RSS
Indeks alfabetyczny
Strona dostepna w 10 jezykach
Nowe dostepne wersje jezykowe:  CS - HU - PL - RO

We are migrating the content of this website during the first semester of 2014 into the new EUR-Lex web-portal. We apologise if some content is out of date before the migration. We will publish all updates and corrections in the new version of the portal.

Do you have any questions? Contact us.


Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń

Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, tj. roszczeń, których wartość nie przekracza 2000 euro, stosuje się w sprawach cywilnych i w handlowych sporach transgranicznych. Niniejsza procedura, obowiązująca od 2009 r. we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Danii, jest dostępna dla obywateli równolegle do procedur przewidzianych prawem krajowym państw członkowskich.

AKT

Rozporządzenie (WE) nr 861/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiające europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń.

STRESZCZENIE

Ustanowione niniejszym rozporządzeniem europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń ma na celu poprawę dostępu do wymiaru sprawiedliwości poprzez uproszczenie procedur rozstrzygania sporów transgranicznych w sprawach cywilnych i handlowych oraz ograniczenie kosztów. Kwota roszczenia nie może przekraczać 2000 euro w chwili otrzymania pozwu przez właściwy sąd z wyłączeniem odsetek, kosztów i wydatków. Decyzje wydane w ramach tej procedury są uznawane i wykonywane w innych państwach członkowskich bez konieczności stwierdzania wykonalności. Procedura jest opcjonalna i uzupełnia możliwości oferowane przez prawo państw członkowskich. Procedura ma zastosowanie od 1 stycznia 2009 r. we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej z wyjątkiem Danii.

WSZCZĘCIE EUROPEJSKIEGO POSTĘPOWANIA W SPRAWIE DROBNYCH ROSZCZEŃ

Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń, w przypadku którego reprezentacja przez adwokata nie jest obowiązkowa, obejmuje kilka etapów:

Złożenie pozwu. Osoba ubiegająca się o kwotę niższą niż 2000 euro przedstawia postępowanie w sprawie drobnych roszczeń bezpośrednio właściwemu sądowi. Rozporządzenie przewiduje w załączniku I formularz typu A, wyszczególniający rodzaj sporu, kwotę roszczenia itd. Formularz ten można dostarczyć wszystkimi środkami komunikacji dopuszczonymi przez państwo członkowskie, w którym postępowanie zostaje wszczęte. Jeżeli pozew znajduje się poza zakresem rozporządzenia (patrz poniżej), sąd musi poinformować o tym powoda. Jeżeli powód nie cofnie pozwu, sąd prowadzi postępowanie zgodnie z odpowiednimi przepisami proceduralnymi państwa członkowskiego, w którym prowadzone jest postępowanie.

Korekty i/lub uzupełnienia pozwu. W przypadku gdy informacje przedstawione przez powoda są niewystarczające, sąd lub trybunał przesyła powodowi formularz B (załącznik II) z wnioskiem o uzupełnienie lub skorygowanie danych zawartych w formularzu pozwu. We wniosku jest podany termin. Jeżeli w tym terminie powód nie poprawi i/lub nie uzupełni pozwu, sąd odrzuca pozew. To samo następuje, gdy powództwo jest w oczywisty sposób bezzasadne lub niedopuszczalne.

Zawiadomienie pozwanego. Po otrzymaniu właściwie wypełnionego formularza pozwu sąd wypełnia formularz odpowiedzi (formularz C, załącznik III) zaadresowany do pozwanego. Odpis pozwu wraz z ewentualnymi załącznikami oraz z wypełnionym formularzem odpowiedzi zostaje doręczony pozwanemu w terminie 14 dni. Dokumenty są doręczane drogą pocztową, a ich doręczenie jest poświadczane potwierdzeniem odbioru zawierającym datę doręczenia.

Okres trzydziestu dni dla pozwanego. Pozwany ma trzydzieści dni na udzielenie odpowiedzi. Okres ten jest liczony od daty doręczenia powyższego formularza.

Przekazanie odpowiedzi pozwanego powodowi. W terminie 14 dni od otrzymania odpowiedzi pozwanego, sąd przesyła powodowi kopię odpowiedzi wraz ze stosownymi dokumentami.

Wszelkie powództwa wzajemne złożone przez pozwanego na standardowym formularzu A jest doręczane powodowi w taki sam sposób jak pozwanemu (patrz wyżej). Powód ma 30 dni od daty doręczenia, aby odpowiedzieć na powództwo wzajemne. Jeśli w sprawie z powództwa wzajemnego wartość przedmiotu sporu przekracza wartość 2000 euro, roszczenia dochodzone z powództwa głównego, a także roszczenia dochodzonego z powództwa wzajemnego nie można dochodzić w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń, lecz zgodnie z odpowiednimi przepisami proceduralnymi mającymi zastosowanie w państwie członkowskim, w którym prowadzone jest postępowanie.

Wydanie decyzji w terminie trzydziestu dni. Sąd musi wydać orzeczenie w terminie trzydziestu dni od daty otrzymania odpowiedzi pozwanego lub powoda (w przypadku powództwa wzajemnego). Jednakże, sąd może wezwać strony do przedstawienia dodatkowych informacji w terminie do trzydziestu dni. Ponadto sąd może zadecydować o przeprowadzeniu postępowania dowodowego lub wezwaniu stron na rozprawę (patrz poniżej). Rozprawa odbywa się w terminie trzydziestu dni od daty wezwania. W tym przypadku, sąd lub trybunał podejmuje decyzję w ciągu trzydziestu dni po rozprawie lub po otrzymaniu wszystkich niezbędnych informacji. Jeśli sąd lub trybunał nie otrzyma odpowiedzi od właściwej strony w przewidzianym terminie, sąd lub trybunał wydaje mimo to orzeczenie w sprawie z powództwa głównego lub z powództwa wzajemnego. Decyzja jest uznawana i wykonywana w innych państwach członkowskich. W żadnych okolicznościach orzeczenie nie może zostać ponownie zbadane pod względem merytorycznym w państwie członkowskim wykonania. Na wniosek jednej ze stron i bez żadnych opłat dodatkowych, sąd wypełnia formularz D z załącznika IV, poświadczający, że orzeczenie zostało wydane.

Postępowanie dowodowe. Sąd określa sposoby przeprowadzenia postępowania dowodowego i zakres dowodów niezbędnych dal wydania orzeczenia. Wybiera najprostsze i najmniej kłopotliwe sposoby prowadzenia postępowania dowodowego.

Wykonanie orzeczenia. Wykonanie orzeczenia przebiega zgodnie z prawem proceduralnym państwa członkowskiego wykonania. Strona dochodząca wykonania przedstawia odpis orzeczenia i zaświadczenia (formularz D wspomniany powyżej) oraz jego tłumaczenie sporządzone przez uprawnioną osobę na język urzędowy lub jeden z języków urzędowych państwa wykonania. Ponadto, strona nie jest zobowiązana do posiadania przedstawiciela ani adresu pocztowego w państwie członkowskim wykonania, poza urzędnikami sądowymi posiadającymi uprawnienia w zakresie postępowania egzekucyjnego. Organy nie mogą żądać składania żadnego zabezpieczenia, gwarancji lub kaucji z tytułu, że strona jest cudzoziemcem lub nie ma miejsca zamieszkania ani miejsca pobytu w państwie członkowskim wykonania.

ODMOWA WYKONANIA ORZECZENIA I MOŻLIWOŚĆ ODWOŁANIA

Na wniosek pozwanego, sąd państwa członkowskiego wykonania może odmówić wykonania orzeczenia, jeżeli:

  • orzeczenia nie można pogodzić z wcześniejszym orzeczeniem wydanym w odniesieniu do tego samego roszczenia i dotyczyło tych samych stron,
  • wcześniejsze orzeczenie zostało wydane w państwie członkowskim wykonania lub spełnia warunki niezbędne do uznania go w państwie członkowskim wykonania, oraz
  • niemożność pogodzenia nie była i nie mogła być podniesiona w formie zarzutu w europejskim postępowaniu w sprawie drobnych roszczeń.

Ponadto jeżeli strona kwestionuje orzeczenie wydane w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń lub gdy strona złożyła wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia, w celu ograniczenia postępowania wykonawczego do środków zabezpieczających, właściwy organ w państwie członkowskim wykonania może w wyjątkowych okolicznościach zawiesić postępowanie egzekucyjne.

Odwołanie od orzeczenia wydanego w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń odbywa się zgodnie z prawem postępowania państw członkowskich. Do dnia 1 stycznia 2008 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o możliwości wniesienia środka odwoławczego w ramach ich prawa proceduralnego i wyznaczyć sąd, do którego należy wnieść taki środek odwoławczy. Komisja podaje te informacje do wiadomości, publikując je w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz za pomocą wszelkich innych odpowiednich środków.

Pozwany ma prawo złożyć wniosek o ponowne zbadanie orzeczenia w sądzie, w którym wydano orzeczenie, jeśli:

  • pozew lub wezwanie na rozprawę zostały doręczone bez potwierdzenia osobistego odbioru przez tę stronę,
  • doręczenie nie nastąpiło w czasie wystarczającym dla umożliwienia pozwanemu przygotowanie się do obrony bez jego winy,
  • pozwany nie miał możliwości wniesienia odpowiedzi na pozew z powodu siły wyższej lub z powodu nadzwyczajnych okoliczności, które były przez niego niezawinione.

W każdym z przypadków pozwany powinien niezwłocznie podjąć odpowiednie działania. Jeśli odwołanie jest zasadne, orzeczenie zostaje uchylone.

Zakres kompetencji sądu oraz postanowienia dotyczące języków, rozpraw i kosztów

Sąd nie zobowiązuje stron do dokonywania oceny prawnej powództwa i dąży do osiągnięcia ugody pomiędzy stronami. W razie potrzeby sąd lub trybunał informuje strony o kwestiach proceduralnych.

Języki i tłumaczenia. Powództwo musi być złożone w języku lub w językach sądu lub trybunału, do którego jest skierowane, Odpowiedź na pozew, powództwo wzajemne oraz wszelkie opisy istotnych dokumentów uzupełniających itp. są również składane w języku lub jednym z języków sądu lub trybunału. Jeśli jakikolwiek inny dokument otrzymany przez sąd jest sporządzony w innym języku, sąd może wymagać tłumaczenia takiego dokumentu w przypadku, gdy tłumaczenie takie jest niezbędne do wydania orzeczenia. Strona może odmówić przyjęcia dokumentu w języku, którego nie rozumie lub w języku innym niż język urzędowy lub języki państwa członkowskiego doręczania dokumentów. W tym przypadku, sąd powiadamia o tym drugą stronę, po to, aby strona ta dostarczyła tłumaczenie dokumentu.

Rozprawy. Sąd prowadzący europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń może przeprowadzić rozprawę, jeżeli uzna to za konieczne lub gdy jedna ze stron tego zażąda. Mimo to sąd może odrzucić taki wniosek, jeśli rozprawa jest w sposób oczywisty zbędna dla zapewnienia rzetelnego procesu. Rozprawa może odbywać się w formie wideokonferencji lub z użyciem dowolnych innych technologii komunikacyjnych.

Koszty. Strona przegrywająca sprawę ponosi koszty postępowania.

OKREŚLENIE ZAKRESU STOSOWANIA ROZPORZĄDZENIA

Procedura europejska dotyczy roszczeń transgranicznych, tj. roszczeń, w których przynajmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie sądu rozpatrującego sprawę. Miejsce zamieszkania ustala się zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych. Sędzia sądu prowadzącego sprawę stosuje prawo właściwe dla sądu, aby ustalić, czy strona ma miejsce zamieszkania w tym samym państwie. Jeżeli strona nie ma miejsca zamieszkania w państwie, którego sąd prowadzi sprawę, sąd stosuje prawo innego państwa członkowskiego, aby określić miejsce zamieszkania (art. 59 ww. rozporządzenia). W przypadku przedsiębiorstw i osób prawnych, mają one siedzibę w miejscu, gdzie znajduje się ich statutowa siedziba, zarząd lub główne miejsce prowadzenia działalności (art. 60).

Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do spraw podatkowych, celnych czy administracyjnych ani do odpowiedzialności państwa ("acta jure imperii"). Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do spraw dotyczących:

  • stanu cywilnego, zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych oraz przedstawicielstwa ustawowego osób fizycznych,
  • praw majątkowych wynikających ze stosunków małżeńskich, testamentów i dziedziczenia oraz obowiązków alimentacyjnych,
  • upadłości, układów i innych podobnych postępowań,
  • ubezpieczeń społecznych,
  • sądownictwa polubownego,
  • prawa pracy,
  • najmu lub dzierżawy nieruchomości, z wyłączeniem powództw dotyczących roszczeń pieniężnych,
  • naruszenia prywatności i dóbr osobistych, w tym zniesławienia.

Postanowienia końcowe

Nie później niż do 1 stycznia 2014 r. Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu sprawozdanie ze stosowania niniejszego rozporządzenia. Komisja jest wspierana przez Komitet.

Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2009 r. we wszystkich państwach członkowskich z wyjątkiem Danii. Art. 25 rozporządzenia, przewidujący przekazywania Komisji informacji (właściwe sądy i trybunały, możliwość wniesienia środka odwoławczego itp.) przez państwa członkowskie Komisji stosuje się od 1 stycznia 2008 r.

Kontekst

Rozporządzenie wynika z zielonej księgi (DA) (DE) (EL) (EN) (ES) (FR) (IT) (NL) (PT) (FI) (SV) w sprawie europejskiego nakazu zapłaty oraz środków na rzecz uproszczenia i przyspieszenia postępowania w sprawie drobnych roszczeń. Wniosek (COD/2005/0020) który doprowadził do przyjęcia niniejszego rozporządzenia w ramach procedury współdecyzji został przedstawiony 15 marca 2005 r. przez Komisję Europejską.

ODNIESIENIA

AktWejście w życieTermin transpozycji przez państwa członkowskieDziennik Urzędowy

Rozporządzenie (WE) nr 861/2007

1.8.2007
Stosuje się od 1.1.2009 (art. 25: 1.1.2008)

-

Dz.U. L 199 z 31.7.2007

Ostatnia aktualizacja: 27.08.2007
Informacja prawna | Informacje o tej stronie | Szukaj | Kontakt | Początek strony