RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Dyrektywa usługowa

Aby ustanowić rzeczywisty rynek wewnętrzny usług, w dyrektywie usługowej przewidziano ułatwienie korzystania ze swobody przedsiębiorczości dla usługodawców w innych państwach członkowskich i swobodę świadczenia usług między państwami członkowskimi. Celem dyrektywy jest też zapewnienie usługobiorcom większego wyboru i poprawa jakości usług przeznaczonych zarówno dla konsumentów, jak i przedsiębiorstw, którzy z tych usług korzystają.

AKT

Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym [Dz.U. L 376 z 27.12.2006].

STRESZCZENIE

Na mocy dyrektywy ustanowione zostają ogólne ramy prawne ułatwiające korzystanie ze swobody przedsiębiorczości przez usługodawców oraz swobodnego przepływu usług, przy jednoczesnym zapewnieniu wysokiego poziomu jakości usług.

Dyrektywa opiera się na czterech filarach:

  • ułatwienie korzystania ze swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług w ramach UE,
  • zwiększenie prawa usługobiorców jako użytkowników usług,
  • wspieraniu jakości usług,
  • ustanowienie skutecznej współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi.

Zakres

W dyrektywie ustanowione zostały ogólne ramy prawne dla usług świadczonych za wynagrodzeniem (z wyjątkiem sektorów wyłączonych) przy jednoczesnym uwzględnieniu specyficznego charakteru niektórych działalności i zawodów.

Dyrektywą objętych zostało wiele rodzajów działalności usługowej reprezentujących około 70% PKB UE oraz zatrudnienia, a mianowicie:

  • usługi budowlane i rzemieślnicze,
  • handel detaliczny,
  • większość zawodów regulowanych (na przykład adwokaci, architekci, inżynierowie i księgowi),
  • usługi dla przedsiębiorstw (na przykład utrzymanie biur, doradztwo w dziedzinie zarządzania i reklama),
  • usługi turystyczne,
  • usługi dotyczące nieruchomości,
  • prywatne instytucje oświatowe.

Zakresem stosowania dyrektywy nie są objęte następujące rodzaje usług:

  • usługi finansowe,
  • sieci łączności elektronicznej,
  • transport,
  • usługi zdrowotne,
  • działalność hazardowa,
  • niektóre usługi społeczne.

Dyrektywę stosuje się w dwóch sytuacjach:

  • w przypadku ustanowienia stałego zakładu, a mianowicie kiedy usługodawca lub przedsiębiorstwo zamierza ustanowić stały zakład (przedsiębiorstwo lub oddział) w swoim państwie lub w innym państwie UE,
  • w przypadku świadczenia usług transgranicznych, a mianowicie kiedy usługodawca już prowadzi przedsiębiorstwo w danym państwie UE i zamierza świadczyć usługi w innym państwie UE, bez potrzeby ustanawiania tam stałego zakładu, lub kiedy konsument mieszkający w danym państwie UE zamierza skorzystać z usług usługodawcy, który prowadzi przedsiębiorstwo w innym państwie UE.

Na mocy dyrektywy usługobiorcy, zwłaszcza konsumenci i przedsiębiorcy, mają większy wybór i łatwiejszy dostęp do usług w UE, dzięki czemu:

  • mają więcej informacji o dostawcach usług oraz o gwarancjach posprzedażnych lub naprawie,
  • zgodnie z dyrektywą dyskryminacja ze względu na przynależność państwową usługobiorcy lub jego miejsce zamieszkania jest zakazana.

Uproszczenie procedur administracyjnych

Na mocy dyrektywy państwa członkowskie zobowiązane są do uproszczenia procedur dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności usługowej. Z wyłączeniem sytuacji wyjątkowych, zlikwidować należy takie wymogi formalne, jak wymóg przedłożenia oryginalnych dokumentów, tłumaczeń przysięgłych lub poświadczonych kopii. Od grudnia 2009 r. przedsiębiorstwa i indywidualni usługodawcy muszą być w stanie wykonać wszelkie formalności przez Internet poprzez „pojedyncze punkty kontaktowe”.

Pojedyncze punkty kontaktowe to portale rządowe ustanowione przez krajowe organy administracyjne każdego państwa UE. Dostawcy usług mogą z nich korzystać, aby:

  • uzyskać szczegółowe informacje na temat prowadzenia przedsiębiorstwa za granicą lub w ich kraju pochodzenia,
  • dopełnić formalności administracyjnych dotyczących utworzenia przedsiębiorstwa,
  • dopełnić formalności administracyjnych dotyczących świadczenia usług transgranicznych.

Zniesienie ograniczeń prawnych i administracyjnych w rozwoju działalności usługowej

Aby ułatwić korzystanie ze swobody przedsiębiorczości, w dyrektywie przewidziano:

  • obowiązek dokonania oceny zgodności systemów zezwoleń z zasadą niedyskryminacji i proporcjonalności oraz przestrzegania niektórych zasad dotyczących warunków i procedur udzielania zezwoleń, mających zastosowanie do działalności usługowej,
  • zakaz stosowania pewnych wymogów prawnych istniejących w ustawodawstwie niektórych państw członkowskich, których nie można uzasadnić, takich jak wymóg związany z przynależnością państwową,
  • obowiązek dokonania oceny zgodności pewnej liczby innych wymogów prawnych z zasadą niedyskryminacji i proporcjonalności.

Ułatwienie korzystania z tymczasowych świadczeń usług transgranicznych

Aby zwiększyć swobodę świadczenia usług, państwa członkowskie muszą na mocy dyrektywy zapewnić możliwość swobodnego podjęcia i prowadzenia działalności usługowej na swoim terytorium. Państwo członkowskie, do którego usługodawca udaje się w celu świadczenia usług, będzie mogło nałożyć na takiego usługodawcę obowiązek spełnienia określonych przez to państwo wymogów, tylko jeżeli będą one niedyskryminacyjne, proporcjonalne i uzasadnione z przyczyn dotyczących porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego lub ochrony środowiska.

W dyrektywie przewidziano pewną liczbę odstępstw od tej zasady, na przykład w zakresie kwalifikacji zawodowych, delegowania pracowników i usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.

Zwiększenie praw konsumentów jako użytkowników usług

W ramach ochrony praw usługobiorców dyrektywą:

  • określono prawo usługobiorców do korzystania z usług oferowanych przez usługodawców z innych państw członkowskich,
  • ustanowiono prawo usługobiorców do informacji o przepisach mających zastosowanie do usługodawców bez względu na miejsce, w którym usługodawca prowadzi przedsiębiorstwo, i do informacji o usługach oferowanych przez usługodawcę.

Zapewnienie jakości usług

W ramach zapewnienia jakości usług celem dyrektywy jest:

  • zwiększanie jakości usług poprzez zachęcanie usługodawców do, na przykład, dobrowolnej certyfikacji ich działalności lub sporządzenia własnej karty jakości,
  • zachęcanie, zwłaszcza organizacji lub stowarzyszeń zawodowych, do sporządzenia europejskich kodeksów postępowania.

Ustanowienie skutecznej współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi

Aby zwiększyć swobodę przedsiębiorczości dla usługodawców i swobodny przepływ usług, dyrektywą:

  • nałożono na państwa członkowskie zobowiązanie do prowadzenia skutecznej współpracy z organami innych państw członkowskich w celu zapewnienia skutecznego nadzoru nad działalnością usługową wewnątrz Unii przy jednoczesnym unikaniu powielania takiego nadzoru; utworzono także mechanizm ostrzegania między państwami członkowskimi,
  • ustanowiono podstawę dla opracowania elektronicznego systemu wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi, który jest niezbędny do skutecznej współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi.

Kontekst

Usługi są motorem europejskiej gospodarki. Stanowią około 70 % zatrudnienia i europejskiego PKB i to w tym sektorze tworzonych jest 9 na 10 nowych stanowisk pracy. W ramach strategii lizbońskiej Komisja zareagowała na wniosek Rady Europejskiej dotyczący opracowania polityki, której celem jest zniesienie ograniczeń w zakresie swobodnego przepływu usług i swobody przedsiębiorczości dla usługodawców. Dyrektywa jest odpowiedzią na stwierdzenie, że jednolity rynek usług nie przynosi jeszcze wszystkich korzyści, jakich mamy prawo od takiego rynku oczekiwać. Pomimo powszechności usług w gospodarce europejskiej, stanowią one jeszcze tylko jedną piątą całego handlu wewnątrzunijnego. Dyrektywa usługowa została przyjęta przez Parlament Europejski i Radę w grudniu 2006 r. Termin transpozycji, jakim na wdrożenie tych przepisów na poziomie krajowym dysponowały państwa członkowskie, wynosił trzy lata i upłynął 28 grudnia 2009 r.

ODNIESIENIA

AktWejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy

Dyrektywa 2006/123/WE

28.12.2006

28.12.2009

Dz.U. L 376/68, 27.12.2006

AKTY POWIĄZANE

Decyzja Komisji 2011/130/UE z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie ustalenia minimalnych wymagań dotyczących transgranicznego przetwarzania dokumentów podpisanych elektronicznie przez właściwe organy zgodnie z dyrektywą 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącą usług na rynku wewnętrznym [Dz.U. L 53 z 26.2.2011].
Celem decyzji jest ułatwienie weryfikacji podpisów elektronicznych używanych w:

  • oryginałach,
  • poświadczonych kopiach,
  • poświadczonych tłumaczeniach.

Wymaga się od państw członkowskich, aby wdrożyły środki techniczne umożliwiające im przetwarzanie elektronicznie podpisanych dokumentów przedkładanych przez usługodawców za pośrednictwem pojedynczych punktów kontaktowych, które to dokumenty podpisane są podpisem elektronicznym XML, CMS lub PDF.

Komunikat Komisji z dnia 27 lutego 2011 r. zatytułowany „Na drodze do lepiej funkcjonującego jednolitego rynku usług – wykorzystanie wyników procesu wzajemnej oceny przewidzianego w dyrektywie usługowej” [COM(2011) 20 wersja ostateczna – nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym].

Ostatnia aktualizacja: 26.04.2011

Zobacz także

  • Dyrekcja Generalna ds. Rynku Wewnętrznego i Usług, dyrektywa usługowa (DE) (EN) (FR)
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony