Redukcja gazów cieplarnianych do roku 2020
Niniejsza decyzja przyczynia się do respektowania zobowiązania Unii Europejskiej w zakresie redukcji do 2020 r. emisji gazów cieplarnianych o 20% w porównaniu z poziomami z 1990 r. Dla każdego z państw członkowskich określa cele redukcji emisji i środki monitorowania w zakresie ich osiągnięcia. W przypadku porozumień międzynarodowych cele te mogą być ambitniejsze.
AKT
Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 406/2009/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie wysiłków podjętych przez państwa członkowskie, zmierzających do zmniejszenia emisji gazów cieplarnianych w celu realizacji do roku 2020 zobowiązań Wspólnoty dotyczących redukcji emisji gazów cieplarnianych.
STRESZCZENIE
W wyniku zobowiązania Wspólnoty na lata 2013–2020, na mocy decyzji, ustalony zostaje minimalny wkład państw członkowskich w zakresie emisji gazów cieplarnianych *.
Poziomy emisji na lata 2013–2020 i elastyczność
Państwom członkowskim przypisany jest roczny limit emisji określony w postaci prostej rozpoczynającej się w roku 2013, a kończącej się na roku 2020. Każdego roku w latach 2013–2020 emisje państw członkowskich muszą znajdować się poniżej odpowiadającego im rocznego limitu emisji. Roczny limit emisji na rok 2020 odpowiada wielkości procentowej ustalonej dla każdego państwa członkowskiego w załączniku II do tej decyzji.
W latach 2013–2019 państwa członkowskie mogą przenosić z kolejnego roku do 5% swojego rocznego limitu emisji *. Niewykorzystaną część rocznego limitu emisji mogą przenieść na następny rok lub, pod pewnymi warunkami, przekazać innym państwom członkowskim.
Efektywność energetyczna
W 2012 r. Komisja podda ocenie poczynione przez Wspólnotę i państwa członkowskie postępy w zakresie realizacji planu działań na rzecz wzrostu efektywności energetycznej. Na podstawie tej oceny Komisja, w stosownych przypadkach, proponuje wzmocnione lub nowe środki.
Wykorzystywanie jednostek z tytułu projektów
W celu realizacji swoich obowiązków państwa członkowskie mogą wykorzystywać następujące jednostki wynikające z redukcji emisji gazów cieplarnianych:
- jednostki poświadczonej redukcji emisji (CER) i jednostki redukcji emisji (ERU) kwalifikujące się w ramach dyrektywy 2003/87/WE do wykorzystania w latach 2008–2012 i wydawane w odniesieniu do projektów zarejestrowanych przed 31 grudnia 2012 r.,
- jednostki poświadczonej redukcji emisji (CER) wydawane w odniesieniu do redukcji emisji w ramach projektów zrealizowanych w krajach najmniej rozwiniętych,
- tymczasowe jednostki CER (tCER) lub długoterminowe jednostki CER (lCER) z projektów związanych z zalesianiem i ponownym zalesianiem.
Państwo członkowskie może każdego roku przekazać innemu państwu członkowskiemu niewykorzystaną część swojego rocznego limitu, która nie przekracza wielkości równej 3%. Może ono również przenieść niewykorzystaną część tej ilości na następne lata.
Sprawozdawczość, ocena postępów, zmiany i przegląd
Sprawozdania przedstawiane przez państwa członkowskie na mocy decyzji 280/2004/WE muszą zawierać następujące informacje:
- roczne emisje gazów cieplarnianych,
- wykorzystanie, podział geograficzny i rodzaje wykorzystywanych jednostek,
- przewidywane postępy i krajowe prognozy,
- informacje o politykach i środkach krajowych.
Co dwa lata Wspólnota ocenia poczynione postępy i wypełnianie przez siebie obowiązków.
Działania korygujące
Jeżeli określony limit emisji jest przez dane państwo członkowskie przekroczony, państwo to musi podjąć następujące środki:
- dokonać odliczenia od przydziału uprawnień do emisji dla danego państwa członkowskiego na następny rok,
- opracować plan działań korygujących,
- tymczasowo zawiesić kwalifikowalność przekazywania części przydziałów uprawnień do emisji państwa członkowskiego oraz jednostek z mechanizmów na inne państwo członkowskie.
Dostosowania w związku z zatwierdzeniem przez Wspólnotę międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu
W okresie trzech miesięcy od podpisania przez Wspólnotę międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu prowadzącego do redukcji emisji gazów cieplarnianych o ponad 20% w porównaniu z poziomami z 1990 r., Komisja ma obowiązek przedłożyć sprawozdanie oceniające następujące elementy:
- charakter środków uzgodnionych na poziomie międzynarodowym,
- opcje wymagane na poziomie Wspólnoty, aby zrealizować cel 30% redukcji emisji przyjęty na posiedzeniu Rady Europejskiej w marcu 2007 r.,
- wpływ na konkurencyjność przemysłu, rolnictwo i ryzyko ucieczki emisji,
- wpływ porozumienia międzynarodowego na inne sektory gospodarki,
- warunki uwzględniania emisji związanych z użytkowaniem gruntów oraz leśnictwem,
- warunki dotyczące zalesiania, ponownego zalesiania, zapobiegania wylesianiu i niszczeniu lasów w krajach trzecich,
- potrzeba polityki i środków w dodatkowych dziedzinach.
W przypadku gdy do dnia 31 grudnia 2010 r. Wspólnota nie zatwierdzi międzynarodowego porozumienia w sprawie zmian klimatu, Komisja musi przedstawić wniosek dotyczący włączenia użytkowania gruntów, zmian typu użytkowania gruntów oraz leśnictwa do zobowiązania Wspólnoty dotyczącego redukcji emisji.
Kontekst
Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC), zatwierdzona decyzją 94/69/WE, ma na celu osiągnięcie stabilizacji stężeń gazów cieplarnianych. Sprawą kluczową jest niedopuszczenie do tego, aby średni wzrost temperatury przekroczył 2°C w stosunku do okresu sprzed epoki przemysłowej. W związku z powyższym do 2050 r. należy zmniejszyć emisje tych gazów o 50%.
ODNIESIENIA
| Akt | Wejście w życie | Termin transpozycji przez państwa członkowskie | Dziennik Urzędowy |
|---|---|---|---|
| Decyzja 406/2009/WE |
25.6.2009 |
- |
Dz.U. L 140 z 5.6.2009 |
AKT POWIĄZANY
Komunikat Komisji z dnia 26 maja 2010 r. do Rady, Parlamentu Europejskiego, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego oraz Komitetu Regionów, zatytułowany „Analiza możliwości zwiększenia celu 20% redukcji emisji gazów cieplarnianych oraz ocena ryzyka ucieczki emisji” [COM(2010) 265 wersja ostateczna – nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym].
W ramach komunikatu poddane są ocenie konsekwencje polityki, której celem byłaby redukcja gazów cieplarnianych o 30%.
Kryzys gospodarczy z 2008 r. wpłynął na znaczne zmniejszenie emisji CO2. Odnotowane w 2009 r. w Unii Europejskiej (UE) emisje gazów cieplarnianych były niższe o 14% w stosunku do poziomu z 1990 r., podczas gdy spadek odnotowany w 2008 r. wyniósł jedynie 11,6%.
Z tego względu zwiększenie celów na rok 2020 wydaje się być realne, jeżeli wprowadzone zostaną następujące możliwości:
- dostosowanie systemu handlu uprawnieniami do emisji poprzez „odłożenie” części uprawnień przeznaczonych do sprzedaży aukcyjnej,
- wynagradzanie szybko działających podmiotów inwestujących w najwyższej klasy technologie, w zakresie redukcji emisji, poprzez przyznanie dodatkowych bezpłatnych uprawnień,
- wprowadzenie podatków od emisji dwutlenku węgla,
- wykorzystywanie polityki UE w celu zachęcania do redukcji emisji,
- wykorzystywanie instrumentów międzynarodowych kredytów, w celu propagowania wprowadzania technologii najwyższej klasy w zakresie redukcji emisji.
W komunikacie podkreślono, że całkowity koszt 30% redukcji, w tym koszty osiągnięcia 20% redukcji, wynosiłby 81 mld euro. Kwota ta znacznie przewyższa pierwotny koszt realizacji pakietu klimatyczno-energetycznego szacowany na 70 mld euro.
Aby uniknąć ryzyka wystąpienia ucieczki emisji, ważne jest również, aby do realizacji 30% redukcji emisji CO2 włączyły się państwa trzecie. Niezbędna jest więc na tym poziomie koordynacja międzynarodowa.