Umowy timeshare i długoterminowe produkty wakacyjne
Prawodawstwo europejskie reguluje prawa i zobowiązania wynikające z umów kupna produktów wakacyjnych timeshare i produktów podobnych. Harmonizacja ma na celu wzmocnienie ochrony przyznanej konsumentom europejskim, w tym przypadku niektórych umów o charakterze międzynarodowym.
AKT
Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/CE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany (tekst mający znaczenie dla EOG).
STRESZCZENIE
Niniejsza dyrektywa harmonizuje niektóre aspekty wprowadzania do obrotu, sprzedaży i odsprzedaży * wakacyjnych produktów timeshare * i podobnych, których rynek wykazuje obecnie potencjał rozwojowy.
Jej przepisy umożliwiają rozszerzenie ochrony przewidzianej w przepisach wspólnotowych na konsumentów produktów wakacyjnych timeshare, długoterminowych produktów wakacyjnych * oraz umów wymiany * i odsprzedaży. Mają zastosowanie do umów zawieranych z przedsiębiorcami.
Prawo do informacji
Przed zawarciem umowy konsument otrzymuje informacje dotyczące dóbr, które mają zostać nabyte, praw, z których może korzystać i wszystkich kosztów związanych z umową. Konsument musi być poinformowany o istnieniu prawa do odstąpienia od umowy, czasie jego trwania i warunkach jego zastosowania. Tego typu informacje stanowią integralną część umowy i nie mogą zostać zmienione.
Informacje są udzielane bezpłatnie, na trwałym nośniku i z zastosowaniem standardowego formularza dostosowanego do każdego rodzaju umowy (załączniki I do IV). Ich treść musi być jasna, zrozumiała i dokładna. Konsument może wybrać język, w którym wspomniane informacje będą udzielane, w tym język kraju zamieszkania lub kraju, którego ma obywatelstwo, o ile jest on jednym z języków urzędowych Unii Europejskiej (UE).
Zadaniem państw członkowskich jest informowanie konsumentów o obowiązku udzielenia im informacji przed zawarciem umowy w przypadku otrzymania materiałów reklamowych lub udziału w zdarzeniu o charakterze handlowym.
Zawarcie umowy
Umowa jest dostarczana w formie pisemnej, na papierze lub na innym trwałym nośniku. Należy ją sporządzić, zgodnie z wyborem konsumenta, w języku państwa członkowskiego, w którym konsument przebywa lub którego jest obywatelem, o ile jest to język urzędowy Wspólnoty, i zgodnie z wymogami obowiązującymi w państwie członkowskim miejsca zamieszkania. W chwili zawarcia umowy konsument otrzymuje przynajmniej jeden jej egzemplarz.
Prawo odstąpienia
Dyrektywa rozszerza prawo konsumenta do odstąpienia od umowy, którego wykonanie skutkuje ustaniem obowiązków stron oraz zakończeniem umów dodatkowych. Prawo to może być wykonywane bez podania przyczyny w ciągu czternastu dni kalendarzowych. Termin jest liczony od chwili podpisania lub otrzymania umowy lub jakiegokolwiek innego wiążącego dokumentu.
Możliwość odstąpienia od umowy zapewniana konsumentom jest wyszczególniona w standardowym formularzu zawierającym informacje udzielane przed zawarciem umowy. W przypadku niedopełnienia tego obowiązku okres odstąpienia jest przedłużony do jednego roku i czternastu dni. Ponadto, jeśli przedsiębiorca nie zapewnił informacji udzielanych przed zawarciem umowy, prawo od odstąpienia od umowy może być wykonywane w ciągu trzech lat i czternastu dni.
Zaliczki i płatności
Pobieranie zaliczek, udzielanie gwarancji, blokady środków pieniężnych lub uznania długu oraz wszelkiego rodzaju odszkodowania płacone przez konsumenta przedsiębiorcy lub osobie trzeciej nie mogą mieć miejsca przed upływem okresu odstąpienia.
W przypadku umów odsprzedaży pobieranie zaliczek do faktycznego czasu dokonania sprzedaży lub rozwiązania umowy w inny sposób jest zakazane.
Płatności z tytułu długoterminowych umów wakacyjnych są rozłożone na roczne raty o równej wartości. Począwszy od drugiej raty konsument może rozwiązać umowę bez kary, podejmując działanie w ciągu 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania wezwania do płatności.
Rozwiązanie umów dodatkowych
Jeśli konsument korzysta z prawa odstąpienia od umowy, wszelkie umowy dodatkowe związane z umową podstawową wygasają automatycznie. Konsument nie ponosi żadnych opłat za rozwiązanie umowy. Warunki rozwiązywania tego rodzaju umów są określane przez państwa członkowskie.
Umowy międzynarodowe
Prawa przewidziane w niniejszej dyrektywie mogą być stosowane do umów podlegających prawu państwa trzeciego Unii Europejskiej:
- jeśli którakolwiek z nieruchomości będącej przedmiotem umowy jest położona na terytorium Wspólnoty,
- w przypadku umowy niezwiązanej bezpośrednio z nieruchomością, jeżeli przedsiębiorca wykonuje swoją działalność gospodarczą lub zawodową w jednym z państw członkowskich.
Rozwiązywanie sporów
Państwa członkowskie nadzorują przekazywanie konsumentowi informacji o możliwości odwołania określonej przez ustawodawstwo krajowe, a także wspierają rozwój pozasądowych procedur rozstrzygania sporów.
Kontekst
Niniejsza dyrektywa uchyla dyrektywę 94/47/WE, uwzględniając rozwój rynku produktów wakacyjnych.
ODNIESIENIA
| Akt | Wejście w życie | Transpozycja przez państwa członkowskie | Dziennik Urzędowy |
|---|---|---|---|
| Dyrektywa 2008/122/WE |
2.2.2009 |
23.2.2011 |
Dz.U. L 33 z 3.2.2009 |



