RSS
Alfabetische index
Deze pagina is beschikbaar in 11 talen

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Resolutie van de Europese Raad over het nieuwe wisselkoersmechanisme (1997)

De Europese Raad beoogt een passend wisselkoersmechanisle in te stellen voor de euro en de nationale valuta's van de landen die niet vanaf het begin aan de eurozone deelnemen met het oog op monetaire stabiliteit en solidariteit.

BESLUIT

Resolutie van de Europese Raad inzake de instelling van een wisselkoersmechanisme in de derde fase van de Economische en Monetaire Unie (Amsterdam, 16 juni 1997) [Publicatieblad C 236 van 2.8.1997].

SAMENVATTING

De Europese Raad heeft besloten met ingang van de derde fase van de Economische en Monetaire Unie een wisselkoersmechanisme op te zetten ter vervanging van het huidige monetaire stelsel.

Het wisselkoersmechanisme koppelt de valuta's van de lidstaten buiten de eurozone aan de euro. De euro wordt de spil van het nieuwe mechanisme, waarvan de operationele procedures worden vastgesteld in een overeenkomst tussen de Europese Centrale Bank (ECB) en de nationale centrale banken van de lidstaten die niet aan de eurzone deelnemen.

Een duurzame wisselkoersstabiliteit, waarvoor convergentie van de economische basisparameters vereist is, is een voorwaarde voor de goede werking van de interne markt. In de derde fase van de Economische en Monetaire Unie moeten alle lidstaten een gezond begrotings- en structureel beleid en een gedisciplineerd op prijsstabiliteit gericht monetair beleid voeren. Bovendien heeft iedere lidstaat de plicht zijn wisselkoersbeleid als een aangelegenheid van gemeenschappelijk belang te behandelen.

Het wisselkoersmechanisme:

  • bevordert de convergentie en helpt de lidstaten die niet aan de eurozone deelnemen, bij hun inspanningen tot de zone toe te treden;
  • helpt de lidstaten buiten en binnen de eurozone tegen ongerechtvaardigde druk op de valutamarkten beschermen.

Het functioneren van het mechanisme mag niet ten koste gaan van de belangrijkste doelstelling van de Europese Centrale Bank en de nationale centrale banken, namelijk de handhaving van prijsstabiliteit.

De deelname van de lidstaten buiten de eurozone aan het wisselkoersmechanisme is vrijwillig. Een lidstaat die niet vanaf het begin aan het mechanisme deelneemt, kan dat later alsnog doen.

Voor de valuta van elke lidstaat die niet aan de eurozone maar wel aan het wisselkoersmechanisme deelneemt, wordt een spilkoers ten opzichte van de euro bepaald. Er komt één standaardfluctuatiemarge van plus of min 15% ten opzichte van de spilkoersen. Bij het bereiken van een drempel is interventie in principe automatisch en onbeperkt, waarbij financiering op zeer korte termijn beschikbaar zal zijn.

Een flexibel gebruik van de rentevoeten is een van de belangrijke aspecten van het mechanisme en ook de mogelijkheid van gecoördineerde intramarginale interventies bestaat.

Besluiten over de spilkoersen en de standaardfluctuatiemarge worden in onderlinge overeenstemming genomen door de ministers van de lidstaten binnen de eurozone, de ECB en de ministers en de presidenten van de centrale banken van de landen die niet aan de eurozone maar wel aan het nieuwe mechanisme deelnemen, volgens een gemeenschappelijke procedure waarbij de Commissie betrokken is en na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité (castellanodeutschenglishfrançais).

Alle partijen bij de onderlinge overeenkomst hebben het recht een vertrouwelijke procedure inzake heroverweging van de spilkoersen in te leiden.

Op individuele basis kunnen, op verzoek van de betrokken lidstaat buiten de eurozone, formeel overeengekomen fluctuatiemarges worden ingesteld die smaller zijn dan de standaardmarge en die in principe gestut worden met automatische interventie en financiering. Het besluit wordt genomen door de ministers van de lidstaten binnen de eurozone, de ECB en de ministers en de presidenten van de centrale banken van de landen die niet aan de eurozone maar wel aan het nieuwe mechanisme deelnemen, volgens een gemeenschappelijke procedure waarbij de Commissie betrokken is en na raadpleging van het Economisch en Financieel Comité.

De standaardfluctuatiemarge en de smallere marges laten het convergentiecriterium betreffende de wisselkoers van artikel 121 (ex-artikel 109 J), lid 1, derde streepje, van het Verdrag onverlet.

In de overeenkomst tussen de ECB en de nationale centrale banken worden de details van het mechanisme voor de financiering op zeer korte termijn grotendeels op basis van de huidige regelingen bepaald.

Laatste wijziging: 21.06.2006
Juridische mededeling | Over deze site | Zoeken | Contact | Naar boven