrektywa ma na celu zapobieganie zagrożeniom środowiska wynikającym ze składowania odpadów, tudzież ich zmniejszenie.

Opisuje szczegółowo kategorie odpadów (odpady komunalne, niebezpiecznie, odpady inne niż odpady niebezpieczne, odpady obojętne) oraz stosuje się do wszelkich składowisk, definiowanych jako miejsce przeznaczone do usuwania odpadów na lub w ziemi. Składowiska odpadów są klasyfikowane w trzech kategoriach:

  • składowiska odpadów niebezpiecznych,
  • składowiska odpadów innych niż niebezpieczne,
  • składowiska odpadów obojętnych.

Następujące zagadnienia wyłącza się z zakresu niniejszej dyrektywy:

  • rozrzucanie osadów ściekowych na powierzchni gleby (w tym szlamu kanalizacyjnego i osadów z oczyszczalni ścieków oraz podobnych substancji),
  • wykorzystanie w obrębie składowisk odpowiednich odpadów obojętnych do prac związanych z przebudową lub odnawianiem,
  • składowanie niezanieczyszczonej gleby lub odpadów obojętnych innych niż odpady niebezpieczne, powstałych w wyniku robót poszukiwawczych, wydobycia, obróbki i składowania zasobów mineralnych oraz w wyniku działalności kamieniołomów,
  • składowanie bagrowanych osadów ściekowych innych niż osady niebezpieczne wzdłuż niewielkich dróg wodnych, z których zostały wybrane, oraz osadów innych niż osady niebezpieczne w wodach powierzchniowych, włącznie z korytem i podłożem.

Aby uniknąć niebezpieczeństwa, określono jednolitą procedurę przyjmowania odpadów:

  • odpady muszą być poddane obróbce, zanim zostaną dopuszczone na składowisko,
  • odpady niebezpieczne, które spełniają warunki dyrektywy, przeznaczone są na składowisko odpadów niebezpiecznych,
  • składowiska odpadów innych niż odpady niebezpieczne muszą być wykorzystane do składowania odpadów komunalnych oraz odpadów innych niż niebezpieczne,
  • składowiska odpadów obojętnych przeznaczone są wyłącznie na odpady obojętne.

Następujące odpady nie są dopuszczane na składowiska:

  • odpady płynne,
  • odpady łatwopalne,
  • odpady wybuchowe lub zagrożone utlenianiem,
  • odpady szpitalne lub kliniczne o charakterze zakaźnym,
  • zużyte opony, bez wyjątków,
  • każdy inny typ odpadów nieodpowiadający kryteriom dopuszczenia zdefiniowanym w załączniku II.

Dyrektywa przewiduje procedurę o udzielenie zezwolenia na utworzenie składowiska odpadów. Wniosek o udzielenie zezwolenia musi zawierać następujące informacje:

  • tożsamość wnioskodawcy oraz ewentualnie podmiotu zajmującego się składowiskiem,
  • opis typów i całkowitej ilości odpadów przeznaczonych do składowania,
  • pojemność składowiska,
  • opis miejsca,
  • proponowane metody zapobiegania zanieczyszczeniom i ich ograniczania,
  • plan działania, nadzoru i kontroli,
  • proponowany plan procedur zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru,
  • zabezpieczenie finansowe ze strony wnioskodawcy,
  • badanie wpływu, jeśli jest konieczne, zgodnie z dyrektywą Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne.

Państwa członkowskie podejmują środki, aby funkcjonowanie istniejących składowisk zależało od zastosowania warunków postanowień niniejszej dyrektywy.

Co trzy lata państwa członkowskie wysyłają do Komisji sprawozdanie w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy.

Na podstawie tych sprawozdań Komisja publikuje sprawozdanie wspólnotowe w sprawie wykonania niniejszej dyrektywy (zob. poniżej „Akty powiązane”).

ODNIESIENIA

AktWejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy
Dyrektywa 1999/31/WE

16.7.1999

16.7.2001

Dz.U. L 182 z 16.7.1999

Akt(-y) zmieniający(-e)Wejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy

Rozporządzenie (WE) nr 1882/2003

20.11.2003

-

Dz.U. L 284 z 31.10.2003

Rozporządzenie (WE) nr 1137/2008

11.12.2008

-

Dz.U. L 311 z 21.11.2008

Kolejne zmiany i poprawki do dyrektywy 1999/31/WE zostały włączone do tekstu podstawowego. Niniejszy tekst skonsolidowany ma jedynie wartość dokumentalną.

AKTY POWIĄZANE

Informacje na temat wysp i odosobnionych osad zwolnionych przez państwa członkowskie na mocy art. 3 ust. 4 dyrektywy w sprawie składowania odpadów z niektórych przepisów tej dyrektywy [Dz.U. C 316 z 13.12.2005].

Decyzja Rady 2003/33/WE z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiająca kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31/WE [Dz.U. L 11 z 16.1.2003].

Decyzja Komisji 2000/738/WE z dnia 17 listopada 2000 r. dotycząca kwestionariusza raportów państw członkowskich dotyczących wdrożenia dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów [Dz.U. L 298 z 25.11.2000].

Sprawozdania

Sprawozdanie Komisji dla Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów na temat stosowania wspólnotowych przepisów dotyczących odpadów, w szczególności dyrektywy 2006/12/WE w sprawie odpadów, dyrektywy 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych, dyrektywy 75/439/EWG w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych, dyrektywy 86/278/EWG w sprawie osadów ściekowych, dyrektywy 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów oraz dyrektywy 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego w latach 2004–2006 [COM(2009) 633 wersja ostateczna – nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym].
Wykonanie dyrektywy w sprawie składowania odpadów pozostaje niedostateczne i należy zintensyfikować wysiłki w celu poprawy tej sytuacji. Dziesięć lat po przyjęciu dyrektywy wszystkie państwa członkowskie nie zadeklarowały jeszcze dokonania pełnej transpozycji i zastosowania całości przepisów. Istnieje wciąż duża liczba nielegalnych składowisk, które nie posiadają pozwoleń określonych przez prawo unijne w zakresie odpadów. Duża część państw członkowskich nie dotrzymała terminu ujednolicenia (oprócz specyficznych odchyleń) wyznaczonego na 16 lipca 2009 r. wszelkich istniejących składowisk przed wprowadzeniem dyrektywy i niespełniających norm. Jedynie dziewięć państw członkowskich zadeklarowało osiągnięcie celów ustalonych do roku 2006 w zakresie usuwania ze składowisk odpadów komunalnych ulegających biodegradacji, zaś zakres wychwytywania gazu z odpadów pozostaje wciąż niedostateczny.
W 2009 r. wszczęto trzynaście postępowań w sprawie niezgodności oraz jedenaście postępowań w sprawie niepoprawnego stosowania przepisów wspólnotowych w stosunku do państw członkowskich. Komisja przyjęła podejście strategiczne, aby zareagować na systematyczną niezdolność państw członkowskich do zastosowania prawa unijnego w zakresie odpadów.

Sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego na temat stosowania wspólnotowych przepisów dotyczących odpadów: dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów, dyrektywy 91/689/EWG w sprawie odpadów niebezpiecznych, dyrektywy 75/439/EWG w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych, dyrektywy 86/278/EWG w sprawie wykorzystywania osadów ściekowych, dyrektywy 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych oraz dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów w latach 2001–2003 [COM(2006) 406 wersja ostateczna – nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym].
Według niniejszego sprawozdania wiele państw członkowskich wykorzystało możliwości zwolnienia zaproponowanych przez dyrektywę dla niektórych odpadów oraz składowisk (na przykład dotyczących miejsc izolowanych oraz składowania podziemnego). W niektórych krajach bardzo wiele składowisk odpadów bezpiecznych i obojętnych wymaga zainstalowania dodatkowego wyposażenia lub zamknięcia do roku 2009, aby spełnić wymogi dyrektywy. Większość państw członkowskich przyjęła kryteria stosowane przy przyjmowaniu odpadów do składowania, jak również narodową strategię ograniczania składowanych odpadów ulegających biodegradacji. Komisja wszczęła wiele postępowań o naruszenie dotyczących istnienia nielegalnych składowisk lub niewypełniania obowiązku dopilnowania, że wszystkie podmioty eksploatujące istniejące składowiska złożą plany utrzymania ich w odpowiednim stanie do lipca 2002 r.

Report from the Commission to the Council and the European Parliament on the national strategies for the reduction of biodegradable waste going to landfills pursuant to article 5(1) of directive 1999/31/EC on the landfill of waste [COM(2005) 105 – Not published in the Official Journal] (Sprawozdanie Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego na temat krajowych strategii ograniczania składowania odpadów ulegających biodegradacji, zgodnie z art. 5, ust. 1 dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów [COM(2005) 105 – nieopublikowane w Dzienniku Urzędowym]).
W styczniu 2004 r. Komisja otrzymała strategie narodowe dwunastu państw członkowskich (Irlandia i Hiszpania nie przedstawiły swoich strategii, zaś strategia Finlandii została przedstawiona zbyt późno, aby mogła zostać uwzględniona w niniejszym sprawozdaniu). Belgia i Wielka Brytania przedstawiły swoje strategie na podstawie regionalnej. Dziesięć nowych państw członkowskich miało przedstawić swoje strategie po przyjęciu do UE.
W sprawozdaniu podkreślono, że w każdej z otrzymanych strategii pojawia się tematyka kompostowania, recyklingu papieru oraz odzyskiwania energii. Większość strategii opiera się na konieczności wykorzystywania wybranych odpadów organicznych, aby otrzymać dobrej jakości kompost. Poziom szczegółowości strategii oraz środków powziętych w celu osiągnięcia zamierzeń pozostaje bardzo różnorodny. Niektóre państwa członkowskie wybrały surowe środki prawne, inne zaś postawiły na środki fakultatywne oraz zachęcające. Analiza strategii nie umożliwia więc stwierdzenia z pewnością, że cele redukcji zostaną osiągnięte w tych państwach członkowskich, w których to jeszcze się nie udało. Wydaje się jednak, że należy podjąć dodatkowe wysiłki w celu ich osiągnięcia.

Ostatnia aktualizacja: 24.02.2010
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony