Για τη λήψη αποφάσεων στην ΕΕ κατά κανόνα ακολουθείται η λεγόμενη 'συνήθης νομοθετική διαδικασία’ (πρώην "διαδικασία συναπόφασης"). Αυτό σημαίνει ότι οι προτεινόμενοι νόμοι πρέπει να εγκριθούν τόσο από το άμεσα εκλεγμένο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όσο και από το Συμβούλιο (που εκπροσωπεί τις κυβερνήσεις των 27 χωρών μελών της ΕΕ). Η Επιτροπή εκπονεί τη νομοθεσία της ΕΕ και μεριμνά για την εφαρμογή της.
Με τη Συνθήκη της Λισαβόνας αυξήθηκε ο αριθμός των τομέων πολιτικής στους οποίους χρησιμοποιείται η "συνήθης νομοθετική διαδικασία". Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο απέκτησε επίσης μεγαλύτερη εξουσία, ώστε να μπορεί να εμποδίσει την έγκριση μιας πρότασης εάν διαφωνεί με το Συμβούλιο.
