Krajowe poziomy emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza
Unia ustanawia krajowe poziomy emisji substancji zakwaszających i eutrofizujących oraz prekursorów ozonu w celu poprawy ochrony środowiska i ludzkiego zdrowia przed szkodliwym działaniem tych substancji zanieczyszczających.
AKT
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/81/WE z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza [Zob. akt(-y) zmieniający(-e)].
STRESZCZENIE
Niniejsza dyrektywa stanowi część komunikatu z 1997 r. w sprawie strategii zwalczania zakwaszania, której celem było ustanowienie po raz pierwszy krajowych poziomów emisji dla niektórych substancji zanieczyszczających.
Zakres zastosowania
Niniejsza dyrektywa obejmuje emisję czterech substancji zanieczyszczających powstających w wyniku działalności ludzkiej na terytorium państw członkowskich oraz ich wyłącznych stref gospodarczych:
- emisje ditlenku siarki (SO2),
- emisje tlenków azotu (NOx),
- emisje lotnych związków organicznych (LZO) oraz
- emisje amoniaku (NH3).
Substancje te są odpowiedzialne za zakwaszanie, eutrofizację oraz tworzenie ozonu w warstwie przyziemnej (nazywanego także „złym ozonem”, obecnym na niskich wysokościach w odróżnieniu od ozonu atmosferycznego), bez względu na źródła zanieczyszczenia.
Krajowe poziomy emisji
Niniejsza dyrektywa przewiduje wprowadzenie krajowych poziomów emisji dla czterech substancji zanieczyszczających wymienionych powyżej najpóźniej pod koniec 2010 r. Poziomy te są podane w załączniku do I dyrektywy.
Przejściowe cele ekologiczne
Wprowadzenie poziomów emisji ma na celu osiągnięcie następujących przejściowych celów ekologicznych:
- obszary, na których ładunki krytyczne substancji powodujących zakwaszenie są przekraczane, należy zmniejszyć o co najmniej 50% w stosunku do roku 1990,
- stężenie ozonu w warstwie przyziemnej przekraczające poziom krytyczny dla zdrowia ludzkiego będzie zmniejszone o dwie trzecie w stosunku do sytuacji z roku 1990. Ustalono także maksymalną wartość. Przekroczenie wartości wytycznej Światowej Organizacji Zdrowia nie może mieć miejsca więcej razy niż przez 20 dni w roku,
- stężenie ozonu w warstwie przyziemnej przekraczające poziom krytyczny dla roślin uprawnych i roślinności półdzikiej zostanie zmniejszone o jedną trzecią w stosunku do roku 1990. Ustalono także maksymalną wartość.
Programy krajowe
Państwa członkowskie są zobowiązane do opracowania programów stopniowej redukcji swych rocznych emisji krajowych przed dniem 1 października 2002 r. W razie konieczności programy te będą przeglądane i aktualizowane w 2006 r. Będą podawane do publicznej wiadomości i udostępniane odpowiednim organizacjom oraz przekazywane Komisji.
Inwentaryzacje emisji
Ponadto państwa członkowskie muszą przygotowywać i uaktualniać co roku inwentaryzacje emisji oraz prognozy krajowych emisji dla SO2, lNOx, LZO i NH3. Inwentaryzacje i prognozy będą przekazywane co roku, najpóźniej do 31 grudnia, Komisji i Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska.
Sprawozdania
Komisja musi sporządzić sprawozdanie (w 2004, 2008 i 2012 r.) dla Parlamentu Europejskiego i Rady, dotyczące postępów osiągniętych we wprowadzaniu poziomów, przejściowych celów ekologicznych i długoterminowych celów niniejszej dyrektywy. Sprawozdania te muszą zawierać ocenę ekonomiczną dotyczącą rentowności, kosztów i zalet, wpływu zastosowania krajowych poziomów emisji na konkurencyjność i wpływu społeczno-ekonomicznego dla każdego państwa członkowskiego.
Komisja sporządza sprawozdanie dla Rady i Parlamentu w sprawie wpływu emisji produkowanych przez międzynarodowy transport morski i statki powietrzne na zakwaszenie i eutrofizację oraz tworzenie ozonu w warstwie przyziemnej we Wspólnocie. Poinformuje także o środkach, które mogłyby być wprowadzone w celu redukcji emisji w tych sektorach.
Współpraca z krajami trzecimi
Państwa członkowskie i Komisja współpracują z krajami trzecimi oraz zainteresowanymi organizacjami międzynarodowymi w celu wymiany informacji i przyspieszenia badań zmierzających do redukcji emisji SO2, NOx, LZO i NH3.
ODNIESIENIA
| Akt | Wejście w życie | Termin transpozycji przez państwa członkowskie | Dziennik Urzędowy |
|---|---|---|---|
| Dyrektywa 2001/81/WE |
27.11.2001 |
27.11.2002 |
Dz.U. L 309 z 27.11.2001 |
| Akt(-y) zmieniający(-e) | Wejście w życie | Termin transpozycji przez państwa członkowskie | Dziennik Urzędowy |
|---|---|---|---|
| Rozporządzenie (WE) nr 219/2009 |
20.4.2009 |
– |
Dz.U. L 87 z 31.3.2009 |
AKTY POWIĄZANE
Decyzja Rady 2003/507/WE z dnia 13 czerwca 1975 r. w sprawie przystąpienia Wspólnoty Europejskiej do Protokołu do Konwencji w sprawie transgranicznego zanieczyszczania powietrza na dalekie odległości z 1979 r. w zakresie przeciwdziałania zakwaszeniu, eutrofizacji i powstawaniu ozonu w warstwie przyziemnej.
Protokół dotyczący redukcji zakwaszenia, eutrofizacji i ozonu w warstwie przyziemnej ma na celu ograniczenie emisji siarki, NOX, NH3 oraz LZO spowodowanych działalnością człowieka i mogących szkodzić zdrowiu i środowisku z powodu zakwaszenia, eutrofizacji i tworzenia się ozonu w warstwie przyziemnej na skutek międzynarodowego transportu na dużych odległościach. Protokół wszedł w życie dnia 17 maja 2005 r.