RSS
Alfabetische index
Deze pagina is beschikbaar in 11 talen

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Modernisering van de publieke arbeidsvoorzieningsorganen

De Commissie beoogt een gecoördineerde actie op het niveau van de Europese Unie (Europese Unie) ter bevordering van de aanpassing van de publieke arbeidsvoorzieningsorganen voor een betere synergie tussen vraag en aanbod op het gebied van de werkgelegenheid.

BESLUIT

Mededeling van de Commissie van 13 november 1998: modernisering van de publieke arbeidsvoorzieningsorganen ter ondersteuning van de Europese werkgelegenheidsstrategie [COM(98) 641 def.- Niet verschenen in het Publicatieblad].

SAMENVATTING

De publieke arbeidsvoorzieningsorganen (Arbvo-organen) (DE)(EN)(FR) zijn een belangrijk element op plaatselijk niveau van de tenuitvoerlegging van het werkgelegenheidsbeleid. Met meer dan 5000 plaatselijke arbeidsbureaus in de gehele Unie en circa 160.000 werknemers zijn de Arbvo-organen directe gesprekspartners van de werkgevers en de werkzoekenden.

Ten aanzien van de recente ontwikkelingen op de arbeidsmarkt is een herdefiniëring van de rol en de prioriteiten en werkwijzen van de Arbvo-organen noodzakelijk.

Hoewel het institutionele kader van de Arbvo-organen in wezenlijke mate afhangt van de in elke lidstaat genomen maatregelen, hebben de hoofden van deze organen besloten om het proces op Europees niveau voort te zetten door het versterken van hun samenwerking, het uitwisselen van hun know-how en het delen van hun ervaringen, met de steun van de Europese Commissie.

De Arbvo-organen vervullen in Europa traditioneel drie taken:

  • voorlichting over de arbeidsmarkt: verzameling van gegevens over de vacatures en de potentiële gegadigden, verstrekking van informatie over de opleidings- of omscholingsmogelijkheden ;
  • bemiddeling: hoofdactiviteit die erin bestaat de vacatures te publiceren en de vraag en het aanbod snel op elkaar af te stemmen (de Arbvo-organen van de lidstaten zijn betrokken bij 10 à 30% van alle aanstellingen) ;
  • marktaanpassing: de Arbvo-organen maken naast hun betrokkenheid bij de tenuitvoerlegging van het arbeidsmarktbeleid een aanpassing van de vraag naar en het aanbod van arbeid mogelijk.

Het essentiële karakter van de Arbvo-organen is benadrukt in de werkgelegenheidsrichtsnoeren sinds 1998, in het kader van de vier prioritaire actiegebieden:

  • inzetbaarheid: de Arbvo-organen moeten een belangrijke rol op dit gebied spelen door het uitvoeren van adviseringsactiviteiten in verband met de technieken voor het zoeken naar werk, de toegang tot de beroepsopleiding en het verlenen van extra bijstand aan specifieke groepen (gehandicapten, etnische minderheden). De Commissie heeft ook de noodzaak van de versterking van de opleiding van jongeren onderstreept om hun toegang tot de arbeidsmarkt te vergemakkelijken. De Arbvo-organen zorgen voor de goede werking van de leerlingstelsels, de mobilisatie van opleidingsplaatsen en de bemiddeling bij de toewijzing van deze opleidingsplaatsen aan jonge werknemers ;
  • ondernemerschap: de bevordering van zelfstandige arbeid via op werklozen of met ontslag bedreigde werknemers gerichte projecten is één van de doelstellingen van de Arbvo-organen. Bovendien ontwikkelen de Arbvo-organen partnerschappen met andere publieke en particuliere organen voor de tenuitvoerlegging van plaatselijke werkgelegenheidsstrategieën die aan de nieuwe behoeften voldoen ;
  • aanpassingsvermogen: ook al hebben de acties van de Arbvo-organen wegens de omvang van het werkloosheidsprobleem in hoofdzaak betrekking op de werklozen, toch blijven zij een niet te verwaarlozen rol spelen bij het beheer van de ontwikkeling van de structuren van de bedrijven (betrokkenheid van de Arbvo-organen bij diverse programma's voor de opleiding, omscholing en herplaatsing van werknemers die met structurele veranderingen worden geconfronteerd en hun baan dreigen te verliezen) ;
  • gelijke kansen: de Arbvo-organen dragen bij aan de bevordering van de participatie van vrouwen op de arbeidsmarkt. De actie van de Arbvo-organen bestaat er concreet in bijstand te verlenen aan de mannen en vrouwen die na een periode van afwezigheid willen herintreden op de arbeidsmarkt, alsmede in het ten uitvoer leggen van het gelijkekansenbeleid op het gebied van de werkgelegenheid ten behoeve van sommige categorieën van werknemers (gehandicapten, etnische minderheden).

De richtlijnen voor de periode 2005-2008 (geïntegreerde richtlijn nr. 19) onderstrepen het belang van voortdurende modernisering en bevordering van de arbeidsvoorzieningsorganen.

Ten aanzien van de snelle ontwikkelingen van de arbeidsmarkt voor zowel de werknemers (verhoging van het onderwijsniveau, toename van de participatie van vrouwen, vergrijzende beroepsbevolking) als de werkgevers (behoefte aan arbeidskrachten die zich kunnen aanpassen aan de voortdurende ontwikkelingen van de markt, nieuwe werkorganisaties) moeten de Arbvo-organen zich aanpassen om effectief te kunnen blijven.

De Arbvo-organen moeten het hoofd bieden aan een reeks nieuwe uitdagingen:

  • versterking van hun positie in sectoren met een groot werkgelegenheidspotentieel, met name de dienstensector;
  • ontwikkeling van het gebruik van de nieuwe informatie- en communicatietechnologieën;
  • in overeenstemming brengen van de vaak uiteenlopende eisen van werkgevers en werkzoekenden (de systematische persoonlijke behandeling van de dossiers bevordert de strijd tegen de langdurige werkloosheid maar kan ook ten koste gaan van de dienstverlening aan de werkgevers);
  • opbouwen van een relatie met andere dienstverleners: er bestaan reeds commerciële arbeidsbemiddelingsdiensten maar deze betreffen in hoofdzaak bepaalde typen werkzoekenden (werving van leidinggevend of kaderpersoneel). Het is van primordiaal belang dat de rol en de taken van de Arbvo-organen ten aanzien van andere commerciële of niet-commerciële dienstverleners opnieuw worden gedefinieerd: bijvoorbeeld, mogelijkheid dat de Arbvo-organen zich terugtrekken uit activiteiten die door andere arbeidsbemiddelingsdiensten kunnen worden uitgevoerd, eventuele uitbesteding van sommige taken;
  • plaatsen van de werkzoekenden en beheer van de uitkeringen: in de meeste lidstaten is duidelijk de wil aanwezig om het uitkeringsstelsel meer aan de bevordering van de werkgelegenheid te laten bijdragen. Daartoe is het nodig dat de band tussen het beheer van de uitkeringsstelsels en de verlening van arbeidsbemiddelingsdiensten wordt aangehaald (er kunnen zich echter problemen voordoen als gevolg van een mogelijke incompatibiliteit tussen het beheer van de uitkeringen en de plaatsing van de werkzoekenden) ;
  • uitvoering van het overheidsbeleid en dienstverlening : terwijl het beheer en de werking van de Arbvo-organen steeds meer gelijkenissen gaan vertonen met die van de bedrijven, kan de uitvoering van het overheidsbeleid leiden tot een overbelasting met administratieve en bureaucratische taken. Er worden regelmatig overeenkomsten gesloten tussen de Arbvo-organen en de ministeries om de noodzaak van de uitvoering van het nationaal beleid in overeenstemming te brengen met de onafhankelijkheid van de werking van de organen ;
  • vaststelling van een passend delegatieniveau ten behoeve van de regionale en plaatselijke overheden die steeds meer bij de bestrijding van de werkloosheid betrokken worden. Deze ontwikkeling moet echter gepaard gaan met het behoud van een uniform nationaal systeem voor de aangelegenheden die bijvoorbeeld betrekking hebben op de gelijke behandeling of het werkloosheidsverzekeringsstelsel ;
  • verlening van een nationale dienst in een Europese context : de ontwikkeling van de internationale mobiliteit van de arbeidskrachten maakt het beheer van de arbeidsmarkten in een Europees perspectief noodzakelijk. De werkgevers zijn op zoek naar specifieke, hooggeschoolde en meertalige werknemers die in staat zijn zich aan te passen aan nieuwe culturen en nieuwe werkvormen. De Arbvo-organen moeten in samenwerking met het EURES -netwerk aan deze nieuwe behoeften voldoen.

De meeste Arbvo-organen zijn begonnen met de modernisering van hun organisatie. Dat vertaalt zich in een sterkere decentralisatie en een uitbreiding van de speelruimte van de Arbvo-organen om hun middelen op de plaatselijke arbeidsmarkt af te stemmen.

Wat het monopolie van de Arbvo-organen betreft, hebben de meeste lidstaten een einde gemaakt aan deze situatie. Er beginnen zich banden te ontwikkelen met particuliere bureaus.

De Europese werkgelegenheidsstrategie (EWS) heeft aanleiding gegeven tot de versterking van het moderniseringsproces. De Arbvo-organen zijn immers een belangrijk instrument voor de tenuitvoerlegging van de richtsnoeren en de nationale actieplannen (DE)(EN)(FR) kennen aan de Arbvo-organen duidelijk een centrale plaats toe in de nationale systemen die arbeidsvoorzieningsdiensten verlenen.

Om de doeltreffendheid van de Arbvo-organen te versterken beveelt de Europese strategie een gecoördineerde actie aan om aan de volgende voorwaarden te voldoen :

  • bevorderen van de toegang tot de vacatures dankzij diverse bemiddelings- en hulpverleningstechnieken bij het zoeken naar werk. Dat vereist de opbouw en de ontwikkeling van goede relaties met de werkgevers en de geleidelijke ombouw van de Arbvo-organen tot echte dienstverleningsbedrijven (modernisering van de dienstpakketten, oprichting van specifieke bureaus per bedrijf en per sector, verbetering van het imago, gebruik van informatietechnologieën, enz…) ;
  • zorgen voor een systematisch beheer van de dossiers van de werklozen, wat een zorgvuldige diagnose van de individuele behoeften vereist alsook een nauwe begeleiding van de werkzoekenden gedurende de gehele tijd dat zij bij de organen geregistreerd staan (regelmatige gesprekken, invoering van individuele actieplannen) ;
  • bijdragen aan de gecoördineerde verlening van alle diensten aan de werkzoekenden, dat wil zeggen instellen van een nauwe coördinatie tussen advisering, bemiddeling, voorlichting en inkomenssteun ;
  • benutten van de synergie tussen de Arbvo-organen en de andere actoren die zijn betrokken bij de oprichting van netwerken met de regionale en plaatselijke overheden, de sociale partners, de instellingen voor beroepsopleiding en verlening van bijstand aan werklozen ;
  • gebruik maken van de Arbvo-organen om de internationale mobiliteit van de arbeidskrachten te vergemakkelijken en de obstakels voor het vrij verkeer van werknemers in de Europese Unie weg te nemen.

Het welslagen van de modernisering van de Arbvo-organen vereist gecoördineerde inspanningen op alle niveaus :

  • de Arbvo-organen moeten effectievere procedures en methoden ontwikkelen en ten volle gebruik maken van de diverse door de Europese samenwerking geboden mogelijkheden ;
  • de lidstaten moeten via de tenuitvoerlegging van hun werkgelegenheidsstrategie de modernisering en de ontwikkeling van de Arbvo-organen ondersteunen (kwaliteit van het personeel, algemene herstructurering van de uitgaven, decentralisatie enz…) ;
  • de sociale partners, die in de meeste landen reeds verscheidene jaren (in verschillende mate) bij het beheer van de Arbvo-organen zijn betrokken, moeten een wezenlijke rol spelen bij de verbetering van het aanpassingsvermogen van de ondernemingen en hun werknemers ;
  • de Europese Unie heeft een reeks instrumenten en programma's opgezet ter aanvulling van de inspanningen op nationaal niveau (EURES, Europees Sociaal Fonds, steun van de Commissie voor de samenwerking van de Arbvo-organen in Europa).
Laatste wijziging: 20.06.2005
Juridische mededeling | Over deze site | Zoeken | Contact | Naar boven