RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Konwencja o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych

Konwencja o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych ma na celu ochronę materiałów i obiektów jądrowych oraz zapewnienie sankcji za naruszenia w tym sektorze, a także współpracy pomiędzy państwami sygnatariuszami konwencji.

AKT

Decyzja Rady 2007/513/Euratom z dnia 10 lipca 2007 r. zatwierdzająca przystąpienie Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej do poprawionej Konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych.

STRESZCZENIE

Nowa konwencja o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych ma na celu zapewnienie rzeczywistego bezpieczeństwa fizycznego podczas używania, składowania lub transportu materiałów używanych do celów pokojowych, a także zapobiegania i zwalczania przestępstw związanych z takimi materiałami i obiektami. Opiera się ona na konwencji o ochronie fizycznej materiałów jądrowych (CPPNM). Wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej (UE) są sygnatariuszami CPPNM.

Każde państwo będące sygnatariuszem ma za zadanie ustalenie oraz wdrożenie środków, które zapewnią rzeczywistą ochronę, aby zapobiegać zwłaszcza kradzieży lub znikaniu materiałów jądrowych, za które ponoszą odpowiedzialność, a także sabotażom obiektów jądrowych, które znajdują się na ich terytorium. Traktat Euratom jest szerszy, ponieważ stwierdza, że państwa członkowskie powinny zapobiegać wszelkim zastosowaniom materiałów jądrowych w celach niezgodnych z ich przeznaczeniem.

W czasie wdrażania konwencji państwa sygnatariusze powinny przestrzegać szeregu kluczowych zasad, zwłaszcza zasad odpowiedzialności państwa i posiadaczy licencji, kultury bezpieczeństwa, ubezpieczenia i poufności.

Państwa sygnatariusze powinny upewnić się, że materiały jądrowe, które przywożą, wywożą lub których tranzyt przez swoje terytorium zatwierdzają, są chronione zgodnie z poziomem bezpieczeństwa mającym w stosunku do nich zastosowanie.

Państwa sygnatariusze powinny określić właściwy organ odpowiedzialny za wdrażanie konwencji, a także wyznaczyć punkt kontaktowy, o którym informacje należy przekazać innym państwom bezpośrednio lub przez Międzynarodową Agencję Energii Atomowej. Ponadto państwa sygnatariusze powinny współpracować w przypadku kradzieży, sabotażu lub zagrożenia kradzieżą lub sabotażem. Współpraca ta przybiera ponadto formę wymiany informacji z zachowaniem poufności informacji wobec stron trzecich.

W przypadku pewnych naruszeń państwa sygnatariusze powinny zastosować odpowiednie sankcje uwzględniające wagę tych naruszeń. W szczególności karalne są działania bez upoważnienia w sposób powodujący, lub mogący spowodować, śmierć lub poważne obrażenia, kradzież materiału jądrowego, sabotaż obiektów jądrowych, groźba użycia materiału jądrowego w celu wywołania śmierci lub poważnych obrażenia osób trzecich, zniszczenia dóbr w stopniu znaczącym, a także usiłowania popełnienia jednego z powyższych czynów, uczestniczenia w jednym z tych czynów lub jego zorganizowania.

Każde państwo sygnatariusz jest właściwe do rozpoznania przestępstw popełnionych na jego terytorium lub na pokładzie statku lub statku powietrznego zarejestrowanego w tym państwie, a także gdy sprawca domniemanego naruszenia jest obywatelem tego państwa. Ponadto przestępstwa te podlegają ekstradycji między państwami sygnatariuszami. Państwa te powinny prowadzić możliwie najszerszą współpracę sądowniczą w przypadku wymienionych przestępstw. Motywy polityczne przestępstw nie stanowią przyczyny odmówienia ekstradycji czy wzajemnej pomocy sądowej.

Konwencja o ochronie fizycznej materiałów jądrowych i obiektów jądrowych (CPPNM) została przyjęta w 1979 r., a weszła w życie w 1987 r. Konwencja została poprawiona w 2005 r. podczas konferencji poświęconej wzmocnieniu jej postanowień. Konferencja poświęcona aktualizacji Konwencji powinna zostać zorganizowana po 5 latach od wejścia w życie poprawek ustalonych w 2005 r.

ODNIESIENIA

AktWejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy

Decyzja 2007/513/Euratom

10.7.2007

Dz.U. L 190 z 21.7.2007

Ostatnia aktualizacja: 20.12.2007

Zobacz także

  • Więcej informacji znaleźć można na stronie internetowej Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (EN)
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony