RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Ochrona dzikiego ptactwa

Liczebność populacji wielu gatunków dzikiego ptactwa, występujących naturalnie na europejskim terytorium, zmniejsza się. Aby odwrócić tę tendencję, Unia Europejska (UE) ustanawia powszechny system zabraniający praktyk, które stanowią zagrożenie dla ochrony gatunków ptactwa. Do ustanowionych przepisów w zakresie ochrony zalicza się wyznaczenie obszarów specjalnej ochrony (OSO) dla ptactwa zagrożonego i gatunków wędrujących, które objęte zostały środkami ochronnymi i środkami gospodarowania naturalnymi siedliskami.

AKT

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.

STRESZCZENIE

Państwa członkowskie Unii Europejskiej (UE) muszą podjąć środki zapewniające ochronę i regulację wykorzystania dzikiego ptactwa, występującego naturalnie na europejskim terytorium, w celu zachowania populacji gatunków na zadowalającym poziomie lub w celu dostosowania populacji tych gatunków do tego poziomu.

Ochrona siedlisk naturalnych

Ponieważ zanikanie siedlisk naturalnych lub ich degradacja stanowi zagrożenie dla dzikiego ptactwa, objęcie ich ochroną jest kwestią kluczową.

W celu ochrony, zachowania i przywracania biotopów i naturalnych siedlisk państwa członkowskie muszą:

  • stworzyć obszary ochrony,
  • utrzymać i gospodarować naturalne siedliska zgodnie z potrzebami ekologicznymi,
  • przywracać zniszczone biotopy i tworzyć je.

Obszary specjalnej ochrony

Państwa członkowskie muszą stworzyć obszary specjalnej ochrony (OSO) dla gatunków zagrożonych i gatunków wędrujących (zob. załącznik I). Obszary te znajdują się na obszarach ich naturalnego występowania i mogą obejmować obszary ich zimowania, wylęgu lub miejsc postoju wzdłuż ich tras migracyjnych.

Państwa członkowskie muszą zwrócić szczególną uwagę na tereny podmokłe, których jest w Europie coraz mniej. Muszą ponadto stworzyć warunki sprzyjające przetrwaniu i reprodukcji gatunków, które występują w obszarach specjalnej ochrony. Dlatego podejmują środki w celu uniknięcia powstawania zanieczyszczenia i pogorszenia warunków naturalnych siedlisk, jak również jakichkolwiek zakłóceń wpływających na ptactwo. Muszą również dokonać oceny skutków, jakie niektóre projekty mogą mieć na wyznaczonych obszarach i podejmować właściwe kroki, aby ich uniknąć.

Obszary specjalnej ochrony (OSO) tworzą wraz ze specjalnymi obszarami ochrony (SOO), o których mowa w dyrektywie siedliskowej (92/43/EWG), europejską sieć Natura 2000 chronionych terenów ekologicznych.

Ochrona dzikiego ptactwa

Na mocy tej dyrektywy ustanowiony zostaje powszechny system ochrony dla wszystkich gatunków dzikiego ptactwa występujących na terytorium europejskim. W ramach dyrektywy zakazuje się:

  • umyślnego zabijania lub chwytania dzikiego ptactwa,
  • niszczenia lub uszkadzania ich gniazd,
  • wybierania ich jaj oraz zatrzymania ich (nawet gdy są puste),
  • praktyk, które płoszą te ptaki i zagrażają ochronie ich gatunków,
  • handlu i przetrzymywania ptactwa, żywego lub martwego, należącego do gatunków, na które polowanie i których chwytanie jest zabronione (zakaz ten stosuje się również do części lub produktów uzyskanych z tych ptaków).

Państwa członkowskie mogą, na określonych warunkach, odstąpić od przepisów mających na celu ochronę dzikiego ptactwa. Konsekwencje takiego odstąpienia muszą być jednak zgodne z celami dotyczącymi ochrony określonymi w tej dyrektywie.

Państwa członkowskie muszą zachęcać do prowadzenia badań jako podstawy gospodarowania, ochrony i rozsądnego wykorzystywania gatunków dzikiego ptactwa występującego na terytorium europejskim (zob. załącznik V).

Polowanie

Można polować na gatunki, których liczba, rozmieszczenie i wskaźnik reprodukcji na to pozwalają. Praktyka łowiecka musi być jednak prowadzona zgodnie z pewnymi przepisami:

  • liczba ptaków upolowanych nie może zagrażać zachowaniu populacji gatunków, będących obiektem polowań, na zadowalającym poziomie,
  • na gatunki nie można polować w okresie lęgowym lub wychowu młodych,
  • na gatunki wędrujące nie można polować w okresie ich powrotu do swoich miejsc wylęgowych,
  • zabrania się stosowania metod wykorzystywanych do nieselektywnego lub prowadzonego na dużą skalę chwytania lub zabijania (zob. załącznik IV).

W załączniku II zawarto listę gatunków, na które można polować (w części A przedstawiono wykaz gatunków, na które można polować w całej UE, a w części B - na które można polować tylko w niektórych państwach).

Kontekst

Niniejsza dyrektywa zastępuje dyrektywę 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. (szerzej znaną jako dyrektywa ptasia), która była najstarszym tekstem legislacyjnym UE dotyczącym środowiska. Wprowadzone zmiany są czysto formalne. Na mocy tej dyrektywy po raz pierwszy ustanowiono powszechny system ochrony dla wszystkich gatunków dzikiego ptactwa występujących na terytorium Unii. Na jej mocy uznaje się, że dzikie ptactwo, którego duża część to gatunki wędrujące, stanowi wspólne dziedzictwo państw członkowskich UE, a ich ochrona, aby była skuteczna, wymaga współpracy na poziomie międzynarodowym.

ODNIESIENIA

AktWejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy
Dyrektywa 2009/147/WE

15.2.2010

-

Dz.U. L 20 z 26.1.2010

Ostatnia aktualizacja: 17.06.2010
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony