RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 15 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Sprzedaż i gwarancje dóbr konsumpcyjnych

Zasady odnoszące się do sprzedaży dóbr konsumpcyjnych w Unii Europejskiej (UE) gwarantują minimalny jednolity poziom ochrony dla konsumenta. Zapewniają w szczególności jego ochronę w przypadku niezgodności zakupionego towaru z umową.

AKT

Dyrektywa 99/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji.

STRESZCZENIE

Dyrektywa obejmuje gwarancje prawne i handlowe.

Gwarancja prawna oznacza ochronę prawną kupującego względem wad nabytych dóbr konsumpcyjnych. Ochrona prawna jest wymagana prawnie i nie jest zależna od umowy. Dyrektywa ustanawia tym samym zasadę zgodności dobra z umową.

Z kolei gwarancja handlowa odnosi się do aktu woli osoby, gwaranta, który zobowiązuje się ponieść odpowiedzialność za niektóre wady.

Dyrektywa nie przejmuje terminów gwarancji prawnej i handlowej. Termin „gwarancja” użyty w dyrektywie odnosi się jedynie do gwarancji handlowych zdefiniowanych jako: „każde zobowiązanie sprzedawcy lub producenta wobec konsumenta, podjęte bez dodatkowej opłaty, aby zwrócić zapłaconą cenę lub wymienić, naprawić czy potraktować w inny sposób towary konsumpcyjne, jeśli nie spełniają one specyfikacji określonej w oświadczeniu gwarancyjnym lub odpowiedniej reklamie”.

Towary konsumpcyjne oznaczają wszystkie materialne rzeczy ruchome, z wyjątkiem:

  • towarów sprzedawanych w drodze egzekucji lub w inny sposób przez władze sądowe,
  • wody i gazu, gdy nie są wystawione na sprzedaż w ograniczonej objętości lub w ustalonej ilości,
  • elektryczności.

Państwa członkowskie mogą ustalić, że definicja ta nie dotyczy towarów używanych, sprzedawanych na publicznych aukcjach, gdzie konsumenci mają możliwość osobistego uczestniczenia w sprzedaży. Dyrektywa ma zastosowanie do umów na dostawę towarów konsumpcyjnych, które mają być wytworzone czy wyprodukowane.

Umowy sprzedaży

Towary konsumpcyjne muszą być zgodne z umową sprzedaży.
Przyjmuje się, że towary konsumpcyjne są zgodne z umową, gdy w momencie ich dostarczenia konsumentowi:

  • odpowiadają opisowi podanemu przez sprzedawcę i mają właściwości towarów, które sprzedawca przedstawił konsumentowi jako próbkę lub wzór,
  • nadają się do celów, do których towary tego samego rodzaju są normalnie stosowane,
  • nadają się do jakichkolwiek szczególnych celów, do których potrzebne są konsumentowi, a o których zawiadomił on sprzedawcę w czasie zawierania umowy i które sprzedawca zaakceptował,
  • wykazują wysoką jakość i wykonanie biorąc pod uwagę wszelkie oświadczenia publiczne na temat szczególnych właściwości towarów, jakie wygłosił na ich temat sprzedawca, producent lub ich przedstawiciel.

Sprzedawca odpowiada przed konsumentem za każdy brak zgodności zaistniały w momencie dostawy towarów oraz gdy uwidoczni się w ciągu 2 lat od daty dostawy. Jednakże brak zgodności nie występuje, gdy w momencie zawierania umowy konsument był świadomy lub, racjonalnie rzecz biorąc, nie mógł być nieświadomy istnienia tego braku.

Jeśli towar nie jest zgodnym z publicznymi oświadczeniami sprzedawcy, producenta lub przedstawiciela, sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności, jeżeli:

  • udowodni, że racjonalnie rzecz biorąc nie mógł być świadomy takich oświadczeń,
  • udowodni, że w momencie zawierania umowy oświadczenie zostało skorygowane,
  • udowodni, że oświadczenie nie mogło mieć wpływu na decyzję zakupu towarów konsumpcyjnych.

Wszelki brak zgodności wynikający z nieprawidłowego montażu towarów uznawany będzie za równoznaczny z brakiem zgodności towarów, jeżeli montaż stanowi część umowy sprzedaży towarów i towary były montowane przez sprzedawcę lub na jego odpowiedzialność. Ma to zastosowanie także, gdy produkt, przeznaczony do montażu przez konsumenta, został źle zamontowany przez konsumenta z powodu niedociągnięcia w instrukcji montażu.

Przyjmuje się, że brak zgodności, który uwidocznił się w ciągu sześciu miesięcy od dnia dostawy dobra istniał w chwili dostawy, z wyjątkiem gdy:

  • został dostarczony przeciwny dowód,
  • takie założenie niezgodne jest z charakterem towarów lub charakterem braku zgodności.

Jeżeli brak zgodności zostanie zgłoszony sprzedawcy, konsument może żądać:

  • bezpłatnej naprawy towaru albo jego zastąpienia, dokonanych w rozsądnym czasie i nie pociągających za sobą istotnych niedogodności dla konsumenta,
  • stosownej obniżki ceny lub rozwiązania umowy, jeżeli naprawa i zastąpienie są niemożliwe lub nieproporcjonalne lub jeżeli sprzedawca nie dokonał naprawy szkody w rozsądnym czasie lub bez istotnych niedogodności dla konsumenta.

Rozwiązanie umowy nie jest możliwe, jeżeli brak zgodności ma nikłe znaczenie.

W przypadku gdy sprzedawca końcowy odpowiada przed konsumentem za brak zgodności wynikający z działania bądź zaniechania producenta, poprzedniego sprzedawcy w tym samym łańcuchu umów lub każdego innego pośrednika, sprzedawca końcowy ma prawo dochodzić naprawy szkód od osoby odpowiedzialnej.

Zgodność gwarancji

Sprzedawca lub producent zapewnia gwarancję prawnie wiążącą na warunkach określonych w oświadczeniu gwarancyjnym i w związanej z nim reklamą. Gwarancja stwierdza, że konsument ma prawa ustawowe i wyraźnie informuje, że gwarancja tych praw nie narusza. Gwarancja określa także, w prostym i zrozumiałym języku, swoją zawartość i podstawowe szczegółowe dane potrzebne dla złożenia skargi w oparciu o gwarancję, w szczególności okres ważności i zasięg terytorialny gwarancji, jak też nazwisko i adres gwaranta.

Na żądanie konsumenta gwarancja zostaje udostępniona w formie pisemnej lub na innym trwałym nośniku. Na swoim własnym terytorium państwo członkowskie, w którym towary konsumpcyjne wprowadzane są do obrotu, może ustanowić, iż gwarancja będzie sporządzona w jednym lub kilku językach urzędowych Wspólnoty.

Niezgodność gwarancji handlowych z przepisami dyrektywy nie narusza jej ważności, a konsument może zawsze się na nią powołać.

Pozostałe przepisy dotyczące ochrony konsumenta

Konsument nie jest związany warunkami umownymi lub ustaleniami zawartymi ze sprzedawcą, które uchylają lub ograniczają, bezpośrednio lub pośrednio, prawa wynikające z niniejszej dyrektywy.

Państwa członkowskie mogą przyjąć zgodnie z traktatem bardziej rygorystyczne przepisy w celu zapewnienia wyższego poziomu ochrony konsumenta.

Kontekst

Dyrektywa opiera się na zielonej księdze (DA) (DE) (EL) (EN) (ES) (FR) (IT) (NL) (PT) (FI) (SV) Komisji z 1993 r. w sprawie gwarancji związanych z dobrami konsumpcyjnymi i usługami i usług posprzedażnych.

ODNIESIENIA

AktWejście w życieTranspozycja przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy

Dyrektywa 99/44/WE [procedura współdecyzji COD/1996/0161]

7.7.1999

1.1.2002

Dz.U. L 171 z 7.7.1999

AKTY POWIĄZANE

Wniosek dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie praw konsumentów (Tekst mający wartość dla EOG) [KOM(2008) 614 wersja ostateczna – nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym].
Wniosek ma na celu zharmonizowanie minimalnych przepisów dotyczących praw umownych konsumentów i powinien prowadzić do przeglądu i połączenia kilku przepisów prawnych, dyrektywy 1999/44/WE, dyrektywy 85/577/EWG w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa, dyrektywy 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz dyrektywy 97/7/WE w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość.
Bardziej kompletna harmonizacja przyczyni się do rozwoju rynku wewnętrznego konsumentów przy jednoczesnym zagwarantowaniu im wysokiego poziomu ochrony.

Komunikat Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego dotyczący wykonania dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji, zawierający analizę ewentualności wprowadzenia bezpośredniej odpowiedzialności producenta [COM(2007) 210 wersja ostateczna – nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym].
Niniejszy komunikat stanowi sprawozdanie z transpozycji dyrektywy przez prawie wszystkie państwa członkowskie. W niektórych krajach wystąpiły jednak problemy z transpozycją z powodu braków w zakresie regulacji lub znacznych odrębności legislacyjnych. Klauzula harmonizacji minimalnej pozwoliła państwom członkowskim przyjąć bardziej rygorystyczne przepisy, co doprowadziło do przyjęcia rozbieżnych regulacji.
Rozbieżności stanowią bariery w handlu oraz dodatkowe koszty dla przedsiębiorstw prowadzących działalność transgraniczną. Tworzą różne poziomy ochrony, co zmniejsza zaufanie konsumentów do wewnętrznego rynku.
Zielona księga powinna służyć jako podstawa do przeglądu dyrektywy 99/44/WE.

Zielona księga z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie przeglądu dorobku wspólnotowego w dziedzinie praw konsumenta [COM(2006) 744 wersja ostateczna – nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym].

Dyrektywa Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe [Dz.U. L 210 z 07.8.1985].
Dyrektywa określa bezpośrednią odpowiedzialność producenta w przypadku produktów wadliwych. Przewiduje trzyletni okres przedawnienia rozpoczynający się w dniu, w którym skarżący poniósł szkodę. Odpowiedzialność producenta wygasa po upływie okresu 10 lat od daty wprowadzenia do obrotu produktu, który spowodował szkodę.
Zob. tekst skonsolidowany .

Ostatnia aktualizacja: 29.01.2010

Zobacz także

  • Więcej informacji znajduje się na stronie internetowej Dyrekcji Generalnej ds. Zdrowia i Konsumentów (DE) (EN) (FR)
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony