Rada Unii Europejskiej

Czym zajmuje się Rada UE?

1. Uchwala akty prawne UE.
2. Koordynuje ogólną politykę gospodarczą państw członkowskich UE.
3. Podpisuje umowy między UE a innymi krajami.
4. Zatwierdza roczny budżet UE.
5. Określa kierunki polityki zagranicznej i polityki obrony UE.
6. Koordynuje współpracę między sądami i organami policji państw członkowskich.

1. Uchwalanie aktów prawnych UE

Rada i Parlament wspólnie podejmują ostateczną decyzję w sprawie nowych aktów prawnych UE zaproponowanych przez Komisję.

2. Koordynacja polityki gospodarczej

Państwa członkowskie UE postanowiły kształtować ogólną europejską politykę gospodarczą, której koordynacją zajmują się ministrowie gospodarki i finansów poszczególnych państw.

Kolejnym celem jest stworzenie większej liczby miejsc pracy, usprawnienie edukacji i funkcjonowania systemów opieki zdrowotnej i opieki społecznej. Chociaż każde państwo odpowiada za własną politykę, mogą one uzgadniać wspólne cele i dzielić się swoimi doświadczeniami.

3. Zawieranie umów międzynarodowych

Rada podpisuje w imieniu UE umowy dotyczące różnych zagadnień, takich jak ochrona środowiska, handel, rozwój, włókiennictwo, rybołówstwo, nauka, technika i transport.

4. Zatwierdzanie budżetu UE

Rada wspólnie z Parlamentem Europejskim podejmuje decyzję o środkach, które UE może wydać w danym roku.

5. Polityka zagraniczna i bezpieczeństwa

Rządy państw członkowskich sprawują niezależną kontrolę w tych obszarach, lecz współpracują przy kształtowaniu wspólnej polityki zagranicznej i obronnej (znanej jako „wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa"). Rada jest głównym forum tej współpracy.

Unia nie posiada sił zbrojnych. Aby pomóc jej w szybszym reagowaniu na konflikty międzynarodowe i klęski żywiołowe, niektóre państwa UE udostępniają jednak swoje wojska siłom szybkiego reagowania, których zadania ograniczają się do pomocy humanitarnej, operacji ratunkowych i misji pokojowych.

6. Wymiar sprawiedliwości

Obywatele UE powinni mieć równy dostęp do wymiaru sprawiedliwości w dowolnym miejscu w Unii. W Radzie ministrowie sprawiedliwości dążą do tego, aby wyroki sądowe wydane w jednym państwie UE – na przykład w sprawach rozwodowych – były uznawane we wszystkich innych państwach UE.

Ministrowie sprawiedliwości i spraw wewnętrznych koordynują kontrolę zewnętrznych granic UE oraz walkę z terroryzmem i międzynarodową przestępczością zorganizowaną.

Kto wchodzi w skład Rady?

Rada nie ma stałych członków. Na każde posiedzenie Rady wszystkie państwa wysyłają ministrów odpowiedzialnych za obszar polityki będący tematem dyskusji – np. ministrów środowiska na posiedzenia dotyczące kwestii związanych ze środowiskiem. Posiedzenie w takim składzie jest wówczas określane jako Rada ds. Środowiska.

Kto przewodzi posiedzeniom?

Rada ministrów spraw zagranicznych ma stałego przewodniczącego – jest nim Wysoki Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa .

Wszystkim innym posiedzeniom Rady przewodniczy odpowiedni minister kraju, który wówczas sprawuje rotacyjną prezydencję w Unii Europejskiej.

Na przykład posiedzeniom Rady ds. Środowiska w czasie prezydencji estońskiej będzie przewodniczył estoński minister środowiska.

Przewodnictwo w Radzie UE 2011−2020

• Węgry, styczeń – czerwiec 2011 r.
• Polska, lipiec − grudzień 2011 r.
• Dania, styczeń – czerwiec 2012 r.
• Cypr, lipiec − grudzień 2012 r.
• Irlandia, styczeń – czerwiec 2013 r.
• Litwa, lipiec − grudzień 2013 r.
• Grecja, styczeń – czerwiec 2014 r.
• Włochy, lipiec − grudzień 2014 r.
• Łotwa, styczeń – czerwiec 2015 r.
• Luksemburg, lipiec − grudzień 2015 r.
• Holandia, styczeń – czerwiec 2016 r.
• Słowacja, lipiec − grudzień 2016 r.
• Malta, styczeń – czerwiec 2017 r.
• Wielka Brytania, lipiec − grudzień 2017 r.
• Estonia, styczeń – czerwiec 2018 r.
• Bułgaria, lipiec − grudzień 2018 r.
• Austria, styczeń – czerwiec 2019 r.
• Rumunia, lipiec − grudzień 2019 r.
• Finlandia, styczeń – czerwiec 2020 r.

Głosowanie

Co do zasady Rada UE podejmuje decyzje kwalifikowaną większością głosów. Im większa liczba ludności danego państwa, tym więcej ma ono głosów, jednak liczba głosów jest ważona na korzyść państw słabiej zaludnionych:

• Niemcy, Francja, Włochy i Wielka Brytania: 29 głosów
• Hiszpania i Polska: 27
• Rumunia: 14
• Holandia: 13
• Belgia, Czechy, Grecja, Węgry i Portugalia: 12
• Austria, Bułgaria i Szwecja: 10
• Dania, Irlandia, Litwa, Słowacja i Finlandia: 7
• Cypr, Estonia, Łotwa, Luksemburg i Słowenia: 4
• Malta: 3

OGÓŁEM: 345

Podczas głosowania w Radzie stosuje się „większość kwalifikowaną”. Większość kwalifikowana zostaje osiągnięta, kiedy:

• większość (w niektórych przypadkach nawet dwie trzecie) 27 państw członkowskich UE oddaje głos „za”
• oddano co najmniej 255 głosów na 345 możliwych.

Dodatkowo każde państwo członkowskie może wystąpić o sprawdzenie, czy głosy „za” stanowią co najmniej 62 proc. łącznej liczby ludności. Jeżeli ten warunek nie jest spełniony, wniosek nie może zostać przyjęty.

W przypadku głosowań w delikatnych kwestiach – takich jak bezpieczeństwo i sprawy zewnętrzne oraz podatki – decyzje Rady muszą być podejmowane jednomyślnie. Oznacza to, że każde państwo może zawetować decyzję.

Od 2014 roku zostanie wprowadzony system „podwójnej większości”.

Wówczas wniosek, aby został przyjęty, będzie musiał zdobyć 2 rodzaje większości: większość państw (co najmniej 15) i większość łącznej liczby ludności UE (państwa głosujące „za” muszą stanowić co najmniej 65 proc. ludności UE).